Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…
Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…
Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…
Գյումրու տնակային ավաններում բնակվող ընտանիքներից տղամարդկանց բացակայությունը կարծես թե կրում է համատարած բնույթ և առանց տղամարդ մնացած ընտանիքների թիվը հաստատ գերազանցում է ամբողջական կազմով ընտանիքների թվին: Առհասարակ հասարակությունում առկա շատ ու շատ բացասական երևույթներ խտացված են տնակային ավաններում, ամեն քայլի զգացվում են համատարած աղքատության ու գործազրկության հետևանքները: Տնակային ավաններում առավել հաճախ կարելի է հանդիպել ծնողական խնամքից զրկված մանկահասակ երեխաների, իսկ երեխաների մեծ մասը դպրոցից հետո ուսումը որևէ տեղ չեն շարունակում: Բազմաթիվ ընտանիքներից տղամարդկանց բացակայության հիմնական պատճառներից մեկն էլ արտագնա աշխատանքն է: «Շիրակ կենտրոնի» պատրաստած հերթական տեսանյութը Գյումրու ծայրամասային տնակային ավաններից մեկում, երեք անձով վեց մետրանոց տնակում պատսպարված ընտանիքի մասին է:
