Կինոարտադրության մշակույթի և գիտության ակադեմիան մեկ շաբաթ առաջ 79,200 դոլարով վաճառված Օսկար արձանիկի համար դատական հայց է ներկայացրել: Արձանիկը ստացել էր Ջոզեֆ Րայթը 1942թ-ին «My Gal Sal» ֆիլմի գունային ձևավորման համար:

Հուլիսի 1-ին Լոս Անջելեսի գերագույն դատարան ներկայացված հայցի մեջ ամադեմիան որպես պատասխանող կողմ նշում է Րայթի ժառանգորդներին, Բրիարբրուք աճուրդին և արձանիկի գնորդին:

Ակադեմիան չի թույլատրում Օսկար մրցանակակաիրներին և նրանց ժառանգորդներին վաճառել արձաիկը: 1951թ-ից ի վեր տրված արձանիկների վաճառքը արգելելու նպատակով Օսկար մրցանակակիրները համաձայնագիր են ստորագրում, որտեղ նրանք հավաստում են, որ իրենք կամ իրենց ժառանգորդները չեն վաճառի արձանիկը՝ նախքան 10 դոլարով ակադեմիային առաջարկելը:

Ակադեմիան հայտնել է, որ իրենք նամակի և հեռախոսազանգերի միջոցով փորձել են այդ մասին զգուշացնել աճուրդի տանը, սակայն նրանց աշխատակիցը անջատել է հեռախոսը, երբ հասկացել է, որ ակադեմիայից են զանգահարում:

Ակադեմիան այժմ 79,200 դոլար է պահանջում հասցված վնասի համար: Նրանք նաև ցանկանում են 10 դոլարով գնել արձանիկը:

Անկախ

Համացանցը բուռն քննարկում է CNN –ի ռեպորտաժն “Օսկարի” մրցանակաբաշխության նախապատրաստության մասին: Բանն այն է, որ լրագրողները եկել են այն արհեստանոց, որտեղ արձանիկների ցուցանակներն են պատրաստվում, ապա  վերջում հաղորդավարը ձեռքն է վերցնում արձանիկներից մեկը, ու, զգոն հեռուստադիտողները նկատում են, որ այդ ցուցանակի վրա գրված է “Լեոնարդո Դի Կապրիո”, իսկ պարգև նրան   պատրաստվում են տալ Մարտին Սկորսեզեի “Ուոլլ-–սթրիթի գայլը” ֆիլմում տղամարդու  լավագույն դերակատարման համար:

Սենսացիան իսկույն տարածվեց ողջ համացանցում:

Սակայն ժյուրին հայտարարել է, որ քվեարկությունը ազնիվ ու մաքուր է կատարվում, իսկ անվանական “Օսկար” պատրաստվում է ամեն դեպքում, բոլոր թեկնածուների համար, իսկ ոչ պիտանիները հետո ոչնչացվում են: Պատմությանն առանձնահատկություն է հաղորդում այն փաստը, որ Դի Կապրիոն արդեն 4 անգամ  առաջադրվել է Օսկարի, սակայն,  պարգև այդպես էլ նրան չի հասել: Փորձագետների կարծիքով, այս անգամ կրկին նրա շանսերը մեծ չեն:

Անկախ

Մրցանակաբաշխությունը տեղի է ոնենալու մարտի 2-ին:

Հնդկաստանի Կալկաթա քաղաքում «անբարոյականության կենտրոն» անունով հայտնի Սոնագաչիում 18 տարեկանից փոքր 12 աղջիկ երեխա տեղական մաֆիայի ձեռքում սեքս-գերիներ են դարձել: Նրանք ստիպված են սեռական ծառայություններ մատուցել իրենց հաճախորդներին: Հասարակաց տներում ծնված հազարավոր երեխաների ամեն օր 2 դոլարով վաճառվում են: «Ռադիկալը» գրում է, որ Լոնդոնում ապրող հնդիկ լուսանկարիչ Սուվիդ Դաթան անդրադարձել է իրենց մայրերի ճակատագրին դատապարտված այս աղջիկների դրամատիկ կյանքին: Նա իր լուսանկարներում պատկերել է կյանքում այլընտրանք չունեցող երիտասարդ աղջիկների վիճակը, որոնք զրկված են բոլոր իրավունքներից: Լուսանկարիչ Դաթան իր այս նախագծին տվել է «Մի երեխայի արժեքը» անվանումը:

Սոնագաչին, որը հայտնի է որպես Ասիայի Կարմիր լույսի ամենամեծ շրջան, 2004 թվականին նկարահանված «Ծնվել հասարակաց տանը. Կալկաթայի երեխաները» վավերագրական ֆիլմի թեման է դարձել: Նման միջավայրում մեծացող 8 երեխայի մասին պատմող ֆիլմը արժանացել է Օսկարի՝ որպես լավագույն վավերագրական ֆիլմ:

Անկախ