Երբ փոքր ենք, մեզ թվում է, թե ձյան փաթիլները բացիկների վրա են նկարում գեղեցիկ տեսքով, սակայն  հետո ենք նկատում ու ապշում, թե բնությունն ինչպես  է յուրաքանչյուր փաթիլին անկրկնելի ձև ու տեսք տալիս: Դրանք հիմնականում լինում են 5 մմ տրամագծով:

-Պաշտոնապես գրանցված ամենամեծ փաթիլն ունեցել է 12 սմ տրամագիծ:

-1944-ի ապրիլին տեղացած ձյան փաթիլները նույնպես մեծ են եղել` գրեթե ափաչափ ու հիշեցրել են ջայլամի փետուր:

-Ձյան փաթիլները կշռում են 1 մգմ: Դրանք 95%-ով օդից են կազմված, ու դրանով է պայմանավորված, որ ցածր խտություն ունեն ու անկման ոչ մեծ արագություն (միջինը` 0,9 կմ/ժամ):

Մենք համոզված ենք` սովորաբար փաթիլը սպիտակ գույն է ունենում: Սակայն արկտիկական ու լեռնային շրջաններում պատահում է, որ այն լինում է վարդագույն կամ անգամ կարմիր` պայմանավորված տարբեր օրգանիզմներով, ասենք` ջրիմուռներով: Բազմիցս է դիտվել գունավոր ձյան տեղում. երկնագույն, կանաչ, մոխրագույն: 1955-ին Կալիֆոռնիայում կանաչ ձյուն է տեղացել` ֆոսֆորագույն երանգով: Այն մարդիկ, որոնք փորձեցին դրա համը, շուտով մահացան, իսկ ովքեր ձեռքով դիպան դրան` ցան և ուժեղ քոր ունեցան:

-1969-ին Շվեդիայում Ամանորին երկնքից սև ձյուն տեղաց:

- 2001-ին Կոլորադոյում ձմերուկի համով  ու գույնով ձյուն իջավ: Այն  ջրիմուռներով էր ներկվել:

Ի դեպ, ձյան փաթիլն իջնելիս «երգում» է, այսինքն` ձայն արձակում, որը մարդու ականջի համար անորսալի է, սակայն մասնագետներն ասում են, որ այդ ձայնը ձկների համար շատ տհաճ է: Իսկ ոտքերի տակ ձյան ճռռոցն առաջանում է փաթիլների ասեղների կոտրվելուց: Գերմանացի օդերևութաբաններին հաջողվել է հաշվել, թե քանի սեպտիլիոն փաթիլ է իջնում (այս թիվը 24 զրո ունի): Եվ այդքանի մեջ երկու միանման փաթիլ երբեք չի լինում: