Սևանում ձկնաբուծության զարգացման և Սևանից ջրբացթողումների մասին ծրագրերից խոսելիս պետք է հաշվի առնել մի քանի կարևոր հիմնախնդիր` էկոլոգիական, ազգային անվտանգության, ինֆորմացիոն-գիտատեխնիկական, ինչպես նաև՝ Սևանա լճի էկոհամակարգի կառավարման խնդիրը, որը մենք անում ենք փոփոխական հաջողությամբ: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց անկախ փորձագետ Սեյրան Մինասյանը:

Մասնագետի խոսքով` Սևանա լճի էկոլոգիական վիճակը նկարագրելիս պարզ է դառնում, որ այն գտնվում է խիստ անհավասարակշիռ վիճակում: Այս իրավիճակում լճի վրա էքսպերիմենտներ անելն անթույլատրելի է:

«Լճից ջրի բացթողման հետևանքով տեղի է ունեցել ֆոսֆորի կոնցենտրացիայի անկում, Սևանը հիմա դարձել է սովորական լիճ: Փոխարենը բաձրացել է ազոտի կոնցենտրացիան անասնապահության, գյուղատնտեսության, կենցաղային ջրերի արտահոսքի պատճառով: Կենցաղային աղբը տարածված է ամբողջ ավազանով մեկ: Վերջին հետազոտությունները ցույց են տվել, որ կարպիի նման կայուն ձկնատեսակի դնթ-ն վնասված է 30-40 %-ով: Դրանից ելնելով ոչ թե պետք է կասեցնել, այլ պետք է շարունակել լճի մակարդակի բարձրացումը»,- ասաց Սեյրան Մինասյանը:

Ըստ փորձագետի` երկրորդ խնդիրն ազգային ավտանգության խնդիրն է: 1990-ականներին, երբ պատերազմ էր, ճանապարհները փակ էին, չկար հոսանք, սննդամթերք, ժողովրդին փրկեց Սևանա լիճը, ջրի բացթողումներ եղան էլեկտրաէներգիա ապահովելու համար, իսկ ձկնապաշարներով սնվեց ժողովուրդն ու բանակը: Նրա խոսքով` ոչ ոք չի կարող երաշխավորվել, որ նման իրավիճակում նորից չենք հայտնվի: Ազգային անվտանգության տեսանկյունից դիտարկելիս` մենք պետք է ունենանք ոչ միայն այդ ավելացող ջուրը, այլև 2-3 մետր ավել ջուր ապահովենք, որը կարող է պետք գալ ֆորս-մաժորային իրավիճակում:

«Տարեկան մենք Սևանում պետք է ունենանք 20-25 հազար տոննա վերարտադրվող ձկնապաշար, որովհետև Սևանում սնուցիչ նյութերի կոնցենտրացիան բարձրացել է, կենսազանգվածի աճն ինտենսիվացել: Ձկան սնունդը կա, բայց ձուկ չկա, որ սնվի դրանով: Եթե արագորեն չլուծվի այդ խնդիրը, լիճը կսկի ճահճանալ, և մենք կկորցնենք ողջ Գեղարքունիքի մարզը: Իսկ ծծմբաջրածնի և ամոնիումի հոտը կհասնի մինչև Երևան»,- ասաց փորձագետը:

Անկախ