Ապրիլի 23-ը Գրքի և հեղինակային իրավունքի համաշխարհային օրն է

գիրքԳրքի և հեղինակային իրավունքի համաշխարհային օրը նշվում է ապրիլի 23-ին` սկսած 1996թ-ից` 1995թ-ի նոյեմբերի 15-ին տեղի ունեցած ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի 28-րդ համաժողովի որոշմամբ:

Այս որոշումն ընդունվել է մշակութային ավանդույթների  մասին իրազեկության բարձրացման, ճանաչողության աճի  նպատակով: Ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ գիրքը լավագույն, ամենավստահելի միջոցն է գիտելիքների տարածման և պահպանման համար:

Նաև նշվում է, որ ընտրվել է այն օրը, երբ կյանքից հեռացել է Միգել դե Սերվանտեսը /1616/, Ուիլյամ Շեքսպիրը, Ինկա Գարսիլասո դե Վեգան:

“Տպագիր խոսքի պատմությունը` մարդկության պատմությունն է”:

“Անհատի ինքնաիրացմանը խթանելու, սոցիալական վերափոխումների իրականացման իր հնարավորության շնորհիվ գիրքը չունի իր նախադեպը: Արտացոլելով անհատական ապրումները և միաժամանակ լինելով սոցիալական երևույթ` գրքերն ապահովում են մարդկային երկխոսության ձևերի, հանրության ներսում երկխոսության, ժամանակների երկխոսության  լայն բազմազանությունը”,- այս խոսքերով է հանդես եկել ՄԱԿ-ի իր ելույթում պաղենստինցի աշակերտուհի Մալալա Յուսաֆսայը, ում թալիբները ցանկացել են կրակել միայն նրա համար, որ նա ցանկացել է մտնել դպրոց:

ՅՈՒՆԵՍԿՈ-ն և  գրքի արտադրության 3 հիմնական ուղղությունները /հրատարակիչներ, գրավաճառներ, գրադարաններ/ ներկայացնող այլ միջազգային կազմակերպություններ  ամեն տարի ընտրում են Գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք մեկ տարով` սկսած ապրիլի 23-ից: 2012թ-ին այն Երևանն էր: Իսկ 2014թ-ի ընթացքում գրքի համաշխարհային մայրաքաղաքն է Պորտ Հարկորտը /Նիգերիա/:

Անկախ

 

Մենք հանճարեղ ընթերցողներ կլինենք. Գրող

ընթերցողՓետրվարի 19-ը՝ հայ մեծ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան օրը, արդեն մի քանի տարի Հայաստանում նշվում է որպես գիրք նվիրելու օր։ Այս նախաձեռնությունը պատկանում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ին : Գրերի գյուտից անմիջապես հետո գրաբարով ստեղծվել են հայ մատենագիրների գիտական, պատմական ու կրոնական գրքեր, իսկ մեր տպագիր գրքի պատմությունն արդեն ունի 500 տարվա պատմություն: Գիրքը միշտ եղել է հայերի անբաժան ուղեկիցը, նվիրական մասունքներից մեկը. նույնիսկ ամենադժվարին պահերին, երբ մարդ փորձել է ամեն գնով իր կյանքը փրկել, չի մոռացել տանել գրադարանի գոնե իր համար ամենաթանկարժեք գիրքը: Միգուցե, այսօր շատ են խոսվում, որ հայ մարդը հեռացել է գրքից, չի կարդում, բայց միաժամանակ շատերը հակառակ տեսակետն են պնդում, որ հայերը շարունակում են գիրք կարդալ:

Գրող, բանաստեղծ Արաքս Պետրոսյանը մեզ հետ զրույցում նշեց, որ առանց գիր ու գրականության կյանքն անգույն ու խամրած է, երբ ցանկություն կա որեւէ հեղինակի ստեղծագործության անդրադառնալ, ապա չպետք է երկմտել, միանշանակ դա օգտակար է: Գիրք գրելը, հրատարակելը, կարդալը, լեզուն պահպանելու կարևորագույն պայմաններից մեկն է, իսկ լեզուն, ինչպես ասել է Խաչատուր Աբովյանը` /Մեր ազգը պահողը, իրար հետ միացնողը լեզուն ա ու հավատը/.

/Գիրքը, հատկապես գեղարվեստական գիրքը, այլընտրանքային իրականություն է:

Գեղարվեստական գրականություն կարդալու ցանկությունը մեծ է հատկապես հետաքրքրասեր մարդկանց շրջանում,  սակայն կան անհատներ, ում կյանքը բովանդակալից է, հետաքրքիր, եւ գիրք կարդալն իրենց չի ձգում/:

Շատ ենք լսել /գիրք կարդալը նորաձեւ է/ արտահայտությունը, եւ եթե իսկապես փորձում ենք նորաձեւ լինել, ապա միանշանակ պետք է սկսել գիրք կարդալ: Մենք հանճարեղ ընթերցողներ կլինենք, բազմազան գրականությունն էլ հասանելի:

Անժելա ՇԱՀՈՒՄՅԱՆ

Անկախ