Oգոստոսի 8-13-ն անցկացվեց «6 օր Սևանի շուրջ» ծրագիրը»: Այն իրականացրեց  «Գեղամա երիտասարդական տարածքային ասոցիացիա» ՀԿ-ն՝  ՀՀ նախագահի կողմից ընտրված գործընկեր կազմակերպության՝ Հայաստանի երիտասարդական հիմնադրամի հայտարարած դրամաշնորհային մրցույթի շրջանակներում:

Ծրագրի նպատակն էր տեղական բնական և մշակութային ժառանգության գնահատումը, կայուն տուրիզմը տեղական և ազգային մշակույթի մաս դարձնելը,  մարզաբնակ երիտասարդության էկոլոգիական կրթության բարձրացումը, հոգևոր-մշակութային և հայրենասիրական դաստիարակությունը։

Ծրագիրը մեկնարկվեց Գավառի Սուրբ Կարապետ եկեղեցուց, որտեղ մասնակիցները օրhնություն ստացան Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդ Տ. Մարկոս եպիսկոպոս Հովհաննիսյանից: Այնուհետև իրենց հետաքրքրող հարցերը երիտասարդները հղեցին եպիսկոպոսին: Մասնակիցները այցելեցին նաև Նորատուսի խաչքարեր:

«6 օր Սևանի շուրջ» ծրագրի շրջանակներում մասնակիցներն  այցելեցին նաև սահմանամերձ Վահան գյուղ, այցելեցին N զորամաս, մեկ օր անցկացրին զինվորի հետ, ծանոթացան զինվորական առօրյային, սպառազինությանն ու ռազմական տեխնիկային:

«Գեղամա երիտասարդական տարածքային ասոցիացիա» ՀԿ-ի նախագահ Վահան Դավթյանը  սահմանամերձ գյուղ այցելությունը հատկապես կարևորեց հայ-ադրբեջանական լարված իրադրության պայմաններում ու հավելեց. «6 օր Սևանի շուրջ» ծրագրի շրջանակներում գյուղապետ Գուրգեն Բալյանի հետ մասնակիցները ծաղկեպսակ դրեցին Արցախյան հերոսամարտում զոհված ազատամարտիկների հուշահամալիրում, հանդիպեցին գյուղի բնակչությանը և երիտասարդությանը: Մասնակիցները պատրաստակամություն հայտնեցին անհրաժեշտության դեպքում միանալ հայրենիքի պաշտպանությանը»:

Ծրագրի ընթացքում իրականացվեցին նաև «Սևանա լճի հիմնախնդիրները և դրանց լուծման ուղիները» թեմայով սեմինար-քննարկումներ, ինչից հետո մասնակիցները բավարար պատկերացում կազմեցին Սևանա լճի խնդիրների վերաբերյալ: Այնուհետև որոշեցին Սևանա լճի հիմնախնդիրների լուծման նպատակով հանգանակություն կատարել Սևանա լճի վերականգնման, պահպանման և զարգացման հիմնադրամին: Տպավորիչ էր նաև Կալավան գյուղի այցելությունը, որտեղ «Թայմ Լենդ» գիտաուսումնական հիմնադրամի ղեկավար Ռոբերտ Ղուկասյանը ներկայացրեց քարե դարի մշակույթը, կրակի ստացման եղանակները: Կալավան գյուղում մասնակիցները սովորեցին նաև նետ ու աղեղի օգտագործման ձևերը, և իրականացվեց խաղ-մրցույթ, որից հետո շուրջ 20 կմ անտառում կազմակերպվեց արշավ: Ծրագրի ընթացքում իրականացվեցին նաև արշավներ Գեղարքունիքի մարզի տարբեր պատմամշակութային վայրեր, այցելություն Սևան ազգային պարկի բնագիտական թանգարան, Գավառ քաղաքի պատկերասրահ:

Հայաստանի երիտասարդական հիմնադրամի

հասարակայնության հետ կապերի ծառայություն

«Արտագաղթը ո´չ հասարակության կողմից, ո´չ էլ իշխանության կողմից երբեք լուրջ չի գնահատվել: Դա հետևանք է առաջին հերթին այն բանի, որ հասարակությունը և հայրենիքը նույնականացվել են», – այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նման կարծիք հայտնեց ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանը:

Նա նշեց, որ առաջին հերթին անհրաժեշտ է, որ քաղաքացին իր համար որոշի, թե ինչ է նշանակում հայրենիք. «Հարց է, ուղղակի պետք է սիրե՞լ այդ վայրը, որովհետև այդտեղ ապրում ես, որովհետև քո պապերն են այստեղ ծնվել, թե բացի դրանից կան պայմաններ, որոնք դու պետք է պաշտպանես»:

Ըստ նրա` արդեն ժամանակն է, երբ իշխանությունը խոսքից պետք է անցնի գործի: Մինչև այժմ բոլոր որոշումները մնում են թղթի վրա. «Մենք ասում ենք դեմքով շրջվենք դեպի գյուղացին, բայց գյուղացին իր սեփական ունեցածը չկարողացավ պահել, դուրս մղվեց շուկայից: Ընդհանրապես ինքը ոչ մի բանի իրավունք չունի ու ինքը պետք է հաց ստեղծի: Պարզ է, որ այդ ճորտական հոգեբանությունը գյուղացուն շատ դժվարությամբ է հնարավորություն տալու», – ասաց նա` հավելելով, որ այս պայմաններում հնարավոր չէ ստիպել մարդկանց սիրել հայրենիքը:

Հրանուշ Խառատյանը խոստովանեց, որ հայրենիքի հետ իր կապ թուլանում է, երբ զինվոր է զոհվում կամ վերադառնում ընտանիք հաշմանդամ դարձած, ամողջ հոգսը մնում է ընտանիքի վրա; «Եթե զինվորը պաշտպանում է երկիրը, պետությունն էլ իրեն պետք է պաշտպանի», – ասաց նա:

Հանդիպմանը ներկա Տիկնիկային թատրոնի տնօրեն Ռուբեն Բաբայանը նշեց, որ բազմաթիվ պատճառներ կան արտագաղթի, և դա երբեմն նույնիսկ կարող է օգտագործվել ի շահ հայրենիքի, սակայն իշխանության վերաբերմունքի պրիզմայով նայելը ամեն ինչին շատ վատ է: Դա նշանակում է հայրենիքի բացակայության զգացողություն: «Չեմ կարծում, թե մարդիկ հայրենասիրության պակասից են արտագաղթում: 20 տարվա ընթացքում կիսատ-պռատ անկախության շրջանում մեծացավ մի սերունդ, որը գիտի` ինչպես հաղթահարել վախը: Կա մեծ արտագաղթ, բայց հասարակական ցավ բարձրացողների պակաս չկա»:

Անկախ