Կրկին համար 8 ավտոբուսով Դավիթաշեն պետք է գնամ: Նախագահական նստավայրի  մոտ կանգառում երիտասարդ վարորդը չեր բացում դուռը և գոռգոռում էր 83-ամյա ծերունու վրա, ամենալպիրշ խոսքերն ասում: Ապա 100-ոց մետաղադրամը թափով շպրտեց նրա դեմքին: Ես ներս մտա և սկսեցի նկարահանել: Նա սպառնալից շարժում արեց դեպի ինձ, բայց հետո ինչ-որ բանից ետ քաշվեց: Նա ևս հրաժարվեց ասել իր անունը: Ողջ ճանապարհին նա ետ էր շրջվում և վիճում ուղևորների հետ: Շատ կանգառներում չէր կանգնում, կտրուկ արգելակում… Պահանջեցի, որ ինձ անհրաժեշտ կանգառում կանգնի: Մի կանգառ ավելի տարավ: Ստիպված էի ետ քայլել:
Այս վարորդներին հանդիպելով մտածում եմ. մի՞թե 50 դրամի հարցով լուծվում է խնդիրը: Սա ի՞նչ սպասարկում է: Մեր հասարակությունը սրա՞ն է արժանի: Թե վարորդներն էլ մեր հասարակության զավակներն են, ինչպես և թաքնված ու իրենց ազգակիցներին առաջ մղած գծատերերը, քաղաքապետարանի որոշ աշխատակիցներ, նրանց պաշտպան կանգնած պետայրեր… Սա՞ է քաղաքապետարանի մակարդակը՝ խուժան վարչության պետ, որը հայհոյում է լրագրողուհուն, խուժան գծատեր, խուժան վարորդ…

Ահա 7 ՛՛հերոս՛՛, սակայն և վախկոտ վարորդը…