Պարզվում է` ջրի վրայով քայլելն այնքան էլ բարդ չէ, սակայն դրա համար հարկավոր է Կորեայում լինել: Տարվա մեջ 2 անգամ արշիպելագում ջուրը հետ է քաշվում, ու  դրանից օգտվում են  զբոսաշրջիկները  “ջրի վրայով” զբոսանք կատարելու համար:

Աստվածաշնչից հայտնի դրվագը հիշեցնող տեսարանը, ինչպես ժամանակակից մասնագետներն են ասում, լրիվ հնարավոր է: Դրա համար միայն պետք է, որ  տեղատվությունն ուղեկցվի ուժեղ քամով: Չինդյո կղզու մոտ կատարվող երևույթն իսկական հրաշք կարելի է համարել: Տարեկան 2 անգամ` փետրվարին ու հունիսին, ջուրը ճեղքվում է մեկ ժամով ու ծովի հատակը անցուղու վերածում: Այդ ստորջրյա կամուրջը, որի երկարությունը 3 կմ է, իսկ առավելագույն լայնությունը` 40 մ, միացնում է  արշիպելագի 2 կղզիները: Այդ մեկ ժամում, երբ օվկիանոսը նահանջում է, տասնյակ հազարավոր մարդիկ փոքրիկ ուխտագնացություն են կատարում: Մի հետաքրքիր առանձնահատկություն էլ կա. արևելքի մշակույթում կորեացիներին ընդունում են այնպես, ինչպես Եվրոպայում  հրեաներին:

“Ջրի վրայով քայլելու” սովորույթը հին արմատներ ունի, կապված է լեգենդի հետ: Կղզիներից մեկը` Չինդյոն, ահաբեկում էին մարդակեր վագրերը, դրա համար էլ բոլոր բնակիչները պարզապես փախան հարևան կղզի: Սակայն, նրանք  պատահական այնտեղ մոռացան պառավ Պպոնգին: Պառավն էլ` ծովային անդունդի թագավորին` Ծովահրեշին, աղոթելով խնդրեց փրկել իր կյանքը : Ծովահրեշն էլ, խղճալով  պառավին, ասաց նրան, որ նա կարող է  ծիածանի վրայով գնալ: Ծիածանի վրա ոտք դնելով`  պառավը տեսավ, թե ինչպես ծովը հետ քաշվեց: Այդպես  ծիածանի վրայով նա հասավ  մյուս կողմում գտնվող իր բարեկամներին: