Վերջերս Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում կայացավ «Երբ» տրագիկոմեդիայի պրեմիերան:

Բեմադրող ռեժիսոր Ռաֆայել Գրիգորյանը archive2.ankakh.com-ի հետ զրույցում նշեց, որ ներկայացումը չիրականացված երազանքների մասին էր: Այսօր ոչ մեկ իրավունք չունի հանձնվելու, զենքերը վայր դնելու, հանուն երազանքի արժե ապրել ու պայքարել՝ թեւաթափ լինելն անիմաստ է.

«Կյանքն անփոխարինելի է՝ տրվում է մեկ անգամ: Երբ ավարտվի ժամանակը, կվերջանա ամեն ինչ, այն թանկ է ու կարեւոր: Պետք է ապրել լիարժեք: Ամբողջ ներկայացումն հենց դրա մասին է»:

Ռեժիսորի հավաստմամբ պետք է զգույշ լինել, հատկապես երիտասարդության հետ, եթե կոտրվեն երազանքի թեւերը, ձախորդությունն ու անհաջողությունը կուղեկցի, միայն թե աշխատավարձի խնդիր կա, այն քիչ է եւ չի ոգեշնչում.

«Դերասանից պետք է հասարակությունը ճաշակ ընդօրինակի, դերասանն է քարոզում իրական արժեքներ, մենք արվեստի երկիր ենք, սակայն որակյալ ներկայացումների պակաս կա»:

Պարոն Գրիգորյանի պնդմամբ թատրոնն իր կյանքն է, առանց որի ապրելն անիմաստ է: Հինգ տարեկանից թատրոնում է, իր երազանքը կատարվել է, նա իր աշխատանքը սիրում է:

Երիտասարդ դերասան Պապ Պողոսյանը մեզ հետ զրույցում նշեց, որ կարճ ժամանակահատվածում փորձել են անել լավագույնը: Իրենց լավագույն հերոս Քաջ Նազարը չի եղել ծույլ, անբան, անխելք ու վախկոտ, այլ եղել է պարզապես երազող: Ներկայացման գաղափարն է՝ չդադարել երազել.

«Կյանքի հանդեպ պետք է ունենալ գունավոր ակնոցներ եւ երբեք չդադարել կրել դրանք, առանց գույների կյանքն անհամ է, մենք ինքներս ենք մեր խելառ ու արեւոտ օրերը կառուցում»:

Նրա պնդմամբ ներկայացումը գրագետ հանդիսատեսին դուր կգա, սակայն կա պատասխանատվություն, խափանման վախ ու հուզմունք:

Անժելա ՇԱՀՈՒՄՅԱՆ