«Բազմաթիվ պայմաններ կարող են դառնալ երեխայի ոչ կառավարելի վարքի համար: Կան տարիքային ճգնաժամի մի քանի փուլեր, որոնք տեղի են ունենում հետևյալ հասակներում` մեկ տարեկան, երեք տարեկան, յոթ տարեկան և դեռահասության շրջան», -այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ հայտնեց հոգեբան՝Լաուրա Ավետիսյանը: «Երեք տարեկանը կարևորագույն շրջան է երեխայի զարգացման համար, քանի որ հենց այդ տարիքում է ձևավորվում անձի «եսը», անհատականությունը. Եթե այդ տարիքում խնդիրները չլուծվեն, ամբողջ կյանքում նա չի փոխվի»,-ընդգծեց հոգեբանը:

Երևանի թիվ 115 ավագ դպրոցի ուսուցչուհի՝ Տիգրանուհի Ղազարյանը գտնում է, որ երեխան սկսվում է դաստիարակվել ներարգանդային վիճակից մինչև մահ և , թե, որ տարիքում է նա դառնում անկառավարելի, կախված է հանգամաքներից. «Դաստիարակությունն այսօր բոլորը յուրովի են հասկանում: Գողացողի համար գողանալը անդաստիարակություն չէ, իսկ երեխան, որ ստանում է նման դաստիարակություն վաղվա նախագահն է, վարչապետը, պատգամավորը, ով կարող է աշխատանքում իրեն դրսևորել այնպես, ինչպես դպրոցում»,- նշեց ուսուցչուհին, հավելելով, որ երեխան պետք է դառնա ընտանիքի լիիրավ անդամ. չպետք է նրանից թաքցնել որևէ բան, չպետք ասենք` չէ, նա երեխա է , թող նա չխառնվի խնդիրներին:

Ե´վ հոգեբանը, և´ ուսուցչուհին համաձայն են այն մտքի հետ, որ ժամանակակից սերունդը ավելի ազատ է դարձել. «Երեխաները ներկայումս ունեն  ինֆորմացիայի ավելի մեծ պաշարներ, և շատ են տարբերվում այն սերունդից, որ մեծացել է խորհրդային տարիներին»,- ասաց հոգեբանը:

«Այսօրվա երեխայի մոտ բացակայում է վախը, նա ավելի ըմբոստ է, դարձել է ավելի մեծ անհատականություն: Եթե նախկինում երեխան ասում էր` «մենք կարծում ենք», այժմ ասում է`« ես կարծում եմ»: Կարծում եմ` այսօրվա դպրոցը հպարտանալու տեղ ունի»,- նշեց Տիգրանուհի Ղազարյանը

Անկախ