Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը սեպտեմբերի 22-ին աշխատանքային այց է կատարել Արագածոտնի մարզ: Կառավարության ղեկավարի մասնակցությամբ բացվել է Օշական համայնքի վերակառուցված կամուրջը, որը Քասախ գետի վրայով ճանապարհ է բացում դեպի հանդիպակաց ափում գտնվող հողատարածքներ: Բնակիչները շնորհակալություն են հայտնել վարչապետ Սարգսյանին՝ նախկինում իրենց կողմից բարձրացված այդ խնդրին հետամուտ լինելու համար: Բնակիչները նշել են, որ կամուրջի գործարկման արդյունքում հնարավորություն են ստացել մշակել գետի այն ափում գտնվող շուրջ 300 հեկտար հողատարածքներ, որոնք ճանապարհի բացակայության պատճառով մինչ այժմ չէին օգտագործվել:

2011 թվականին, ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի՝ Օշական կատարած այցելության ժամանակ բնակիչները բարձրացրել էին կամուրջի հարցը: Վարչապետը խոստացել էր կամուրջի վերակառուցման նախագիծն ընդգրկել ՀՀ կառավարության հրատապ ծրագրում: Կամուրջի կառուցման համար հատկացվել է 20 մլն դրամ:
Այցի ընթացքում Տիգրան Սարգսյանը զրուցել է օշականցիների հետ՝ լսել նրանց խնդիրներն ու պատասխանել վերջիններիս հետաքրքրող մի շարք հարցերի: Համայնքի բնակիչները գոհունակություն են հայտնել Օշականում հիմնված ամբուլատորիայի աշխատանքներից և շնորհակալություն հայտնել կառավարությանը՝ իրենց համայնքի համար խմելու ջրի նոր ջրագիծ կառուցելու համար:
Այնուհետև Տիգրան Սարգսյանն Աշտարակի մարզադաշտում մասնակցել է ՀՀ անկախության 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ կազմակերպված տոնական միջոցառումներին:

Մութ ու ցուրտ տարիներն էին: Ավարտելով դպրոցը` Սյուզանն ընդունվում է Բրյուսովի համալսարանի ֆրանսերենի բաժին: Ինստիտուտն ավարտելուց հետո, ինչպես շատերը, կանգնում է  մասնագիտությամբ աշխատանք  գտնելու խնդրի առջև: Համապատասխան աշխատանք չկար, բայց գտավ մեկ այլ բնագավառում` հեռուստատեսությունում: Սակայն 3 տարի անց`  2001 թ., հնարավորություն է ստեղծվում ուսումնական ծրագրով Ֆրանսիա մեկնելու, և քանի որ հեռուստատեսությունում ապագա չէր տեսնում, որոշում է գնալ և վերականգնել ֆրանսերենի գիտելիքները: Մեկնում է արցունքն աչքերին, չնայած մտքում որոշել էր մեկ տարվա դասընթացին ամբողջությամբ չմասնակցել, ու 3-4 ամիս անց վերադառնալ:

«Երբ վիզա ստանալու համար հյուպատոսի մոտ հարցազրույց էի, այդ մարդը նայեց ինձ և վստահ ասաց, որ ես հետ չեմ գալու: Զարմացա, ինչպե՞ս թե հետ չեմ գալու, ես անկեղծ համոզված էի, որ վերադառնալու եմ, ասացի` ինձ պետք չի ձեր երկիրը, ես հետ եմ գալու, և այլն: Հյուպատոսն ասաց. «Դուք հիմա էդպես եք ասում, որովհետև չգիտեք Ֆրանսիան: Դա այն երկիրն է, որը մեծ հնարավորություններ է տալիս, իսկ ես, տեսնելով Ձեզ, համոզված եմ, որ Դուք այդ հնարավորությունները բաց չեք թողնի»: Փաստորեն հյուպատոսը, համոզված լինելով, որ հետ չեմ գա, ինձ թույլ տվեց գնալ: Ես էլ մտածեցի` էս խենթին ինչպե՞ս են  հյուպատոս նշանակել: Բայց 5 տարի Ֆրանսիայում ապրելուց հետո հասկացա, թե այդ մարդն ինչ իմաստուն էր…»:

25-ամյա Սյուզանի համար Ֆրանսիան միանգամայն նոր իրողություն էր, իսկ Փարիզում միայնակ ապրելը` բավականին դժվար: Գիտեր միայն լեզուն, մնացած ամեն ինչ նոր էր ու անսովոր: Դժվարամատչելի մի քանի ամիսը հաղթահարելուց հետո, գալիս է Հայաստան վերադառնալու ժամանակը, բայց նա որոշում է մնալ մեկ տարի, քանի որ 4 ամիսը բավական չէր թե՛ լեզվի, թե՛ Եվրոպան ճանաչելու առումով: Իսկ մեկ տարի անց վերադառնալով Հայաստան` հասկանում է, որ Փարիզը կրկին ձգում է իրեն: Երկու ամիս անց վերադառնում է Ֆրանսիա: Հյուպատոսի խոսքերն իրականություն էին դառնում…

6 տարի հետո Սյուզանն արդեն Ֆրանսիայի լիիրավ քաղաքացի էր, որին հասել էր իր ջանքերի շնորհիվ: Այսօր նա վարձով ապրում է Փարիզի կենտրոնում, աշխատում ֆրանսիական ընկերությունում, կարգին վարձատրվում:

Սակայն երիտասարդ աղջկա հաջողությունը միայն կողքից դիտողին կարող է դրախտային թվալ: Իրականում նա դրան հասել է մեծ դժվարությունների գնով, որոնց շատերն այսօր ի վիճակի չեն դիմանալ: «Հիմա շատ ուսանողներ են գնում, բայց հետ են գալիս, չեն դիմանում դժվարություններին,- ասում է նա,- դա նրանից է, որ հիմա Ֆրանսիայում կյանքն այն չէ, ինչ 13 տարի առաջ, շատ ավելի բարդ է, փոխարենը Հայաստանում կյանքն այնքան վատ չէ, որքան 13 տարի առաջ»:

Սակայն զգալով հաջողության բերկրանքը` Սյուզանը միաժամանակ խորը հիասթափություն է ապրում. ի վերջո ինչի՞ համար էր այդ պայքարը, և ինչո՞ւ են բոլորը ձգտում դրան. «Ֆրանսիայի քաղաքացի դառնալուց հետո մեծ հաշվով իմ կյանքում էական փոփոխություն չեղավ: Փոխվեց այն, որ ամեն տարի մի մեծ թղթապանակ չեմ հավաքում այդ հարցով դիմելու համար: Նյութական բարեկեցությունս էլ չփոխվեց, ընդհակառակը, սկսեցի շատ ավելի հարկեր վճարել: Այնտեղ ամեն ինչի համար հարկ ես վճարում, անգամ աշխատավարձիցդ են եկամտահարկ պահում: Ճիշտ է, տարին մեկ անգամ կարող ես քեզ թույլ տալ հանգստանալու մեկնել, բայց ոչ եվրոպական երկրներ, որովհետև դա շատ թանկ է, այլ Թունիս, Մարոկկո և այլ երկրներ, որոնք էժան տուրեր են առաջարկում: Ինչ վերաբերում է մարդկային հարաբերություններին, մտածելակերպին, ապա միևնույն է, քեզ համար շատ բաներ խորթ են մնում, որովհետև դու հայ ես»:

Հայի համար, ըստ Սյուզանի, ֆրանսիացին  մարդու անհեթեթ տեսակ է` հաշվարկող, ոչ էմոցիոնալ, ոչ մարդկային, անխիղճ, անհատապաշտ, միայն իր ես-ն առաջ տանող: Որպես օրինակ բերում է ընկերությունը. «Մեզ համար լավ ընկերը նա է, որի վրա դու միշտ հույս ես դնում, որը քո դժվար պահին միշտ քո կողքին է: Ֆրանսիացու համար լավ ընկերը նա է, ով երբեք իր խնդիրներով քեզ չի անհանգստացնում: Երկուսն էլ յուրովի լավն են, բայց արմատապես տարբեր են: Դրա համար էլ ես ունեմ ֆրանսիացի լավ ծանոթներ, բայց չունեմ ֆրանսիացի ընկերներ: Իմ ընկերները Ֆրանսիայում ապրող հայերն են, որոնք, իհարկե, մի քիչ տարբերվում են հայաստանցի հայերից»:

Սյուզանի խոսքով` Ֆրանսիայում մարդկային մոտեցում ասվածը գոյություն չունի, բայց օրենքն էլ կատարյալ չէ, կան բազմաթիվ անօրեն երևույթներ: «Օրինակ` ջրի ծորակը փչացել է, զանգում ես մի մասնավոր ընկերություն, որ գա նորոգի: Եթե այդ ընկերությունը նկատում է, որ գործից բան չես հասկանում, լավ գումարներ է աշխատում, այսինքն` քեզ գցում է: Իսկ դատի տալը հեշտ բան չէ, դրա համար փող և մեծ ջանքեր են պետք»:

Նման հարցերում, ասում է, անգամ ֆրանսիացիները չեն պայքարում իրենց իրավունքների համար և իրեն էլ հաճախ խորհուրդ են տալիս չխորանալ և չբարդացնել կյանքը: «Օրինակ` տան համար պարտադիր ապահովագրություն են պահանջում, որի դիմաց ամեն ամիս վճարում ես, բայց որ մի բան է լինում, ամեն կերպ փորձում են փոխհատուցումից խուսափել: Եթե մինչև վերջ չգնաս, չպայքարես` ոչնչի չես հասնի: Նման դեպք ինձ հետ պատահել է, մեկ տարի պայքարելուց հետո, երբ ի վերջո ասացի, որ դատարան եմ դիմելու` փոխհատուցեցին»:

Սյուզանը պատմում է, որ եթե Ֆրանսիայի քաղաքացի չես, ապա որոշակի չափորոշիչներ պետք է  հաղթահարես, որպեսզի ֆրանսիացին քեզ վերցնի աշխատանքի: Գործատուն պետք  է պետությանն ապացուցի, որ հենց քո կարիքն ունի, և ֆրանսիացին այդ գործն անել չի կարող: Ի դեպ, ֆրանսիացու փոխարեն արտասահմանցու աշխատանքի ընդունելու համար գործատուն պետությանը տույժ է վճարում:

Անհեթեթ օրենք կա ժառանգության մասին: Ասում է, որ Ֆրանսիայում երիտասարդները հիմնականում 30 տարեկանում են կարողանում բնակարան գնել, այն էլ` հիփոթեքով: Փարիզում մեկսենյականոց բնակարանը մոտ կես միլիոն եվրո արժի: Սովորական բնակարանի մեկ քմ-ի արժեքը 13-15 հազար եվրո է: Մարդը բնակարան է գնում, 20 տարի վարկով գումարը փակում, իսկ իր մահից հետո իր երեխաներն այն ժառանգելու համար պետք է բնակարանի 40 տոկոսը պետությանը վճարեն, հակառակ դեպքում ժառանգությունից կզրկվեն: Բայց քանի որ շատերն այդ 40 տոկոս գումարը կանխիկ չունեն, ստիպված բնակարանը վաճառում են, պետության հարկը վճարում, իրենց մնացած գումարից մի որոշ մաս էլ եկամտահարկ տալիս և տակը մնացածը պահում իրենց: Արդյունքում ծնողներից ժառանգություն ստացած բնակարանն իրենց չի հասնում:

Օրենքի գերակայության մասին խոսակցությունը լեգենդ է: Սյուզանը պատմում է, որ ժամանակին աշխատում էր մի մասնավոր ընկերությունում, որը համագործակցում էր առողջապահության նախարարության հետ: Ականատես է եղել, թե ինչպես են պետության գումարներն անխնա և անարդյունավետ մսխվում, ինչի հետևանքով ընդամենը որոշ մարդիկ մեծ գումարներ են իրենց գրպանը դնում, և այդ ամենը քողարկվում է պետական կառույցի մակարդակով:

Կա նաև կոռուպցիա, կաշառակերություն, կան նաև օլիգարխներ.  «Պարզապես սովորական ֆրանսիացին իր երկրի օլիգարխներին չի տեսնում, չի առնչվում, իսկ մեր օլիգարխները մեր աչքի առջև պտտվում են»:

Սյուզանը, իր կյանքի փորձից ելնելով, խորհուրդ է տալիս չհրապուրվել Եվրոպայով, քանի որ կյանքն այնտեղ այնպիսին չէ, ինչպիսին պատկերացնում են դրսից. «Այնտեղ նվազագույն աշխատավարձը 1000 եվրո է, որը մեզ համար զարմանալի թիվ է, բայց եթե հաշվի առնենք ֆրանսիացու ծախսերն ու հարկերը, համարյա նույն բանն է ստացվում: Ֆրանսիացին հայից ավելի լավ չի ապրում, բայց դու էդ ամեն ինչի մասին իմանում ես տարիներ հետո, երբ արդեն գնացել ես,  հաղթահարել բազմաթիվ դժվարություններ և Հայաստան վերադառնալ չես կարող, որովհետև քեզ համար արդեն Հայաստանն է օտար, որտեղ ամեն ինչ պիտի զրոյից սկսես»:

Կարճ ասած` Եվրոպան դրախտ չէ, պարզապես մարդիկ գնում են, որովհետև  ամեն մի նոր բանում հույս են փնտրում, իսկ Հայաստանում հույս արդեն չկա:

Սեպտեմբերի 21-ին Նորվեգիայի Կրագերո քաղաքում անցկացվեց միջոցառում, որը կազմակերպվել էր ՀՀ դեսպանության եւ Կրագերոյի քաղաքապետարանի կողմից` նվիրված Հայաստանի Հանրապետության անկախության 22-րդ ամյակին:

Միջոցառումը սկսվեց Կրագերոյի եկեղեցում, ուր տեղի ունեցավ դասական երաժշտության համերգ` հանրահայտ երաժիշտներ Կոպենհագենի Ռադիոյի եւ հեռուստատեսության P2 երաժշտական մրցանակի մրցանակակիր, հայազգի դաշնակահարուհի Մարիաննա Շիրինյանի եւ «Ստատ Օյլ» մրցանակի մրցանակակիր, Ստավանգերի միջազգային փառատոնի գեղարվեստական ղեկավար, նորվեգացի դաշնակահար Քրիստիան Իհլե Հադլանդի մասնակցությամբ: Նրանք կատարեցին Էդվարդ Գրիգի, Գաբրիել Ֆորեի, Ֆրեդերիկ Շոպենի, Արամ Խաչատրյանի, Սերգեյ Ռախմանինովի եւ Ալեքսանդր Հարությունյանի ստեղծագործությունները:

Համերգից առաջ ողջույնի խոսքով հանդես եկան  Կրագերոյի քաղաքապետ Կյարե Պրեբեն Հեդլանդը եւ ՀՀ դեսպան Հրաչյա Աղաջանյանը: Դեսպանն իր խոսքում մասնավորապես նշեց. «Կրագերոն հատուկ մի վայր է, որը խորհրդանշում է հայ-նորվեգական հարաբերությունները եւ նոր հնարավորություններ է խոստանում ապագայի համար: Մենք այստեղ ենք նաեւ մեր երախտիքի խոսքը հղելու Կրագերոյի ձեր հայրենակից եւ հայազգի նվիրյալ Բյոդիլ Բյորնին: Կարծում եմ, որ նրա երազանքը կլիներ տեսնել այս ուրախությունը: Նա փառաբանված է երկնքում` տեսնելով, որ իր սիրած երկու ժողովուրդները` նորվեգացիներն ու հայերը, միասին նշում են Հայաստանի անկախության տոնը»:

Համերգից հետո միջոցառումը շարունակվեց Կրագերոյի Գեղարվեստի դպրոցում, որտեղ ցուցադրվեց դանիացի ճարտարապետ Բյորն Յորգենսենի «Հայկական եկեղեցին Արեւելքի եւ Արեւմուտքի խաչմերուկում» խորագրով լուսանկարների հարուստ հավաքածուն` ներկայացնելով հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը:

Ցուցադրությունից հետո տեղի ունեցավ տոնական ընդունելություն բազմաթիվ նորվեգացի եւ հայ հրավիրյալների մասնակցությամբ:

Հարկ է նշել, որ այս տարի մեր երկրի անկախության տարեդարձը Կրագերոյում տոնելը պատահականորեն չէր ընտրված. այստեղ է ծնվել նորվեգացի մեծ մարդասեր եւ միսիոներուհի Բոդիլ Բյորնը, ով Հայոց ցեղասպանությունից հետո փրկել ու խնամել է հայրուրավոր անօթեւան մնացած երեխաների ու կանանց եւ արժեքավոր վկայություններ թողել այդ մասին: 2006թ. Կրագերոյի քաղաքային խորհուրդն առաջինն է Նորվեգիայում ճանաչել Հայոց ցեղասպանության փաստը:

Նախքան միջոցառումը սկսելը, ՀՀ դեսպան Հրաչյա Աղաջանյանը ծաղկեպսակ դրեց Բոդիլ Բյորնի հուշաքարին, որին ներկա էին Կրագերոյի քաղաքապետ Կյարե Պրեբեն Հեդլանդը, Վերգոշայի քաղաքապետ Շեթիլ Տյորփը, Նորվեգիայի Թագավորությունում Հայաստանի Հանրապետության պատվավոր հյուպատոս Մաադս Հենրիկ Լանգաարդ Լյունդը, Բոդիլ Բյորնի թոռը` Յուսի Բյորնը, Նորվեգիայի հայ համայնքի ներկայացուցիչներ եւ նորվեգացիներ:

“Ուզում եմ շնորհավորել բոլորիս. արդեն 22 տարի մենք անկախ ենք: Երևի ես այնքան ուրախություն, երջանկություն չեմ ունեցել, ինչպես Անկախության օրը: Անկախությունն ամենավեհ գաղափարն է, երբ մարդն անկախ է, կարող է անել ամեն ինչ, ինչ ուզում է: Երբ մենք խորհրդային միության մեջ էինք, մեզ չէին ճանաչում որպես Հայաստան պետություն, ճանաչում էին միայն Ռուսաստան, CCP, իսկ այսօր ճանաչում են Հայաստանի Հանրապետությունը: Եվ Հայաստանն արդեն 22 տարի անկախ է: Այն պետք է կարողանանք պահել, զարգացնել, հզորացնել և ունենալ հզոր հայրենիք”, – ասում է Գյումրիի քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը: Ապա հավելում. – “Ունենք խնդիրներ, պրոբլեմներ քաղաքում, պետության մեջ. ամեն ինչ լուծվող է, եթե կա կամք, աշխատասիրություն: Եթե աշխատենք, կփոխվի ամեն ինչ: Դա բոլորից է կախված: Եվ այն էստաֆետը, որ հանձնելու ենք մեր երեխաներին, այնպես հանձնենք, որ մեզ չմեղադրեն”:

Իսկ որքանո՞վ է անկախ քաղաքապետ ու քաղաքական գործիչ Սամվել Բալասանյանը. “Ես անկախ եմ: Երբ ես ԱԺ պատգամավոր եմ եղել՝ մենակ եմ եղել, չեմ ունեցել կուսակցություն. դա ասում եմ 2000 թվականի հետ կապված, երբ մենակով կարողացա բոլորին համոզել, որ անհրաժեշտ է “Գյումրու մասին օրենքը”, որը մինչև 2014 թվականը գործելու և երկարացնելու ենք: Դա անկախություն չէ՞”:

Գյումրիում այսօր՝ Անկախության 22-րդ տարեդարձի օրը, նստացույց են հրավիրել գյումրեցի ազատամարտիկները: Մեկօրյա նստացույցում այս մարտիկները ևս մեկ անգամ վեր են բարձրացնում իրենց խնդիրները: Գյումրու թատերական հրապարակում մոտ 30 ազատամարտիկներ դժգոհության այս քաղաքակիրթ եղանակով փորձում են բարձրաձայնել սոցիալական ու համակարգային խնդիրների մասին:

“Մենք առաջարիկներ ենք ներկայացրել, որոնց հիմքում ընկած է ազատամարտի արժևորում, ազատամարտիկի խնդիրներ, բարոյահոգեբանական խնդիրներ: Այդ հարցերի շուրջ քննարկումներ գնացել են, սպասում էինք արձագանքի: Բայց արձագանքը շատ անտրամաբանական եղավ, երեկ ձերբակալեցին մեր ընկերոջը՝ Վոլոդյա Ավետիսյանին: Նախորդ նստացույցով հասանք նրան, որ կարողացանք մեր խնդիրը հասցնել պետական ու բարձրաստիճան ատյաններին: Մենք ուզում ենք ուղղում մտցնել օրենքի մեջ, մեկ բառի ուղղում, որը հարիր կլինի ազատամարտիկ անունը կրող մարդուն: Եթե մենք ազատամարտիկի տեղը ուրիշ բան ենք ասում, դա չի նշանակում, որ արժևորում ենք նրան, սովորական հայ մարդը մեզ ճանաչում է, որ ազատամարտիկ”, – ասում է ազատամարտիկ Մնացական Մուրադյանը:
Ազատամարտիկները չեն ուզում նախագահին կամ վարչապետին հիշեցնել, որ իրենք կան, այլ` ր պետությունը պարտավոր է արժևորել իր ազատամարտիկին: “Եթե չի անում՝ մենք սերունդներին սխալ բան ենք թողնում: Այսինքն, այսօր ազատամարտիկին մեր պետությունը չի արժևորում: Եթե վիրավոր ազատամարտիկը մի քանի կոպեկ թոշակ են ստանում, դա ամբողջությամբ գնում է դեղերին, դեռ մի բան էլ պարտք են մնում հիվանդանոցներին: Չկա օրենք, որով ազատամարտիկի բուժումն անվճար լինի: Եվ միայն բուժումը չէ, գոնե թաղումը կազմակերպեն: Ազատամարտիկը մահանում է՝ չեն կարողանում թաղել. մի կերպ սրա-նրա ձեռքը խնդրելով, պարտքով-տալիքով են անում, որը շատ նվաստացուցիչ է: Գոնե պետությունը թող դա իր վրա վերցնի”:

Հայաստանի Հանրապետության Անկախության 22-ամյակի կապակցությամբ սեպտեմբերի 21-ին Կահիրեում ՀՀ դեսպանություն է այցելել ԵԱՀ անցումային շրջանի Նախագահ Ադլի Մանսուրի անձնական ներկայացուցիչ Ահմադ Մենիսին, ով Հայաստանի Հանրապետության Անկախության տոնի առթիվ ՀՀ դեսպան Արմեն Մելքոնյանին է փոխանցել երկրի ղեկավարի ջերմագին շնորհավորանքները եւ բարեմաղթանքները` ուղղված ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին եւ բարեկամ հայ ժողովրդին:

Հանդիպման ընթացքում զրուցակիցները գոհունակություն են արտահայտել հայ-եգիպտական ջերմ հարաբերությունների ներկա մակարդակից` նշելով, որ դրանց հիմքում ընկած են երկու ժողովուրդների ավանդական բարեկամությունն ու փոխադարձ հարգանքը:

ԱՊՀ մշակութային մայրաքաղաք ծրագրի շրջանակներում այսօր Գյումրիում մեկնարկեց քանդակագործության միջազգային սիմպոզիումը: Այն կրում է “Կենարար աղբյուր” խորագիրը և բաց է գաղափարների առումով:

Սիմպոզիումին մասնակցում է տասը քանդակագործ ԱՊՀ հինգ պետություններից` Հայաստան Ռուսաստան, Բելառուս, Ուրակինա, Իտալիա:
“Հայաստանը ներկայացնում են 6 քանդակագործներ, որոնցից 4-ը գյումրեցի են, մյուս երկուսը հայկական երկու մայրաքաղաքներից` Երևանից և Ստեփանակերտից: Սիմոպիզումին պրոֆեսիոնալ քանդակագործներ են մասնակցում, որոնք մեկ ամիս շարունակ կստեղծագործեն Գյումրիում”, – archive2.ankakh.com-ին հայտնեց Գյումրու քանդակագործության միջազգային սիմպոզիումի ղեկավար Արթուր Գևորգյանը:
Քանդակագործները կաշխատեն Խաղաղության օղակում գտնվող այգում, իսկ սիմպոզիումի ավարտից հետո քարե ստեղծագործությունները կտեղափոխվեն Գյումրիի Հաղթանակի պուրակի սկզբնամաս, որտեղ կստեղծվի քանդակների բացօթյա թանգարան:
“Այսօր ամենագեղեցիկ տոներից մեկն է՝ քարերի սիմպոզիումը: Արդյունքում ուեննալու ենք լուրջ քանդակներ, որոնք տեղադրվելու են Հաղթանակի պողոտայի պուրակում: Այս միջոցառումը պիտի դառնա ավանդույթ, լինի ամենամյա: Ողջունում եմ բոլորին և մաղթում, որ հաջորդ տարի մասնակցեն 20 և ավել քանդակագործներ: Գյումրին այն քաղաքն է, որն ունի դարերի խորքից եկող պատմություն և պատահական չէ, որ դարձել է մշակութային մայրաքաղաք”, – սիմպոզիումի բացման արարողության ժամանակ նշեց Գյոմրիի քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը:
Հենց քաղաքապետին էլ շնորհվեց միջոցառման մեկնարկն ազդարարելու պատիվը: Թեև քանդակներն ավարտելու համար ծրագրած է մեկ ամիս ժամանակ հատկացնել, սակայն քաղաքապետը փոխանցեց, որ քարերի թանգարանի պաշտոնական բացումը տեղի կունենա հոկտեմբերի 11-ին “Գյումրու օր” ամենամյա միջոցառման շրջանակներում:

Սեպտեմբերի 21-ին ԱԳ նախարար Էդվարդ Նալբանդյանը և Սփյուռքի նախարար Հրանուշ Հակոբյանն ընդունեցին Հայկական հիմնախնդիրների իրազեկման կառույցների ներկայացուցիչների համաժողովի մասնակիցներին։

Շնորհավորելով ներկաներին Հայաստանի անկախության 22-ամյա տարեդարձի կապակցությամբ՝ Էդվարդ Նալբանդյանը նշեց, որ խորհրդանշական է, որ հանդիպումը կայանում է Ազգային տոնի օրը, քանի որ մեր ընդհանուր նպատակն է համադրել ջանքերը՝ ի նպաստ համահայական խնդիրների լուծման, Հայաստանի պետականության առավել ամրապնդման։

Պատասխանելով աշխարհի տարբեր երկրներից ժամանած հայկական հիմնախնդիրներով զբաղվող շուրջ 50 գործիչների հարցերին՝ Էդվարդ Նալբանդյանը հանգամանալից ներկայացրեց Հայաստանի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները, համահայկական հիմնախնդիրների վերաբերյալ Հայաստանի կողմից իրականացվող քայլերը, ղարաբաղյան հիմնախնդրի խաղաղ հանգուցալուծման համար Հայաստանի և միջազգային հանրության կողմից գործադրվող ջանքերը,  սիրիական ճգնաժամին և սիրիահայության անվտանգության ապահովմանն առնչվող հարցերը։

ՀՀ անկախության տոնի կապակցությամբ մայրաքաղաքի վարչական բոլոր շրջաններում կազմակերպվում են տոնական միջոցառումներ:

Նոր Նորք վարչական շրջանում Անկախության օրը նշվել է համերգային մեծ ծրագրով, որին մասնակցել են երաժշտական դպրոցների և մշակույթի կենտրոնի սաները:
Գայի արձանի հարակից հատվածում կազմակերպվել է նաև ձեռարվեստի և նկարչական աշխատանքների ցուցադրություն:

Արաբկիր վարչական շրջանի  Վահագն Դավթյանի անվան զբոսայգում տոնական միջոցառումանը ներկայացվել է հայկական ազգային  երգ ու պար: Զուգահեռ միջոցառումներ են անցկացվել նաև վարչական շրջանի պուրակներում և բակերում:

Տոնական միոցառումները վարչական շրջաններում շարունակվել են մինչև ուշ երեկո և եզրափակվել հրավառությամբ:

Երևանի քաղաքապետարանի տեղեկատվության
և հասարակայնության հետ կապերի վարչություն

Սեպտեմբերի 20-ին, ժամը 09.40-ի սահմաններում, «ՈւԱԶ» մակնիշի ավտոմեքենան Ալագյազ-Արթիկ ճանապարհին՝ Սադունց գյուղի հատվածում, շրջվել է, ինչի հետևանքով վարորդը և 6 ուղևորները մարմնական վնասվածքներով տեղափոխվել են հիվանդանոց:
Կատարվում է քննություն: