Ֆրանսիայում 92 տարեկանում կյանքից հեռացավ Հոլիվուդի աստղ Դինա Դուրբինը, որը  փառքի հասավ 1930-1940թթ., հաղորդում է The Hollywood Reporter Russia-ն:

Նա ծնվել է 1921թ. Կանադայում, և արդեն 14 տարեկանում  MGM ընկերության հետ պայմանագիր է ստորագրել  կարճամետրաժ ֆիլմերում Ջուդի Հարլենդի հետ նկարահանվելու համար: Առաջին հաջողությունը գալիս է “Ամեն կիրակի” մյուզիքլի նկարահանումներից հետո:

1938թ. դերասանուհին “Օսկար” կինոմրցանակ է ստանում: 1940թ. Դինա Դուրբինը ԱՄՆ-ում ամենաբարձր վարձատրվող դերասանուհին էր: Որոշ տվյալների համաձայն մի ֆիլմի նրա հոնորարը  400 հազար դոլար էր կազմում:

Սակայն 1940թ. վերջին Դուրբինին սկսեցին ավելի քիչ հրավիրել նկարահանվելու. փառքի համար  Հոլիվուդ  գնացած գավառացի երիտասարդ աղջիկների դերերը այլևս չէին համապատասխանում դերասանուհու տարիքին, իսկ ավելի լուրջ դերերում նրան ոչ ոք չէր պատկերացնում:

Դուրբինի գլխավոր կերպարը “Մոխրոտն” էր: Դրամատիկ կինոժապավեններում նկարահանվելու նրա փորձերը, ինչպիսիք են “Ծննդյան տոներ” և “Տիկինը գնացքում”, չընդունվեցին ոչ ռեժիսորների և ոչ էլ հանդիսատեսի կողմից: Հասարակությունը  նրա մեջ մշտապես տեսնում էր հաճելի դեռահասի:

1948-1949թթ. դերասանուհու համար ամենածանր տարիներն էին:Universal Pictures -ը նրա հետ պայմանագիրը խզեց` պատճառաբանելով, որ Դինա Դուրբինը բավականին ծեր է երիտասարդ հաճելի աղջկա դերի համար, նույն  ժամանակ նա բաժանվեց իր երկրորդ ամուսնուց:

Նրան փրկեց ֆրանսիացի ռեժիսոր Շարլ Դավիդը, որի հետ Դինան ամուսնացավ: Շուտով զույգը տեղափոխվեց Փարիզ: Գումարը, որ նա աշխատել էր նկարահանումների ժամանակ, բարեհաջող դրվեց բիզնեսի մեջ`  թույլ տալով նրան ապահով ապրել: 1999թ.  նրա ամուսին Շարլը մահացավ և այդ ժամանակից Դինա Դուրբինը ապրում էր Փարիզի մոտ գտնվող Նոֆլ-լե-Շատո քաղաքում:

1950թ.  նա մենակյաց կյանք էր վարում, չէր տալիս հարցազրույզներ, երբեմն միայն հայտարարում էր. ” Ես ատում եմ Հոլիվուդը”:Սակայն ամերիկյան դասական կինոյի երկրպագուները  մինչև հիմա հիշում են նրան “Դռնապանի քույրը” ֆիլմից,1943թ., որտեղ նա ռուսական ռոմանսներ էր կատարում:

– Ի՞նչ է Ձեզ համար մայրաքաղաքը, և ի՞նչ է նշանակում լինել մայրաքաղաքի քաղաքապետ:
– Որպես Երևանի բնակիչ՝ քաղաքն ինձ հոգեհարազատ է բոլոր առումներով, և, բնականաբար, ամեն վաղվա օր քաղաքը ավելի լավը տեսնելու մեծ ցանկություն ունեմ: Որպես քաղաքի կառավարիչ ասեմ, որ այդ ցանկությունից բացի կան բազում պարտականություններ, օր ու գիշեր աշխատանք և լրջագույն պատասխանատվություն: Քաղաքը պետք է սիրել, և այդ սերը ոչ միայն բարեկարգ ու հարմարավետ քաղաքային միջավայր ստեղծելով է արտահայտվում, այլ նաև բնակիչների հոգսը, պարզ ասած, դարդ ու ցավը տեսնելու, դրանց համար լուծումներ գտնելու կարողությամբ:

–Երբ Դուք Ավան համայնքի թաղապետն էիք, Ձեր գործունեությունն այնքան դրական հետք է թողել, որ մինչ այսօր Ավանի բնակչությունը երախտապարտ է Ձեզ: Կարելի՞ է ասել, որ նույն հոգածությունն ունեք ողջ մայրաքաղաքի հանդեպ:
– Երևանը ես պատկերացնում եմ մեծ ընտանիք և որպես քաղաքապետ պատասխանատվություն եմ կրում բոլոր վարչական շրջանների և, այո, յուրաքանչյուր բնակչի համար: Մայրաքաղաքի համաչափ զարգացումը մեր ծրագրային առաջնահերթություններից է, և ես վստահ եմ՝ այն ծրագրերը, որ այսօր իրականացվում են և իրականացվելու են առաջիկա տարիներին, հնարավորություն կտան, որ ենթակառուցվածքների, քաղաքային կյանքի հարմարավետության առումով արդեն շատ մոտ ապագայում տարբերություն չլինի վարչական շրջանների միջև:

–Երևանի մասին ո՞ր օրենքում ի՛նչ փոփոխությունների կարիք եք զգում, որոնք հրատապ են:
– Ընդհանրապես օրենքները կենսունակ են, եթե անհրաժեշտությունից ելնելով փոփոխությունների են ենթարկվում: Օրենքի կիրարկումից հետո ի հայտ են եկել որոշակի հարցեր, ինչը, կարծում եմ, բնական է զարգացում ապրող քաղաքի համար: Ներկայում էլ մենք նախապատրաստում ենք Երևանի մասին օրենքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին նախագիծ, որի ընդունման դեպքում ավելի արդյունավետ է դառնալու թե՛ ավագանու և թե՛ քաղաքապետի ու քաղաքապետարանի գործունեությունը:

–Ի՞նչ պետք է անել, որ Երևանը փոքր կենտրոնից դուրս գա և տարածվի քաղաքով մեկ, որ ծայրամասում ապրողն էլ իրեն զգա լիարժեք մայրաքաղաքացի:
– Այդ ուղղությամբ արդեն որոշակի քայլեր արվում են. բանաձևը պարզ է՝ քաղաքաշինական ու ներդրումային նոր ծրագրերը, որոնք հավանություն կստանան, մենք հնարավորինս կենտրոնից ուղղորդում ենք վարչական մյուս շրջաններ: Զուգահեռաբար կյանքի ենք կոչում փոքր կենտրոններ ստեղծելու գաղափարը՝ ապահովելով ընդհանրապես քաղաքի համաչափ զարգացումը: Երևանցին թե՛ կենտրոնում, թե՛ արվարձանում պետք է ապրի վայել միջավայրում: Ավելի լավ Երևանը սկսվում է ավելի լավ բակերից, ավելի լավ թաղերից, ավելի լավ վարչական շրջաններից: Սա է այսօր մեր ծրագրի հրամայականը, երևանցու պահանջն ու սպասելիքը:

– Հայտնի է, որ Դուք ավագանու կողմից ընտրված երրորդ քաղաքապետն եք, ով գործում է նախկինների ստեղծած աշխատակազմով: Արդյոք ընտրություններից հետո սպասվո՞ւմ են կադրային շոշափելի փոփոխություններ:
– Կադրային որևէ փոփոխություն ինքնանպատակ չէ: Եթե մարդը բարեխղճորեն կատարում է իր պարտականությունները, չի թերանում, ապա, բնականաբար, նա շարունակում է իր աշխատանքը: Կան աշխատանքային հստակ ծրագրեր և այդ ծրագրերը կյանքի կոչելուն ուղղված պահանջներ: Եթե մասնագետը իր տեղում է և աշխատանքի արդյունավետությունն էլ՝ տեսանելի, էլ ինչի՞ մասին կարող է խոսք լինել:

– Քաղաքապետարան աշխատանքի ընդունո՞ւմ եք բանիմաց, բայց ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցության անդամ մարդու:
– Մենք աշխատում ենք Երևանի համար: Իսկ Երևանը բոլորինս է՝ անկախ կուսակցական պատկանելությունից:

– Ըստ Ձեզ՝ վերջին քսանամյակում երևանցին, նրա տեսակը փոխվե՞լ է, և եթե այո, խնդրում եմ նշեք՝ ի՞նչ է կորցրել և ի՞նչ նոր հատկանիշներ է ձեռք բերել:
– Քսանամյակի կտրվածքով, այո, երևանցին շտկել է մեջքը, և շատ դժվարություններ ետևում են մնացել: Բայց խնդիրներ դեռ կան, ու անգամ այդ խնդիրների առկայությամբ էլ մեր բնակիչը ինքնավստահություն է ձեռք բերել ու լավատեսություն վաղվա օրվա հանդեպ: Եվս մի կարևոր հանգամանք. երևանցին իսկապես օրեցօր իրեն մայրաքաղաքում ընթացող գործընթացների լիարժեք մասնակից է համարում ու գիտի, որ իր ձայնը լսվում է:

–Կարծիք կա, որ Դուք բավականին լավ հարաբերությունների մեջ եք երևանյան “կրիմինալ” և “թաղային” հեղինակությունների հետ, որքանո՞վ է դա մոտ ճշմարտությանը:
– Երևանցիները շատ տարբեր են: Երևանի բնակիչներին կարգերի բաժանել չի կարելի: Յուրաքանչյուրն իր կյանքով է ապրում ու ստեղծում: Երևանը բոլորի՝ այո, մտավորականների և արվեստագետների, ուսանողների և բանվորների, թաղի տղաների և օֆիսային աշխատողների քաղաքն է: Ես ոչ մեկին չեմ “զրկում” Երևանից և հնարավորության շրջանակներում փորձում եմ շփվել բոլորի հետ, բոլորի հոգսերին ու խնդիրներին ծանոթ լինել:

–Ձեր հայրը՝ երջանկահիշատակ Անդրանիկ Մարգարյանը, մեծ հեղինակություն ուներ Երևանում, ինչպե՞ս է ազդում նրա հեղինակությունը Ձեր գործունեության վրա:
– Կրկնակի մեծացնում է պատասխանատվության բեռն ու պարտավորվածությունը: Մայրաքաղաքի համար կարևոր որոշումներ կայացնելիս փորձում եմ մտովի պատկերացնել, թե ինչպես կվերաբերվեր դրանց հայրս:

–Ամեն տարի մեծ շուքով Էրբունի-Երևանն ենք տոնում, բայց երբ այցելում ես Էրեբունի ամրոց-թանգարան, Կարմիր բլուր, Շենգավիթ՝ պարզապես տխրում ես. նախատեսվո՞ւմ է, արդյոք, շքեղ տոնին համապատասխան, մոտ ժամանակներում բարեկարգել մեր մայրաքաղաքի ծննդավայրը, մյուս հնավայրերը:
-Երևան քաղաքի զարգացման ծրագրերում առանձնակի տեղ են զբաղեցնում պատմական հուշարձանների, մշակութային արժեքների պահպանմանն ուղղված ծրագրերը: Նշված հնավայրերում որոշակի աշխատանքներ արդեն իսկ կատարվել են: Ցանկալի արդյունքի հասնելու համար, սակայն, լուրջ ներդրումներ են անհրաժեշտ, որոնց ներգրավման ուղղությամբ նույնպես քայլեր են ձեռնարկվում: Այստեղ նաև լուրջ մասնագիտական մոտեցման խնդիր կա, որի շուրջ քաղաքապետարանը համագործակցում է ինչպես մշակույթի նախարարության, այնպես էլ համապատասխան միջազգային կառույցների հետ:

–Ելնելով քաղաքապետի Ձեր աշխատանքից՝ ինչպե՞ս եք գնահատում Ձեր նախորդների աշխատանքը:
– Գնահատում եմ դրական: Երևանը, ինչպես և ցանկացած քաղաք, յուրօրինակ զարգացող օրգանիզմ է, որի համար շատ կարևոր է զարգացմանն ուղղված ծրագրերի շարունակականությունը: Յուրաքանչյուր քաղաքապետ ջանում է հնարավորինս շատ քայլեր անել այդ ուղղությամբ՝ հաջորդին թողնելով ավելի լավ հենք նոր ծրագրեր իրականացնելու համար:

– 60-ական թվականներից, երբ ընդհատակ անցան գվարդիականները, ի հայտ եկավ մի նոր հասկացություն՝ “քաղքի տղա”, ինչը բոլորովին չի նշանակում քաղաքում ծնված տղա: Ելնելով այդ արտահայտության բուն բովանդակությունից՝ Ձեզ համարո՞ւմ եք “քաղքի տղա”:
– Երևանի յուրաքանչյուր բնակիչ, իմ համոզմամբ, երևանցի է, քաղաքի բնակիչ՝ անկախ ծննդավայրից: Այս ըմբռնումն եմ ես ընդունում: Չեմ կարծում, որ այսօր Երևանում բնակվող մեկը կա, ով չի սիրում մեր քաղաքը: Մնում է միայն, որ այդ սերը նաև գործնական դրսևորում ունենա՝ տարածվելով քաղաքը մաքուր պահելու, գեղեցիկը չփչացնելու, նորն ստեղծելու և նման այլ երևույթների վրա:

– Հարցը թող անսովոր չթվա. այսօրվա Փարիզը իր կերպարով պարտական է երկու մարդու՝ Լուի Ֆիլիպին, ով երկրի թագավորն էր, և քաղաքապետ ու ճարտարապետ Հաուսմանին, հուսամ՝ ծանոթ եք նրանց գործունեությանը: Ձեր վերընտրվելու դեպքում չե՞ք ուզենա հետևել նրանց քաղաքաշինական մշակույթին՝ իհարկե ելնելով մեր հայկական ազգային իրականությունից և հնարավորություններից։
– Յուրաքանչյուր քաղաք, մեծ թե փոքր, իր դիմագիծն ունի ու դրա ձևավորման հարցում պարտական է իր նախագծողին: Իմ խորին համոզմամբ՝ Թամանյանի Երևանը ոչնչով չի զիջում Հաուսմանի Փարիզին: Ես չեմ ուզում, որ Երևանն այլ քաղաքի նմանվի, որքան էլ այն գեղեցիկ կամ գրավիչ լինի: Երևանն ինքն իր նման պետք է լինի, պետք է զարգանա սեփական քաղաքաշինական մշակույթով, որն իր մեջ կկրի ինչպես մեր բազմադարյա ճարտարապետության ավանդույթները, այնպես էլ ժամանակակից լուծումներ կունենա: Համոզված եմ, որ Երևանն աշխարհի ամենագեղեցիկ քաղաքն է ու այդպիսին լինելու է միշտ:

–Ո՞րն է գեղեցիկ քաղաքի Ձեր ընկալումը և ի՞նչ է արվում մշակույթի միջոցով քաղաքը գեղեցկացնելու ուղղությամբ: Ինչպիսի՞ն է կանաչապատման, քաղաքի մաքրության պահպանման վիճակը։
-Գեղեցիկ է այն քաղաքը, որտեղ բնակիչն իրեն հարմարավետ ու ապահով է զգում: Հարմարավետ բոլոր՝ լինի կոմունիկացիոն, կենցաղային թե շրջակա միջավայրի առումներով: Մայրաքաղաքի զարգացման մեր ծրագրերն էլ հենց այդ հարմարավետությունն ապահովելուն են ուղղված:

–Ավանում ունեցած հաջողությունը Ձեզ՝ որպես Երևանի քաղաքապետի, օգնո՞ւմ է, թե՞ խանգարում:
– Ավան վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատանքային իմ փորձը միանշանակ օգտակար է բազմաթիվ առումներով: Սակայն, ինչպես արդեն նշեցի, համաչափ զարգացում պետք է ապահովենք մայրաքաղաքի բոլոր վարչական շրջանների համար:

–Եթե հարկ լինի, հեծանվով աշխատանքի կգնա՞ք:
– Հեծանվով աշխատանքի գնա՞մ, չեմ մտածել… Գիտեք, հեծանվով աշխատանքի գնացող պաշտոնյային մեր հասարակությունն էլ պետք է պատրաստ լինի: Թեև վերջերս մարզումների համար բերված հեծանիվներից մեկը մեր հեծանվահրապարակում ինքս եմ փորձարկել: Ի դեպ, ընդառաջելով մի քանի հկ-ների առաջարկին՝ մենք Օղակաձև զբոսայգում հեծանվուղու ստեղծման առջնեկ ծրագիր իրականացրեցինք: Դիտարկումներ են իրականացվում, և անհրաժեշտության դեպքում կընդլայնենք այդ ծրագիրը:

–Ձեր աշխատանքն այնպիսին է, որ բոլորն անընդհատ ինչ-որ բան են Ձեզանից ուզում: Լինո՞ւմ են պահեր, երբ ուզում եք ասել ՝ “Դե, գնացեք գրողի ծոցը”…
– Ցանկացած խնդրանքի դեպքում փորձում եմ հասկանալ մարդուն, խնդրանքի իմաստը, նպատակը: Եթե խնդրանքը անձնական չէ՝ միանշանակ քննարկվում է և հնարավոր լուծումը տրվում: Չէ, կարծում եմ՝ համբերատար եմ ու կարողանում եմ լսել մարդկանց:

–Երևանցիները Ձեզ վերաբերվում են որպես իրենց զավակի՝ հաճախ ասելով՝ “Տարոնը մեր տղան է”: Այդ արտահայտությունը ինչքանո՞վ է Ձեզ պարտավորեցնում:
– Իհարկե պարտավորեցնում է: Ջանում եմ, որ մարդիկ հուսախաբ չլինեն, ու այն վստահությունը, որ ունեն իմ նկատմամբ, ավելի ամրապնդվի ու մեծանա:

–Հաշվի առնելով, որ մենք գրական-գեղարվեստական հանդես ենք, Ձեր վերաբերմունքը գրքի ու գրականության նկատմամբ:
– Երևանը ուղիղ մեկ տարի կրեց Գրքի համաշխարհային մայրաքաղաքի էստաֆետը, ինչը ոչ միայն մեծ պատիվ ու պատասխանատվություն էր մեզ համար, այլև նկատելի աշխուժություն բերեց մեր մշակութային կյանքին, նաև, համոզված եմ, շատ բան փոխեց գրքի ու գրականության նկատմամբ մեր ունեցած ավանդույթները վերագտնելու առումով: Երևանում բացվել են նաև գրախանութներ, հարստացվել է գրադարանային ֆոնդը, տպագրվել են հայ ու արտասահմանցի հարյուրավոր հեղինակների բազմաթիվ գրքեր, և ես սրտանց ցանկանում եմ, որ գիրք կարդալը, գրականությունը արժեքավորելը նորից վերադառնա մեր կենցաղ:

Գյումրու քաղաքապետ Սամվել Բալասանյան­ն այսօր հրավիրված ավագանու արտահերթ նիստում առաջարկեց կենտրոնի ճարտարապետ­ական տեսքը ներկայանալ­ի դարձնելու համար  տեղափոխել կենտրոնակա­ն հրապարակի եղևնիները:­
Բայց, հաշվի առնելով այս քայլի նախկին արձագանքնե­րը, քանի որ նախկինում մի քանի անգամ հատվել են քաղաքի տարբեր հատվածներո­ւմ գտնվող եղևնիները,­ որը բարձրացրել­ էր հասարակակա­ն սեկտորի ու բնապահպահա­նների բողոքի ձայնը, քաղաքապետն­ առաջարկեց հարցի վերաբերյալ­ անցկացնել հանրային քննարկում:­
“Ճիշտն ասած, շատ գեղեցիկ է մեր հրապարակը,­ կառուցապատ­ում ենք, ասֆալտապատելու­ ենք, լուսավորու­թունն ենք ավելացնելո­ւ, շենքերն ենք փորձում լվանալ, շատրվանը նոր լուսային էֆոկտներ է ունենալու… Եթե կհամաձայնե­ն՝ կտեղափոխեն­ք եղևնիները,­ էստեղից հանենք, տանենք ուրիշ տեղ: Գիտեմ, հիմա շատ մեծ հնչեղությո­ւն է ունենալու,­ որ ավագանին ուզում է հանել, կամ քաղաքապետն­ է առաջարկել և այլն: Ինձ թվում է, էն ժամանակ, երբ եղևնիները բերել են, ասել են` չեն բարձրանում­, “կառլիկովի” եղևնիներ են, բայց այդպես չի եղել, բարձրացել են: Շատ գեղեցիկ է, բան չունեմ ասելու, բայց լրիվ փակել են տեսադաշտը:­ Չենք կարող նաև էտել եղևնին: Մասնագետնե­ր եմ հրավիրելու­, որպեսզի, եթե հնարավորու­թյուն կա, ու հանրային քննարկման ժամանակ էլ դրական եզրակացութ­յուն ստացանք, տեղափոխեն  ուրիշ տեղ: Եթե անհրաժեշտ է փակ-գաղտնի քվեարկությ­ուն անցկացնենք­, պետք է հաշվի առնենք մեր բոլոր բնակիչների­ կարծիքը: Շատ կարևոր խնդիր է: Եթե ուզում են, որ էսպես մնա, թող մնա՝ ես բան չունեմ ասելու”, – նշեց քաղաքապետ Սամվել Բալասանյան­ը:
Իսկ ավագանու անդմաներից­ էլ նկատեցին, թե մեզանում բոլորն ասում են՝ ինչու եք հանում, իսկ հանելուց հետո ասում՝ ինչ էլ սիրուն եղավ:

Մարիամ Խալաթյան

Ապրիլի 27-ին և 28-ին Թուրքիայում հարձակումներ են տեղի ունեցել եկեղեցիների վրա: Ստամբուլում լույս տեսնող հայկական “Ակօս” շաբաթաթերթը տեղեկացնում է, որ այս վանդալիզմին թուրքական ազգային մամուլը որևէ կերպ չի անդրադարձել:

Ապրիլի 27-ին 30-40 հոգուց բաղկացած անհայտ անձանց խումբը ձվերով և քարերով հարձակվել է Աթաշեհիրի “Նոր հույս” եկեղեցու վրա: Կոտրվել են եկեղեցու ապակիները, տեղահանվել` եկեղեցու վահանակը, պատռվել` մուտքի դռան վրա փակցված դեկորները: Խմբի անդամներից ոմանք հարվածել են դռանը` փորձելով ներս մուտք գործել, սակայն չի հաջողվել: Շուտով դեպքի վայր է ժամանել ոստիկանությունը:

Այս դեպքից մեկ օր հետո` ապրիլի 28-ին, 15-18 տարեկան անձանցից բաղկացած մեկ այլ խումբ հարձակվել է Բուրգազիում գտնվող “Այօիս Իոնիս” հունական ուղղափառ եկեղեցու վրա: Մտնելով եկեղեցի`նրանք գողացել են մոմասեղանի վրա դրված գումարը, կոտրել պահարանը, վերցրել մոմերը և նետել փողոց:

Հաջողվել է բռնել եկեղեցու վրա հարձակվողներին: Սակայն ոստիկանությունը, պատճառաբանելով նրանց տարիքը, և այն, որ ոստիկանությունը չունի անչափահասների համար նախատեսված բաժանմունք, ազատ է արձակել նրանց: Ոստիկանության նման պահվածքը դժգոհություն է առաջացրել բնակչության շրջանում:

Այսօր «Վարկած» մամուլի ակումբի հյուրերն էին «Կարեն Դեմիրճյանի» անվան մարզահամերգային համալիրի աշխատակիցները: Համալիրում վիճակն ավելի է թեժացել. աշխատավարձ չվճարող տնօրինությունը ապօրինի գումարներ է բռնագանձում աշխատողներից: Աշխատողը, հայցելով իր աշխատավարձը, ինքն է հայտնվում պարտապանի կարգավիճակում:

Անցնելով բոլոր ատյանները ու չկարողնալաով ապացուցել, որ ինքը պարտք չէ համալիրի տնօրինությանը`Արման Մեխակյանը բաց նամակ է գրել նախագահին և վճռաբեկ դատարանի նախագահին: Ներկայացնում ենք բաց նամակի տեքստը.

«Բազմիցս դիմել էի Ձեզ` աջակցություն խնդրելով ազատել ինձ «Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր» ՓԲԸ-ի տնօրեն Հարություն Մուրադյանին կրկնակի գումար վճարելուց:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, վերադարձնելով վճռաբեկ բողոքս, չի գնահատել ֆինանսական տնօրենի կողմից տրված հայտարարությունն այն մասին, որ ես իրականում վճարել եմ «Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր» ՓԲԸ-ի կողմից պահանջված 1.252.918ՀՀ դրամ գումարը: Ընդհանուր իրավասության դատարանում «Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր» ՓԲԸ-ն թաքցրել է իրականությունը և սուտ տեղեկություններ ներկայացրել, իսկ իմ կողմից ներկայացված վճարման ապացույցները ձեռք են բերվել վճիռ կայացնելուց հետո:
Դիմել էի ՀՀ գլխավոր դատախազություն, սակայն մեզ պատասխանել են, որ դա քաղաքացիաիրավական հարց է և պետք է դիմել դատարան:
Այս պահին թույլ տրված դատական սխալի արդյուքնում դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայությունը սեփականությունս դնում է հրապարակային սակարկության, և կանգնած եմ բնակարանս կորցնելու վտանգի առջև:
Այժմ իրավասու մարմինների կողմից չստանալով օրենքի պաշտպանություն` կրկին անգամ խնդրում եմ Ձեր աջակցությունը նշված իրավիճակին լուծում տալու համար»:

Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Արտաքին գործերի նախարարության հայտարարությունը՝ «Օղակ» ռազմական գործողության 22-րդ տարելիցի կապակցությամբ.

«Օղակ» ռազմական գործողությունը, որը 1991թ․ ապրիլ-մայիս ամիսներին իրականացվել է Ադրբեջանի միլիցիայի հատուկ նշանակության ջոկատների (ՕՄՕՆ) կողմից, ԽՍՀՄ ներքին զորքերի աջակցությամբ, առանձնակի տեղ է զբաղեցնում ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտության պատմության մեջ ոչ միայն իր մասշտաբներով, այլև՝ հետևանքներով։

Ադրբեջանական իշխանությունների և ԽՍՀՄ որոշ ղեկավարների հանցավոր համաձայնությամբ իրականացված «Օղակ» գործողության արդյունքում հայաթափվեցին և ավերվեցին Հյուսիսային Արցախի, Շահումյանի, Հադրութի և Շուշիի շրջանների երկու տասնյակից ավելի գյուղեր։ Այն դադարեցվեց միայն մեկ ամիս անց՝ մայիսին, ԽՍՀՄ ներսում և նրա սահմաններից դուրս ստացած լայն արձագանքի և դատապարտման շնորհիվ։

Սակայն, պատերազմի թափանիվն արդեն գործի էր դրվել։ Գործողությունը, որն առանձնանում էր դաժանությամբ և մարդու իրավունքների զանգվածային խախտումներով, կտրուկ բարձրացրեց տարածաշրջանում լարվածության մակարդակը և ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտությունը տեղափոխեց ռազմական հարթություն՝ սկիզբ դնելով ԼՂՀ դեմ Ադրբեջանի լայնածավալ ագրեսիային։

Այնուհանդերձ Ադրբեջանին չհաջողվեց հասնել իր բուն նպատակին՝ ահաբեկել Լեռնային Ղարաբաղի բնակչությանը և ճնշել նրա ինքնորոշման օրինական ձգտումը։ Ավելին, «Օղակ» գործողությունը ամրապնդեց Արցախի ժողովրդի վճռականությունը պայքարել իր իրավունքների և ազատությունների համար։

Բրիտանական The Sun տաբլոիդը հրապարակել է 27-ամյա բրազիլուհի,  մոդել Անդրես Ուրախի հետ հարցազրույցը, որտեղ աղջիկը հայտնել է, թե իրեն հաջողվել է գրավել մոլորակի  ամենանախանձելի փեսացուներից մեկի`Կրիշտիանու Ռոնալդուի սիրտը: Գայթակղուհու խոսքով, իր պատճառով ֆուտբոլիստը մոռացել է ռուս Իրինա Շեյկին:

Ուրախն  իր հայրենիքում շատ հայտնի է: Այստեղ նա իր հետույքի շնորհիվ կարողացել է գրավել  Miss BumBum և Miss Butt Brazil տիտղոսները: Թերթի հետ զրույցի ընթացքում  նա պատմել է, որ մարզիկն  իր հետ կապվել է համացանցի միջոցով: Նամակում նա աղջկան առաջարկել  է  մեկնել Մադրիդ, որտեղ ինքը մարզվում է  “Ռեալ”-ի կազմում: Իբր Ռոնալդուն պնդել է, որ Ուրախի արտահայտիչ բարեմասնությունները տեսնում է երազում  և տարված է նրա հետույքով:

Ուրախն ավելացրել է, որ իր երկրպագուից ծիծաղելի մականուն է ստացել`”փոքրիկ ձիուկ”: Նա հավատացրել է լրագրողներին, որ ապրիլի 24-ին շքեղ հյուրանոցներից մեկում 28-ամյա Ռոնալդուի հետ սիրո գիշեր է անցկացրել: ” Դա շատ ցնցող էր: Նա ֆանտաստիկ մարմին ունի, ինչպես հունական աստվածներինն է: Դա տևեց մի քանի ժամ , և նա չէր դադարում խոսել իմ հետույքի մասին”,- պարծեցել է մոդելը:

Թղթակիցները ենթադրել են, որ այդ սիրավեպի մասին Իրինա Շեյկը, որի հետ Ռոնալդուն հանդիպում է 2010թ., իմացել է: Ապրիլի 25-ին պապարացիները նկատել են, թե ինչպես  մոդելը կատաղած  դուրս է եկել ռեստորանից, որտեղ ճաշել է իր ընկերոջ հետ: Պետք է նկատել, որ պորտուգալացին և իր ընկերուհին չեն մեկնաբանել այդ հոդվածը:

Ապրիլի 25 -ի  “Ռեալը” Լիգայի չեմպիոնների  կիսաեզրափակիչի շրջանակում հանդիպում է ունեցել դորմտունդյան “Բոռուսիա”-ի հետ: Մադրիդի ակումբը ջախջախիչ պարտություն կրեց`4:1:   Անհաջող հանդիպումը  Ռոնալդուի համար վերջացավ վնասվածքով, իհարկե  նա գոլ խփեց, որը նրա 50-րդ խփած գնդակն էր եվրագավաթում:

27-ամյա Իրինա Շայխիսլամովան, որը հայտնի է Շեյկ ազգանունով, ծնվել է Չելյաբինսկի մարզի Եմաժելինսկ քաղաքում: 2010թ. նա սկսել է հանդիպել Ռոնալդուի հետ: Այդ ժամանակվանից ԶԼՄ-ները տարածում են մոտակա հարսանիքի մասին լուրեր: Այդ մասին ավելի վաղ հայտարարել են նաև սիրահարները: 2010թ. ամռանը Ռոնալդուն տղա ունեցավ, որը նրա համար ծնեց  փոխնակ մայրը:

Երկրագնդի վրա բնակվում է ավելի քան 7 մլրդ մարդ: Ուստի զարմանալի չէ, որ շատերն իրենց  նմանակներն ունեն, այսինքն` մարդիկ, ովքեր նման են իրար արտաքնապես:

Այսպես` օգտատերերը զբաղվել են այս հետաքրքիր գործով ու հայտնաբերել նմանություններ պատմական դեմքերի ու ժամանակակից նշանավոր մարդկանց միջև: Ահա նրանք.

Միլլարդ Ֆիլմոր և Ալեք Բոլդուին

Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ IV և Մարկ Ցուկերբերգ

Ջոն Բրաուն և Չառլի Շին

Սոկրատես և Էնթնի Հոփկինս

Ռոուզ Ուալդեր և Մեթի Ջիլենհոլ

Պոլ Ռիվեր ու Ջեք Բլեք

Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XII և Վլադիմիր Պուտին

Թոմա Հոբս և Բիլլ Բեյլի

Ջոզեֆ Պուլիտցեր և Ջասթին Դայմոնդ

Կլոդ Մոնե ու Քիանու Ռիվզ

Օսկար Ուայլդ ու Հյու Գրանտ

Չարլզ Դարվին ու Ջորջ Կառլին

Ալեքսանդր Սևեր ու Էմինեմ

Ջորջ Պաթն ու Դոնալդ Թրամփ

Ռուսաստանի կայսր Նիկոլայ II և Դմիտրի Մեդվեդև

Վինսենթ Վան Գոգ ու Չակ Նորիս

Ռուդոլֆ Շտայներ ու Հենք Ազարիա

Լև Տրոցկի և Էնդրյու Հարֆիլդ

Բոբ Դիլան և Ադամ Սենբերգ

Քեբ Քելոուեյ և Փրինս:

Ճարտարապետները վախենում են, որ, եթե այսպես շարունակվի, մենք կկորցնենք մեր քաղաքի ճանաչելիությունը: Կարճես թե վտանգի առաջ կանգնելու հերթը հասել է «Զվարթնոց» օդանավակայանի հին (կլոր) շենքին: «Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ» ընկերությունը դիմել է Երևանի քաղաքապետարանին «Զվարթնոց» օդանավակայանի հին (կլոր) շենքը քանդելու համար այն պատճառաբանությամբ, որ կոնստրուկցիաները վնասված են: Երևանի քաղաքապետարանին կից քաղաքաշինական խորհուրդը միաձայն մերժել է դիմումը:
Հայաստանի ճարտարապետների միության նախագահ Մկրտիչ Մինասյանը լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ներկայացրեց այդ շենքի ողջ արժեքը. ««Զվարթնոց» օդանավակայանի շենքը Սովետական շրջանի մոդեռնիստական ստեղծագործությունների շարքին է պատկանում, միութենական մրցանակի է արժանացել: Սեփականատիրոջ բերած մտահոգությունները, որ կոնստրուկցիաները թույլ են, վերջին հաշվով կարելի է վերականգնել, ուժեղացել ու պահել», – ասաց բանախոսը և հավելեց. « «Զվարթնոց» օդանավակայանի հին մասնաշենքն ընդգրկված չէ պետության կողմից պահպանվող հուշարձանների ցուցակում: Կան հուշարձաններ, որոնք գրանցված չեն, բայց մեծ արժեք են ներկայացնում: Սակայն պարզվել է, որ անպաշտպան են այդ ցանկերում ընդգրկված հուշարձանները ևս: Մինչև օրինախախտները չպատժվեն, նմանատիպ խնդիրները չեն լուծվելու»,-ասաց Մ. Մինասյանը:

Արարատի և Արմավիրի մարզեր, Արագածոտնի նախալեռներ

Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է 18..19⁰C, որը 1⁰C բարձր է բազմամյա միջին արժեքից: Ամսվա առաջին տասնoրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում՝ գիշերը մինչև 7…9⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում ցերեկը՝ մինչև 28…30⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը 4…6⁰C, առավելագույնը՝ 29…30⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակից ավել (նորման 35-50մմ):

Շիրակի, Կոտայքի և Գեղարքունիքի մարզեր, Արագածոտնի մարզի
լեռնային շրջաններ

Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է 9..12⁰C, որը 10C բարձր է բազմամյա միջին արժեքից: Ամսվա առաջին տասնoրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում՝ գիշերը մինչև -2…+3⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում ցերեկը՝ մինչև 20…24⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը -1…+2⁰C, առավելագույնը՝ 19…24⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակից ավել (նորման 75-100մմ):

Լոռու մարզ
Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է 11..13⁰C, որը մոտ է բազմամյա միջին արժեքին: Ամսվա առաջին տասնoրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում՝ գիշերը մինչև 0…+5⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում ցերեկը՝ մինչև 23…26⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը 0…-2⁰C, առավելագույնը՝ 23…26⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակից ավել (նորման 95-130մմ):

^{Տավուշի մարզ}
Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է 12..15⁰C, որը մոտ է բազմամյա միջին արժեքին: Ամսվա առաջին տասնoրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում՝ գիշերը մինչև +3…8⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում ցերեկը՝ մինչև 25…30⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը 2…5⁰C, առավելագույնը՝ 25…26⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակից ավել (նորման 97-107մմ):

Վայոց Ձորի մարզ
Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է հովտային շրջաններում 18…19⁰C, լեռնային շրջաններում` 10…12<sup>0</sup>C, որը 1<sup>0</sup>C բարձր է բազմամյա միջին արժեքից: Ամսվա առաջին տասնօրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում գիշերը` հովտային շրջաններում մինչև 7…9⁰C, լեռնային շրջաններում՝ -2…+3⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում՝ ցերեկը հովտային շրջաններում 28…30⁰C, լեռնային շրջաններում՝ 20…22⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույնը հովտային շրջաններում՝ 3…4⁰C, լեռնային շրջաններում՝ -1…-2⁰C, առավելագույնը հովտային շրջաններում 28…30⁰C, լեռնային շրջաններում՝ 18…19⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակին մոտ (նորման հովտային շրջաններում` 45-60մմ, լեռնային շրջաններում՝ 95մմ):

Սյունիքի մարզ
Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է հովտային շրջաններում 17…20⁰C, լեռնային շրջաններում` 11…12<sup>0</sup>C, որը մոտ է բազմամյա միջին արժեքին: Ամսվա առաջին տասնօրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում գիշերը` հովտային շրջաններում մինչև 8…10⁰C, լեռնային շրջաններում՝ +2…+5⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում՝ ցերեկը հովտային շրջաններում 31…35⁰C, լեռնային շրջաններում՝ 21…23⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույնը հովտային շրջաններում՝ 4…7⁰C, լեռնային շրջաններում՝ -1…+1 ⁰C, առավելագույնը հովտային շրջաններում 29…33⁰C, լեռնային շրջաններում՝ 24…26⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է նորմայից պակաս (նորման հովտային շրջաններում` 49-96մմ, լեռնային շրջաններում՝ 69-112մմ) :

Երևան 
Օդի ամսական միջին ջերմաստիճանը սպասվում է 18..19⁰C, որը 1⁰C բարձր է բազմամյա միջին արժեքից: Ամսվա առաջին տասնoրյակում հնարավոր է ջերմաստիճանի նվազում՝ գիշերը մինչև 8…10⁰C, առանձին օրեր ջերմաստիճանի բարձրացում ցերեկը՝ մինչև 28…30⁰C (դիտված բազմամյա միջին բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը 4…6⁰C, առավելագույնը՝ 29…30⁰C): Ամսական տեղումների քանակը ենթադրվում է բազմամյա միջին քանակից ավել (նորման 45-60մմ):

Ապրիլի 27-ին 86 տարկան հասակում կյանքից հեռացել է լրագրող, հրապարակախոս, արձակագիր Մարգո Ղուկասյանը:

Մ. Ղուկասյանը ծնվել է 1927թ. Գյումրիում: Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը: Նա 13 գրքի, տասնյակ ակնարկների, հուշագրությունների և շուրջ 400 հրապարակախոսական հոդվածների հեղինակ է:

Մարգո Ղուկսյանի վերջին գիրքը կոչվում է  «Անվերնագիր…1915թ.»: Այն նվիրված է Հայոց մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակին: 2011թ. գրողների միությունը «Տարվա լավագույն գիրք» մրցանակաբաշխութայն Հրապարակախոսության անվանակարգու «Անվերնագիր… 1915թ.» գրքի համար Միքայել Նալբանդյանի անվան մրցանակ է շնորհել է Մարգո Ղուկասյանին:

“Անկախն” անդրադարձել էր այս գրքին նախորդ տարվա հոկտեմբեր ամսին` ««Անվերնագիր…1915». թուրքի գենետիկ թրքության ևս մի վկայություն» վերնագրով հոդվածում: Ներկայացնում ենք հոդվածն ամբողջությամբ:

«Անվերնագիր…1915»: Կարդում եմ: Մի փաստագրություն է Տեր Զորի անապատներով անցած, «զավակաթափ եղած» (բառը հորինել է հեղինակը) աշխարհեաշխարհ ընկած, ապա վերընձյուղված բասենցի և սեբաստացի 2 հայ ընտանիքների մասին:

Կարդում եմ և կարծես գիտեմ, թե հաջորդ նախադասությունն ինչի մասին է լինելու: Պատկերներն այնքան ծանոթ են. նույն նկարագրությունները, նույն սարսափը, նույն ցավը, որ կարդացել ու զգացել եմ Եղեռնը վկայող նախորդ բոլոր գրքերում. «Շո՛ւտ արեք, պետք է ճամփա ելլեք. տներից դո՛ւրս եկեք, մի քանի օրվա ուտելիք վերցրեք…», «Հանդիպեցին գետի, որ դիակներ էր բերում, թափվեցին ջրի վրա: Շատերն անուժությունից գլորվեցին ափն ի վար, և հոսանքը քշե՜ց, տարա՜վ նրանց: Իսկ մի մասն էլ, որ երկար ծարավ էր մնացել, այնքան խմեց այդ աղտոտ ջրից, որ ընկան ու այլևս չկարողացան գետափից վեր կենալ: Ու մնացին…», «Քանի առաջ կերթայինք, այնքան դիակներու թիվը` ոմանք ուռած, ոմանք կմախքացած, կշատանար…», «40-50 մանկիկներ` նիհարած, խոշոր-խոշոր աչքերով, կը նայեին անցորդներու վրա, ոչ կուլային, ոչ ալ ձայն կը հանեին, այլևս ուժ չէր մնացած վրանին, որևէ շարժում ի վիճակի չէին ընել…», և այսպես շարունակ…

«Ալմաստ մայրիկի տունը Սեբաստիայի գավառի Կարագյոլ գյուղի փոքր տարբերակն էր Երևանում, որտեղ ես հարս եկա 1950 թվականին…»,- այսպես է սկսվում պատմությունը: Իսկ հարս եկողը գրող, հրապարակախոս, լրագրող Մարգո Ղուկասյանն է: Այս գիրքը նրա 13-րդ «զավակն» է, որի ծնունդն ամենադժվարն ու ցավալին է եղել: Լույս է տեսել անցյալ տարի: «Ոչ մի գրքի վրա 3 տարի չեմ աշխատել, սա իմ ամենաերկար ու դժվարին գիրքն է,- ասում է նա,- դժվարին, որովհետև այն, ինչի մասին գրել եմ, իմ մեջ է եղել վաղուց` ծնողներիցս փոխանցվելով, ապա հարս գնալուց հետո, երբ իմացել եմ ամուսնուս ընտանիքի ծանր կյանքի պատմությունը»:

Անգամ գրքի վերնագիրն է շատ մեծ դժվարությամբ ընտրել. «Ամբողջ գրելու ընթացքում մտածում էի՝ ես ի՞նչ վերնագիր պետք է դնեմ, որ արտահայտի այդ ողբերգությունը: Դրա համար էլ որոշեցի «Անվերնագիր… 1915»:

Պատմում է, թե ինչպես իր սկեսուրը` սեբաստացի Ալմաստը, որի ամուսնուն թուրքերը նախապես տարել էին անհայտ (ավելի ճիշտ` հայտնի) ուղղությամբ, 5 զավակների հետ, թողած տունն ու տեղը, 1915-ին բռնել է գաղթի ճամփան, անցել Տեր Զորով` այնտեղ թողնելով 5 զավակներից 4-ի դիակները,  հրաշքով հասել Իրաք, ուր վերջին որդու դին հանձնելով հողին` ի վերջո եկել է Հայաստան:

Այսպես, զավակաթափ եղած, ամուսնացել է Ղուկաս Խաչատրյանի հետ: Մի ահավոր պատմություն էլ նրանն է. Ղուկասը եղել է թուրքական բանակում, ապա հանձնվել ռուսական զորքին, որպեսզի պատերազմի թուրքի դեմ, սակայն աքսորվել է Սիբիր և երկար տարիներ անց միայն կարողացել  է Հայաստան գալ` այդպես էլ իր ընտանիքից որևէ լուր չունենալով: Իսկ ընտանիքը, գաղթի ճամփան անցնելով, հասել էր Ֆրանսիա: Տարիներ անց, երբ Ալմաստն ու Ղուկասը, վիշտը սրտներում թաղած, կրկին որդի էին ունեցել, 1927 թ. Ֆրանսիայից լուր են ստանում, որ Ղուկասի կինն ու 5  զավակներից երկուսը ողջ են մնացել: «Ալմաստն այնքան բարի էր և խելացի… Նա համարում էր, որ Ղուկասը պետք է երթա, իր ընտանիքին ու զավակներին տիրություն ընե…»:

Սակայն Սովետական Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև երկաթյա վարագույր էր, որի միջով, ինչպես Մարգո Ղուկասյանն է գրել, օձն իր պորտով, հավքն իր թևով չէր կարող անցնել: Հայր ու որդի իրար հանդիպում են 41 տարի անց` 1955 թ.:

Գրքի ուշագրավ հատվածներից է Ղուկասի որդու` Ղազարոս Խաչատրյանի հիշատակարանը, որը Եղեռնի ողջ դառնությունն ապրած ականատեսի վկայություն է:

Նկարագրելով իրական «զուլումը»` Մարգո Ղուկասյանը ժամանակ առ ժամանակ շեղվում է ու փորձում հասկանալ այդ մղձավանջային իրողության պատճառները. «Հեռատես չէի՞նք արդյոք, անմիաբա՞ն էինք, թերևս այդ ճիշտ է: Նույնիսկ այդ առթիվ սեբաստացիների մեջ պատկերավոր մի խոսք կա. «Կայենն իր կոտոշներից մեկը Հայաստան է նետել»: Մեզանում ընդունված կարծիք է, չէ՞, դիվանագետ չենք: Ինչո՞ւ: Չէ՞ որ թուրք դիվանագետը իտալացի քաղաքագետ Մաքիավելու գիրքը բարձի տակ է քնում: Մենք ինչո՞ւ այդպես չենք վարվում: Ինչո՞ւ աշխարհի նշանավոր դիվանագետների փորձերը չենք յուրացնում: Չէ՞ որ մենք սովորելու մեջ ետին տեղում չենք: Այնինչ խաբվել ենք: Քանի՜, քանի՜ անգամ ենք թուրքից խաբվել…»:

Հայտնի է` թուրքն էն գլխից է ծրագիր ունեցել: «Իսկ մենք ծրագիր չենքունեցել ու հիմա էլ չունենք: Լավ, էն ժամանակ չենք ունեցել, որովհետև մեր մտքով չի էլ անցել, որ մեզ մեր հազարամյա հողից կարող են դուրս քշել, մինչև խելքի ենք եկել, որ հողը ոտքներիս տակից գնում է, արդեն շատ ուշ է եղել: Իսկ հիմա՞, հիմա՞ ինչու չունենք»:

Քեմալի քստմնելի պլանը հայերի դեմ նա համարում է «հարյուրից հարյուր ի կատար ածված». նախապես հավաքել ու ոչնչացնել տղամարդկանց` ընտանիքի պաշտպաններին, թողնել միայն ծերերին, երեխաներին և կանանց ու դեռ անպատկառորեն նրանց դեմ հայտարարել «սրբազան» հորջորջվող պատերազմ. «Սրբազան: Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչն է թուրքի համար «սրբազան»: Ոչ այլ ինչ, եթե ոչ մեկ այլ ազգի իր հազարամյակների բնօրրանի, իր հողի վրա բնաջնջելը…»:

Այսօր էլ, ըստ նրա, թուրքը շարունակում է իր թրքությունը, քանի որ դա նրա գեների մեջ է, օրինակն էլ` Սաֆարովի դեպքը: «Արբեջանցի ժողովուրդն իրեն իջեցրել, հողին է հավասարեցրել,- ասում է նա,- ո՞նց կարող է նման դեպքը ժողովրդի համար դառնալ ոգեշնչող, հաղթանակների, նոր սերունդ դաստիարակելու միջոց: Մի՞թե XXIդարում ադրբեջանցին չի կարողանում ըմբռնել, թե ինչքան ցածր ու ստոր էՍաֆարովի արարքը»:

85-ամյա գրող, լրագրող, հրապարակախոսն այս հարատև պայքարում հաղթելու մի պարզ բանաձ է տեսնում. «Ուժեղ պետականության ստեղծում… Այդ էփրկությունը»: Սակայն պարզվում է` դա բավականին բարդ է մեզ` հայերիս համար: «Մենք դեռ չենք գտել մեզ հզորացնելու ձևը,- ցավով արձանագրում է նա,- մենք պետք է դառնանք օրենքի երկիր, կարծում եմ՝ ձևերից մեկն էլ դա է: Պետք է միասնական լինենք, միասնական չենք, Կռիլովի առակի պես ենք: Պետք է էս մի կտոր հողի վրա դողանք, ոչ թե անապատի նման թողնենք-գնանք…»:

«Իսկ գնացողները հայ չեն մնա,- համոզված է նա:- Օրինակ` մերոնք՝ Խաչատրյանները, Փարիզում մոտ 30 հոգի են, բայց երևի 3-ն են հայերեն խոսում: Էսպես որ գնա, փոքր գաղութները շատ շուտով կհանգեն, կմնա միայն հայերիկառուցածը: Ինչպես ասում են` անունը կմնա, ամանումը չիմնա»:

Եվ, ինչպես միշտ, մեր թերությունների մասին բարձրաձայնելիս, այս անգամ էլ է հրեաների օրինակն առաջ բերվում, թե ինչպես են իրենց հողը շատացնում, պաշտպանում, ինչքան միասնական են և այլն:

Մարգո Ղուկասյանը հիշում է, որ խորհրդային տարիներին, երբ Սիրիա էր գնացել, իրեն հրավիրել էին մի ակումբ պորտապար դիտելու: Հետո իմանում է, որ ակումբի պորտապարուհիները հրեա աղջիկներ են: Պատմել են նաև, որ երբ պորտապարից հետո որևէ հարուստ ցանկանում է նրանցից մեկի հետ գիշերն անցկացնել, հրեա պորտապարուհիները փոխարենը ոչ թե փող կամ զարդեր են ուզում, այլ հող, գոնե փոքրիկ հողակտոր այն վայրում, որտեղ իրենց հայրենիքն էին կերտում: «Պատկերացնո՞ւմ եք, հրեաներն անգամ իրենց մարմինը վաճառելու գնով են հող ստեղծել,- ասում է նա,- իսկ մե՞նք, արդյոք այսօր, երբ անկախ ենք, ամեն ինչ անո՞ւմ ենք, որ ուժեղանա մեր պետականությունը, որ նրա հետ հաշվի նստեն, որ մեր էշին չոշ ասող չլինի, որ արդարությունը վերականգնված լինի: Եկեք բաց աչքով մեր շուրջը նայենք…»:

«Ֆուտբոլային դիվանագիտության» մասին…

«Թուրքիայի Բուրսա քաղաքում էի: Պարզվեց` ավտոբուսի մեր վարորդը ոչ թե թուրք է, այլ հայ, անունն էլ` Համբարձում: Մի օր Համբարձումը զգուշորեն մեզ տարավ Բուրսայի հայկական եկեղեցին ցույց տալու: Հասանք «Սելավի գլուխ» կոչված փողոցը, որտեղ մի հաստաբուն ծառ կար: Համբարձումն ասաց` վար նայեք: Ներքևում խոր կիրճ էր: Հետո համարյա փսփսալով ասաց. «Եղեռնի տարում թուրքերը բուրսահայերին հոսկե գլորեցին անդունդը…»:

Այդ պատմությունից շատ տարիներ են անցել, սակայն գրողին այն վերհիշելու առիթ է տվել մեր «ֆուտբոլային դիվանագիտությունը», որն այնքան էր առաջադիմել, որ սպասվում էր պատասխան խաղը. «Մեր ֆուտբոլիստներն ու հանրապետության նախագահը Թուրքիայում էին և թերևս «Սելավի գլուխ» փողոցով էին անցնելու Բուրսայի մարզադաշտ հասնելու համար: Ափսոս, նրանց կողքին չէր ականատեսը` Համբարձումը, որ ականջներին փսփսար. «Վար նայեք, ասոնց չհավատաք, ասոնց դիպլոմատին ասկե կուգա, խորը արմատներ ունի, արյունոտ արմատներ…»:

Ներկայացնում ենք նաև “Անկախ”-ի` նախորդ տարվա նոյեմբեր ամսին հրապարակված մեկ այլ հոդված Մարգո Ղուկասյանի գործունեության վերաբերյալ:

Լրագրող, որի հոդվածներն իսկական գիտական աշխատանքներ էին

 «Լրագրողի միտքն անընդհատ պետք է աշխատի. մի հոդվածը դեռ տպարանում, լրագրողը պետք է աշխատի հաջորդ հոդվածի վրա, իսկ մտքում ունենա ևս մեկը»,-ասում է վաստակավոր լրագրող, գրող, հրապարակախոս Մարգո Ղուկասյանը, որի լրագրողական գործունեությունն ընդգրկում է կես դարից ավելի:

1967 թվականից մինչև 2002 թվականը Մարգո Ղուկասյանի անունը կապված է ժամանակի ամենանշանավոր ամսագրերից մեկի` «Գարունի» հետ, ամսագիր, որը նոր շունչ հաղորդեց խորհրդային լրագրությանը և որի տպաքանակը 1989-ին հասավ 100 հազար օրինակի:

Մոտ իննսուն էջանոց ամսագրում լրագրողն իրեն լիարժեք էր զգում, քանի որ կարող էր երկար և լավ աշխատած նյութեր տալ: «Գարունում» Մարգո Ղուկասյանի առաջին հոդվածը 6 էջանոց էր՝ երկրաշարժերի մասին: «Համալսարանի սև շենքի բակում` 8 մետր խորության վրա, երկրաշարժերի կայան կար, որը գրանցում էին ողջ աշխարհի երկրաշարժերը: Երբ այդ մասին իմացա, շատ հետաքրքրեց: Գնացի կայան, ութ մետր աստիճաններով իջա, շատ խորհրդավոր էր…»,-հիշում է նա:

Սակայն 6 էջը «Գարունի» համար համարվում էր փոքր նյութ, ուստի հոդվածն այն տպավորությունը չթողեց, ինչ որ պետք էր՝ չնայած խմբագիրը՝ Վարդգես Պետրոսյանը, շատ գոհ էր: «Հասկացա, որ «Գարունում» ժուռնալիստի թևերը բացվում են: Եթե թեմա կար, ապա ինչքան շատ խորանայիր, այնքան լավ: Իմ ամենամեծ հոդվածը 75 էջանոց  է եղել:՝ Մատենադարանի ձեռագրերի մասին էր»:

Այո, «Գարունում» գոյություն ուներ թեմայի ընտրության ազատություն և անսահմանափակ ծավալով գրելու հնարավորություն, քանի որ թեման պետք է ամբողջությամբ բացվեր, չմնար ոչ մի հարց, ոչ մի անհասկանալի բան: «Այդ գիծը դրվեց հիմնադիր-խմբագիր Վարդգես Պետրոսյանի օրոք, և հաջորդ խմբագիրներն էլ դա շարունակեցին: Եվ մենք պրոբլեմատիկ թեմաների մասին շատ մանրամասն և վստահելի տեղեկություններ էինք հայտնում»:

Համեմատելով այսօրվա և իր ժամանակների ժուռնալիստիկան՝ Մարգո Ղուկասյանը նշում է, որ այսօր թեմայի մեջ չխորացած, չաշխատած հոդվածները գերակշռում են: Մինչդեռ ինքը, եթե գրում էր գյուղատնտեսության կամ բնապահպանության մասին, աշակերտի նման սկսում էր սովորել` կարդում էր ոլորտին վերաբերող գրքեր, նյութը յուրացնում, ապա հանդիպում ոլորտի մասնագետների հետ:

Չափազանց բարձր գնահատելով լրագրողի աշխատանքը` Մարգո Ղուկասյանն այն համեմատում է բժշկի մասնագիտության հետ. բժիշկը մարդու ֆիզիկական առողջության հետ գործ ունի, լրագրողը՝ հոգեկան:

Նշում է «Գարուն»-ում տպագրած իր ամենահիշարժան հոդվածներից մեկը. «Եվ այգեգործն ասաց՝ հողը խռովել է մեզնից…» վերնագրով հոդվածն էր, որի վրա աշխատել է շուրջ 6 ամիս, եղել է Հայաստանի բոլոր այն շրջաններում, որտեղ կային գործարաններ, և որոնք աղտոտում էր բնությունը. Արթիկում՝ քարհանքերի թափոններ, Հրազդանում՝ ցեմենտի փոշի, Ալավերդիում՝ Դեբեդի թունավորումներ և այլն և այլն: Գրել էր, որ օրինակ, Ալավերդիում օդն այնքան աղտոտված է, որ անձրևի ժամանակ կանանց կապրոնե զուգագուլպաները ծակվում են կամ Դեբեդն այնքան կեղտոտ է, որ դրանով այգիները ոռոգելու դեպքում վնասակար նյութերն անցնում էին պտղի մեջ՝ թունավորելով մարդկանց: Գրել էր փաստերով, մասնագիտական հիմնավորումներով և այնպես, որ անգամ Կենտկոմն էր ցանկացել, որ այն տպագրվի առանց գրաքննության:

«Հոդվածը գլավլիտը նախապես պետք է կարդար և տպագրելու թույլտվություն տար: Սակայն մի քանի օր էր՝ պատասխան չկար: Վարդգես Պետրոսյանը բարկացավ, զանգեց Կենտկոմ, որտեղ Սուրեն Ավետիսյան անունով մի շատ խելացի ու հայրենասեր մարդ էր աշխատում և ասաց, որ հոդվածն արդեն մի քնաի օր է չեն ուղարկում: Սուրեն Ավետիսյանն ասաց, որ հոդվածն իր սեղանին է, ինքը կարդացել է և թույլատրել, որ այն տպվի,-պատմում է Մարգո ղուկասյանը,-երբ բնագրերը վերցրեցինք, համարյա բոլոր էջերի կողքերին՝ վերևից ներքև կամ տողատակերին, կարմիր գծեր էին քաշված, ինչը նշանակում էր՝ չի կարելի տպագրել: Սակայն նշումներն արված էին գլավլիտի կողմից, իսկ Սուրեն Ավետիսյանը կարգադրել էր, որ այն տպվի այնպես, ինչպես կա»:

Հոդվածն իսկական ռումբ էր…Մարգո Ղուկասյանը մինչ օրս պահել է դրա վերաբերյալ հայտնի մարդկանց, պաշտոնյաների, քաղաքացիների հայտնած կարծիքները: Անգամ մեկն ասել էր, որ հոդվածը պատրաստի գիտական աշխատանք է, և հեղինակը կարող է պաշտպանել այն` ստանալով գիտական աստիճան:

Ահա այսպիսին էր խորհրդային ժուռնալիստիկան: Այսօրվա լրագրությունը, վաստակավոր լրագրողի կարծիքով, մեկ բառով կարելի է բնութագրել մակերեսային: «Հիմա կարծեմ գործուղումներ չկան, ես մի անգամ հետաքրքրվեցի և զարմացա, որ լրագրողները մարզեր, հեռավոր գյուղեր չեն գնում: Ինչպե՞ս կարելի է երկրի դեմքը պարզել առանց գործուղումների, հո միայն Երևա՞նը չի»,-զարմանում է նա:

Որքան էլ գովասանքով ու հպարտությամբ հիշի խորհրդային տարիները, չի կարող չարձանագրել. «Սովետի ժամանակ իրավունք չկար էդքան բացահայտ թերությունները նշել: Շատ բաների մասին բարձրաձայն չէին խոսում, իսկ եթե խոսում էին, հաճախ չնկատելու էին տալիս»,-ասում է նա:

«Հին սերնդի մարդը», ինչպես ինքն է իրեն բնորոշում, այսօր էլ, ինչպես 50 տարի առաջ, աշխատում է իրեն հարազատ թուղթ ու գրիչով, բայց դա ամենևին էլ չի նշանակում, որ անտարբեր է լրագրության նորօրյա նվաճումների հանդեպ: Ընդհակառակը` զարմացած է ու հիացած հատկապես հանրային լրագրությամբ. «Զարմացա, երբ իմացա, որ վերջերս, օրինակ, անբարեխիղճ պաշտոնյաների ազատ արձակման պատճառ են դարձել ոչ թե լրագրողական նյութերը, այլ սովորական մարդիկ՝ սոցիալական կայքերի միջոցով»,-ասում է փորձառու լրագրողն ու իր գոհունակությունը հայտնում սերնդափոխության արդյունքում ծնված նոր ժուռնալիստիկայի հանդեպ,-հիմա, փառք Աստծո, կա ինտերնետ, որից, ճիշտ է` ես չեմ օգտվում, բայց դա այնքան բան է անում, որ իմ աչքին շատ է բարձրացել…»:

Անի Գասպարյան

ԱՄՆ-ի հինգ նախագահներն ու առաջին տիկնայք մասնակցել են Դալասում Նախագահական կենտրոնի բացման արարողությանը: ԱՄՆ-ի 43-րդ նախագահ Ջորջ Բուշ կրտսերը Տեխասում՝ Դալասի հարավային մեթոդական համալսարանում բացել է Նախագահական կենտրոն, որտեղ կա գրադարան, ինչպես նաև տեղակայված են թանգարաններ, քաղաքագիտության ինստիտուտ և Բուշի անվան ֆոնդ:
«Anadolu» գործակալությունը հաղորդում է, որ միջոցառմանը մասնակցել են ներկայումս կենդանի ԱՄՆ բոլոր նախկին նախագահները իրենց տիկնանց հետ՝ Ջիմի և Ռոզալին Կաչերները, Ջորջ Բուշ ավագն ու Բարբարա Բուշը, Բիլ և Հիլարի Քլինթոնները, Ջորջ Բուշ կրտսերն ու Լորա Բուշը և գործող նախագահ Բարաք Օբաման կնոջ՝ Միշել Օբամային հետ: Բացման հանդիսավոր արարողությունից հետո նախագահները միասին լուսանկարվել են:

Երևանի “Էրեբունի” բժշկական կենտրոնի բժիշկները “Գյումրի” բժշկական կենտրոնում կատարեցին սրտի ստենդավորման և փակ վիրահատություններ:

“Գյումրի” բժշկական կենտրոնի տնօրեն Արմեն Իսահակյանը լրատվամիջոցներին փոխանցեց, որ այժմ իրենց բժիշկները վերապատրաստում են անցնում, իսկ մինչ այդ մայրաքաղաքի մասնագետները կսպասարկեն կենտրոնի հիվանդներին. “Տեղի մասնագետները վերապատրաստվում են, 2-3 տարի հետո նրանք լիարժեք պատրաստ կլինեն աշխատանքին, քանի որ կենտրոնն արդեն ունի անհրաժեշտ սարքավորումները: Իսկ մինչ այդ Գյումրիում կաշխատեն “Էրեբունի” բժշկական կենտրոնի մասնագետները, կլինի լիարժեք ու մատչելի բուժօգնություն”:
Այսուհետ, սրտաբանության հետ կապված բուժօգնության համար հիվանդն այլևս ստիպված չի լինի հասնել մայրաքաղաք՝ այն կկազմակերպվի տեղում:
“Էրեբունի” և “Գյումրի” բժշկական կենտրոնների տնօրենների կողմից այսօր նաև փոխհամագործակցության հուշագիր ստորագրվեց, որին ներկա էր նաև առողջապահության նախկին նախարար Հարություն Քուշկյանը:
Հուշագրի հիմքը նախարարի հրամանն է՝ մարզերի առողջապահության որակը բարձրացնելու և ազգաբնակչությանն ավելի նեղ մասնագիտական օգնություն ցուցաբերելու համար: Այս նպատակով հանրապետության բոլոր մարզերը համակցվելու են Երևանի խոշոր բժշկական կենտրոնների հետ: Օրինակ, Շիրակի մարզն ամրակցված է “Էրեբունի” և “Գրիգոր Լուսավորիչ” բժշկական կենտրոններին: Այսօր այդ աշխատանքների սկիզբն է: “Գյումրի” բժշկական կենտրոնը հագեցած է բոլոր սարքավորումներով և այստեղ կարելի է կատարել նույնիսկ ամենաբարդ միջամտությունները: Դժվարությունը մասնագետների հարցն է, որով մենք պետք է օգնենք բժշկական կենտրոնին և մարզի բոլոր հիվանդանոցներին: Կարող ենք նաև հեռաբժշկություն կատարել՝ ցանկացած բարդ դեպքի քննարկում, բուժման առաջարկում: Կարիքի դեպքում մեր մասնագետները կժամանեն՝ տեղում միջամտություն կկատարեն, և ոչ թե հիվանդին Երևան կտեղափոխեն: Կազմվելու է նաև մարզային այցերի ժամանակացույց, և ամեն անգամ տարբեր մասնագետներ են գալու. դա արդեն կհամաձայնեցվի տնօրինության հետ՝ ելնելով պահանջներից”, – նշեց “Էրեբունի” բժշկական կենտրոնի գործադիր տնօրեն Արթուր Ռոստոմյանը:
Իսկ ՀՀ առողջապահության նախարարի պաշտոնակատար Դերենիկ Դումանյանն էլ կարևորելով նման ծրագրերի իրականացումը` շեշտեց. “Մոտ տաս օր առաջ ես ձեզ խոստացա, որ Շիրակի մարզի այս հրաշալի կենտրոնում մենք մասնագիտական ծրագրեր ենք իրականացնելու, և այսօր այդ ծրագրերի սկիզբն է: Այս պահին “Էրեբունի” բժշկական կենտրոնի մասնագետների շնորհիվ իրականացվում է սրտի փակ վիրահատություն և ստենդավորում: Եվ այս աշխատանքն անընդհատ է լինելու: Տեղի մասնագետները կաշխատեն Երևանից եկած բժիշկների հետ և դա նրանց համար փորձի ու նոր գիտելիքների ձեռքբերում կլինի: Հաջորդ փուլում տեղի մասնագետներին կգործուղենք “Էրեբունի” կենտրոն կամ Երևանի այլ համալսարանական կլինիկաներ, որտեղ իրենց մասնագիտական ունակությունները կբարձրացնեն”:

Այսօր “Արմատ” մամուլի ակումբում ԵՊՀ Ռազմավարական հետազոտությունների կենտրոնի գիտաշխատող Վահրամ Միրաքյանը և գրող, հրապարակախոս Արամ Հովհաննիսյանը ներկայացրեցին մայիսի վերջերին Սյունիքի 10,000 գլուխ ոչխարների տեղափոխման հետևանքով ազգային անվտանգությանը սպառնացող, ռազմական, բնապահպանական, դեմոգրաֆիական ու սոցիալական վտանգները:

Երկու բանախոսներն էլ միանշանակ հավաստեցին, որ Սյունիքում ոչխարաբուծությանը նման զարկ տալը հղի է բազում վտանգներով: Արամ Հովհաննիսյանը անդրադարձավ հիմնականում խնդրի բնապահպանական կողմին: “Ինչու օրինակ չենք վերցնում եվրոպական այնպիսի երկրներից, ինչպիսիք են Շվեյցարիան, Հոլանդիան, որոնք կարողանում են արդյունավետ օգտագործել իրենց լեռնային գոտիները, ստեղծում են առողջարաններ ու պարզապես դողում են իրենց դաշտային տարածքների պահպանման համար: Ես վստահ եմ, որ ոչխարները կլերկացնեն մեր սարերը: Փոխարենը կարող ենք խթանել տավարաբուծությանը: Հավատացնում եմ, որ մեկ կովը 10 ոչխարից ավելի արդյունավետ է: Կովը խոտը արմատից չի պոկում և չի ոչնչացնում կանաչապատ տարածքը: Իհարկե, չեմ կարող պնդել, որ ոչխարաբուխությունը առհասարակ արգելել է պետք, քանի որ մեր ժողովուրդը հնուց ի վեր զբաղվել է դրանով, բայց դրա տոկսոը պետք է հասցվի նվազագույնի, պետք է առավելությունը տրվի բարձր արդյունավետության անասուններին”, – ասաց Արամ Հովհաննիսյանը:
Վահրամ Միրաքյանն էլ իր հերթին նկատեց, որ այն իրանցիները, որոնց հետ ձեռք է բերվել համաձայնություն, իրականում ունեն ադրբեջանցու ինքնագնահատական և հաճախ իրենք իրենց ասոցացնում են ադրբեջանցիների կամ թուրքերի հետ. “Եթե նկատի ունենանք, որ ի սկզբանե խոսքը գնում է 5000 ոչխարի և այն մասին, որ այդ թիվը արդյունավետության դեպքում կրկնապատկվելու է, ապա շատ հեշտ կարելի է հաշվել, թե քանի հովիվ պետք կլինի այդ գլխաքանակը պահելու համար: Եթե դրան էլ գումարենք հովիվների ընտանիքներին՝ նկատի առնելով, որ նրանք քոչվոր են և ապրում են մեծ ընտանիքներով, ապա կստացվի, որ շուրջ 10000 իրանցի պետք է հաստատվեն մեզ մոտ: Սյունիքի թրքացման վտանգ կա, եթե չխոսենք պատերազմական վիճակից, որովհետև այդ պարագայում կաստացվի հետևյալը. Սյունիքում տեղավորում ենք շուրջ 10000 իրանցի, զենք ենք տալիս նրանց, որովհետև պետք է զբաղվեն ոչխարաբուծությամբ և գայլերից պաշտպանվելու համար զենքի կարիք կունենան և փաստոերն, պատերազմական դրության պայմաններում զինված թրքախոս իրանցիները հնարավորություն կունենան գործել մեր ներսից, ինչն անթույլատրելի է”, – նկատեց բանախոսը:

Վենեսուելայի նախագահ  Նիկոլաս Մադուրոն սպորտի նոր նախարար է նշանակել:Այդ պաշտոնում նա նշանակել է  սուսերամարտի սպորտի վարպետ Ալեխանդրա  Բենիտեզին, որը  Հարավային Ամերիկայում բազմաթիվ մրցույթների դափնեկիր է և Օլիմպիական խաղերի մասնակից: Մադուրոն բացատրել է, որ երկրին հարկավոր է  զարգացման թարմ ուղի:

Լրատվամիջոցներում անմիջապես հայտնվեցին նոր նախարարի լուսանկարները: Հարցն այն է, որ Բենիտեզը մի քանի տարի առաջ մասնակցել է մերկ ֆոտոսեսիայի: Նա հագուստից միայն սուսերամարտի դիմակ էր դրել:

Վերջերս բրիտանական իշխանությունները դպրոցներում պարտադիր սեքսուալ դաստիարակության կուրս են մտցրել: Կրթության նախարարությունը ծիծաղաշարժ տեսահոլովակ է պատրաստել, որտեղ բացատրվում է պոռնոֆիլմերում ներկայացված սեքսի և “երկրային” ինտիմ մտերմության տարբերությունը: Տեսհոլովակի նկատմամբ վերաբերմունքը միարժեք չի եղել, հաղորդում էThe Telegraph-ը:

Բրիտանական պաշտոնյաների գլխավոր խնդիրներից մեկը պատանիներին  բացատրելն էր, որ պոռնոգրաֆիան պարտադիր չէ որ վատ, կեղտոտ և ամոթալի մի բան լինի: Բայց  միևնույն ժամանակ ուսուցիչները կարծում են, որ անհրաժեշտ է պատանիներին բացատրել էկրանի սեքսի և նրա այնտարատեսակի տարբերությունը, որին նրանք կհանդիպեն իրական կյանքում: Պետական գումարներով նկարահանված տեսահոլովակում քանդվում են պոռնոգրաֆիայի պարտադրած մի քանի առասպել:

Մասնավորապես, պատանիներին բացատրում են, որ իրական աղջիկների (ի տարբերություն”սիլիկոնային” պոռնոաստղերի) կուրծքը, մեղմ ասած, հազվադեպէ գլխից մեծ լինում: Գեղեցիկ սեռի իրական ներկայացուցիչները ուղեղ ունեն, այդ պատճառով նրանց պետք էհարգել ու սիրել:  Թողնենք հիմար”Բարբի տիկնիկներին” կինեմատոգրաֆներին, ասում  են հոլովակի հեղինակները:

Բացի դրանից, նրանք բացատրում են, որ էկրաններին տեսած ամեն ինչ պետք չէ կրկնել իրական կյանքում: Նաև կոչ են անում երիտասարդներին օգտվել կոնտրացեպտիվներից և չկոմպլեքսավորվել իրենց տղամարդկային բարեմասնության չափերից:

The Telegraph-ի տվյալների համաձայն, շատ ծնողների այդ սրամիտ հոլովակը վախեցրել է: Բրիտանացիների զգալի մասը թերահավատ է վերաբերում, որ իրենց երեխաներին դպրոցում պետք է  պատմեն  սեքսի մասին և առավել ևս պոռնոգրաֆիայի, նշում է թերթը:

Ադրբեջանում ստեղծվել է պոռնո կայք՝ ընդդեմ ընդդիմության:

Ինչպես հաղորդում է “Haqqin.az”-ը, արդեն մի քանի օր է` համացանցում հայտնվել է մի կայք, որտեղ ընդդիմության առաջնորդները, լրագրողները և այլ հանրային գործիչներ ցուցադրվում են անպատշաճ տեսքով։

Լրատվամիջոցները հիշեցնում են, որ այդ տեսանյութերը նոր չեն և մի քանի տարի առաջ ցուցադրվել են “Լիդեր” հեռուստաընկերության եթերում։

Այդ կապակցությամբ պարբերականները գրում են, որ հավանաբար կայքը ստեղծողները նոր կոմպրոմատներ չունեն և որոշել են օգտագործել ընդդիմության առաջնորդների հին տեսանյութերը։

Ադրբեջանական ընդդիմադիր լրատվամիջոցները նաև հիշեցնում են, որ Ադրբեջանում պոռնո նյութերի պատրաստումն ու տարածումը պատժվում է օրենքով։