Երևան քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ Տիգրան Բարսեղյանն  այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նշեց, որ առաջիկա տարիներին ծրագրված աշխատանքները պետք է նպաստեն, որ մայրաքաղաքը դառնա գործարարական առումով հյուրընկալ և իր յուրաքանչյուր բաղադրիչով` ջերմ:

Ճարտարապետի խոսքով` դեռևս 2003-ից Երևանի քաղաքաշինական զարգացմանը միտված բազմաթիվ ծրագրեր են ընդունվել և իրականացվել ի նպաստ մայրաքաղաքի բարեկեցիկ վիճակի:

«Երևանն առավել գեղեցիկ դարձնելու համար օրակարգային են գլխավոր հատակագծի իրագործմանն ուղղված միջոցառումների և  փոփոխությունների հետ կապված աշխատանքները, Փոքր կենտրոնի վերակառուցման օրենսդրական փաթեթի մշակումը, ինչպես նաև Նոր Նորք, Մալաթիա-Սեբաստիա, Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների նախագծման աշխատանքները: Առաջանահերթ են բնակելի թաղամասերի կանոնակարգումը, բակային տարածքներում պատշաճ միջավայր ստեղծելը, ճանապարհների բարեկարգումը, Կենտրոն վարչական շրջանը մեքենաներից բեռնաթափումը»,- ասաց Տիգրան Բարսեղյանը:

Ճարտարապետը տեղեկացրեց, որ առաջնահերթ ծրագրերի թվում են նաև սահմանափակ կարողություններ ունեցող մարդկանց համար բարենպաստ միջավայրի ստեղծումը, Կոնդ թաղամասի կառուցապատումը, ընդհանուր օգտագործման կանաչ տարածքների ընդլայնման նախագծերի մշակումը:

«Շուտով կկառուցվի Կիրովի անվան մանկական զբոսայգու տարածքը, ինչը բավական մեծ աշխուժություն կմտցի Երևանի ժամանցային կյանքում: Մխիթար Հերացի փողոցում ծրագրված է կարևորագույն պետական նշանակության կառույց, ինչպես նաև Օրբելի փողոցին հարող տարածքում` Կառավարման ակադեմիայի նոր շենքի շինարարություն»,- ասաց Տիգրան Բարսեղյանը:

Առաջիկա չորս տարիները կառանձնանան նաև ճարտարապետական և գեղարվեստական միջոցառումների առումով: Առաջիկայում նախատեսված են հայ-ռուս ժողովուրդների բարեկամությունը խորհրդաշնող հուշարձանի տեղադրում: Երևանը կհամալրվի Կարեն Դեմիրճյանի, Գարեգին Նժդեհի,  Սիլվա Կապուտիկյանի, Կիմ Երիցյանի, Հրանտ Շահինյանի հուշարձաններով և Գրիգոր Նարեկացու հուշակոթողով:

«Զինապարտության մասին» օրենքի փոփոխությամբ այսուհետ պետական ծրագրերով արտերկրում ուսանելու մեկնող անձանց տարկետման իրավունք տրվելու է Կառավարության կողմից՝ համապատասխան գրավի դիմաց:

ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության արտաքին կապերի և սփյուռքի վարչության պետ Տիգրան Սահակյանն այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նշեց, որ այդ ձևով իրենք փորձում են փակել բոլոր այն դռները, որոնցով մարդիկ կխուսափեն ծառայությունից:

«Մենք պետք է տարանջատենք կրթության իրավունքը և պետության նկատմամբ պատասխանատվությունը: Նա, ով ընտրում է պետության կողմից առաջարկվող կրթաթոշակային ծրագիր, պարտավոր է հաշվի նստել պետության հետ: Նախարարության առաջնահերթ խնդիրը կրթություն ստանալն առաջնային նպատակ դարձնելն է: Կրթության և գիտության նախարարությունը Զինապարտության օրենքի փոփոխությամբ մի նպատակ է հետապնդում, այն է` սովորելու մեկնեն նրանք, ում համար առաջնահերթությունը կրթությունն է»,- ասաց Տիգրան Սահակյանը:

«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի ղեկավար Աշոտ Բլեյանն էլ նկատեց, որ «Զինապարտության մասին» օրենքի փոփոխությամբ հարցը չի լուծվում, ընդհակառակը, այդ օրենքի փոփոխությամբ կրթության իրավունքը դառնում է ավելի խտրական:

Պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Հովհաննես Հովհաննիսյանի համոզմամբ՝ կարևորը «Զինապարտության մասին» օրենքի փոփոխության նպատակն է, որը հստակ չէ: Անդրադառնալով գրավի չափին` Հովհաննես Հովհաննիսյանը նշեց, որ 8.5 միլիոն դրամը ողջամիտ չէ:

Հիշեցնենք, որ ՀՀ կրթության և գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանն ասել էր, որ 8,5 մլն դրամ գույքային գրավը վերաբերում է միայն միջկառավարական համաձայնագրերով արտասահման ուսման մեկնող ուսանողներին։

«Անհրաժեշտ է, որ դիմացինի նկատմամբ սիրո և ազնվության զգացումը համակի մեր մտքերն ու արարքները, և մենք միշտ պետք է հիշենք, որ սերն ու համբերությունը անտառի ամենագեղեցիկ ծառերն են»

Ֆրիտյոֆ Նանսեն

Հայ ժողովուրդն իր ցավի, տառապանքի ճանապարհին շատ սրտակից բարեկամներ է ձեռք բերել: Նրանցից է նորվեգացի բևեռախույզ, գիտնական, ճանապարհորդ և հումանիստ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ֆրիտյոֆ Նանսենը:

Ֆրիտյոֆ Նանսենը ծնվել է 1861 թ. հոկտեմբերի 10-ին, Օսլոյի մոտ գտնվող Ստորֆռոն փոքրիկ քաղաքում` փաստաբանի ընտանիքում:

Մանկության և պատանեկության տարիներին հրապուրվել է սպորտով` լող, չմշկավազք, դահուկային սպորտ: Ապա իր հնարավորությունները փորձել է նկարչության ասպարեզում: Սակայն Նանսենի իրական ձգտումը ճամփորդությունն էր:

Միանգամայն պատահաբար 19-ամյա Նանսենը մասնակցում է Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսում հինգ ամիս տևած դժվարին ճանապարհորդությանը: Սա թերևս վճռեց նրա ճակատագիրը, և ծնվեց ապագա բևեռախույզը: Նանսենը ճամփորդության ավարտից հետո ընդունվում է Քրիստիանա համալսարանն ու տրվում գիտական հետազոտություններին, որտեղ էլ 1897 թ. ստանում է կենդանաբանության պրոֆեսորի կոչում: Ուսումնառությունից հետո նա որպես կենդանաբան աշխատանքի է անցնում Բերգենի կենդանաբանական այգում:

Սակայն շատ չանցած` թողնում է պաշտոնն ու դարձյալ տրվում գիտական հետազոտությունների Պարմայի համալսարանում, որտեղ աշխատել է անվանի պրոֆեսոր Գոլջիի մոտ, Եվրոպայի առաջին ծովային կենսաբանական այգում: Այդտեղ աշխատելու տարիներին էլ` 1886 թ., Նորվեգիայի թագավորական գիտությունների ակադեմիայի կողմից պարգևատրվում է ոսկե մեդալով:

Նանսենի երազանքն էր Գրենլանդիա կղզու մանրամասն ուսումնասիրումը: Նա կազմակերպում է փոքրիկ` հինգ հոգանոց արշավախումբ, որի նպատակը Գրենլանդիա կղզին հատելն էր` արևելքից արևմուտք:

Արշավախումբը Օսլոյից ճանապարհ ընկավ 1888 թ. մայիսի 5-ին: Ուղիղ հինգ ամսվա ընթացքում Նանսենի արշավախումբը, հաղթահարելով անասելի դժվարություններ, հատում է Գրենլանդիան և հասնում կղզու արևմտյան ափ`  դահուկներով անցնելով շուրջ 660 կմ ճանապարհ:

Ավարտելով նախադեպը չունեցող արշավանքը` Նանսենը դրա արդյունքները ամփոփեց մի քանի գրքում:

Շատ չանցած` 1890 թ. նա իր իսկ կառուցած «Ֆրամ» նավով հասավ Հյուսիսային բևեռ, որի համար դարձավ Սանկտ Պետերբուրգի ակադեմիայի պատվավոր անդամ:

Արշավանքից անմիջապես հետո նա գտավ իր մեծ սիրուն` Եվա Սարսին` անվանի գիտնական Միքայել Սարսի դստերը և ամուսնացավ: Եվան մասնագիտությամբ երաժշտագետ էր և դաշնամուրի մասնավոր դասեր էր տալիս: 1893 թ. ծնվում է նրանց առաջնեկը` դուստրը, որին Լիվ անունն են տալիս: Հետագայում Նանսենը Եվայի և Լիվի պատվին Ֆրանս Իոսիֆի արշիպելագում կղզի անվանակոչեց:

Նանսենը և Եվան հինգ երեխա ունեցան: Բայց նրանց ամուսնական կյանքը երկար չտևեց: 1907 թ., երբ Նանսենը Լոնդոնում Նորվեգիայի թագավորության դեսպանի պաշտոնն էր վարում, Եվա Նանսենը մահացավ հիվանդությունից:

Սակայն գիտությունը չէր Նանսենի մղումը: Չթողնելով գիտական ուսումնասիրությունները` նա անցավ դիվանագիտական ծառայության:

1905 թ. Նորվեգիան անկախացավ Շվեդիայի թագավորությունից: Նանսենը Նորվեգիայի անկախության համար պայքարի առաջամարտիկներից էր, և մի քանի հանձնարարականներ կատարելուց հետո, Նորվեգիայի կառավարությունը նրան վստահեց Մեծ Բրիտանիայում Նորվեգիայի դեսպանի պաշտոնը, որը նա զբաղեցրեց 1906-1908 թթ.:

Անգլիայից Նանսենը վերադառնում է հայրենիք և դարձյալ զբաղվում գիտությամբ` մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը: Աշխարհավեր այս պատերազմում մեծ հումանիստը կեղեքվող ժողովուրդների կողքին էր: 1918 թ. նա ստանձնեց ԱՄՆ-ում Նորվեգիայի դեսպանի պարտականությունները:

Ապագա մեծ հումանիստը, որպես դիվանագետ, Նորվեգիայի կառավարության կողմից նշանակվում է Ազգերի լիգայի ներկայացուցիչ: Սկզբնական շրջանում` 1920-1922 թթ. նա աշխատում էր Ռուսաստանում, որտեղ էլ հղացավ Նանսենյան էմիգրանտների անձնագրի գաղափարը: Նա Ռուսաստանից ռազմագերիների հայրենադարձման գծով Ազգերի լիգայի գերագույն հանձնակատարն էր: Ռուսաստանում աշխատելու տարիներին էլ` 1921 թ., նա Միջազգային Կարմիր խաչի հանձնարարությամբ ստեղծում է «Նանսենյան օգնության հանձնաժողովը»:

1922 թ. Ֆրիտյոֆ Նանսենը Ազգերի լիգայի կողմից նշանակվում է փախստականների հարցերով գերագույն հանձնակատար: Հենց այս պաշտոնում էլ նա իրականացնում է իր առաքելությունը Հայաստան և անգնահատելի նպաստ բերում ցեղասպանությունից մազապուրծ հայ բնակչության գոյատևման գործին:

Նանսենի խաղաղասիրական, մարդասիրական առաքելությունը աննկատ չի մնում և նույն 1922 թ. նա արժանանում է Նոբելյան մրցանակի` անօգնական մարդկանց օժանդակելու ջանքերի համար: 1938 թ. նրա՝ Գաղթականների միջազգային գրասենյակը նույնպես արժանացել է Նոբելյան մրցանակի, «Նանսենյան անձնագրերի» ստեղծման համար:

1925 թ. Նանսենը Ազգերի լիգայի հանձնարարությամբ ուսումնասիրում է հայ փախստականների իրավիճակն ու կազմում հանձնաժողով` նրանց կարիքները հոգալու համար: Այցելելով Հայաստան` նա ոչ միայն զբաղվում է փախստականների խնդիրներով, այլև փորձում է որոշ սոցիալական խնդիրներ լուծել երկրում, մասնավորապես ուսումնասիրում է Հայաստանի շրջաններում արհեստական ոռոգման ցանցի ստեղծման հնարավորությունները: Նա մասնակցել է Շիրակի ջրանցքի բացման արարողությանը:

Նանսենին փառավոր ընդունելություն ցույց տվեցին Հայաստանում: Նրան Երևանի պետական համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում շնորհեցին: Եղավ Հայաստանի տեսարժան վայրերում, այցելեց Մարտիրոս Սարյանին, որը նկարեց մեծ մարդասերի դիմանկարը:

Նանսենը շատ է ջանք թափում, որպեսզի աշխարհով մեկ սփռված հայ փախստականները հավաքվեն Խորհրդային Հայաստանում: Նրա ջանքերը մասամբ են հաջողություն ունենում  խորհրդային վարչակարգի պայմաններում և Ազգերի լիգայի անգործության հետևանքով:

Հայ ժողովրդի ցավին ծանոթանալով որպես Ազգերի լիգայի հանձնակատար` նա ընդմիշտ մնաց հայերի բարեկամը: «Ինձ համար դժվար է հավատալ, որ որևէ մեկը կարող է ծանոթանալ հայ ժողովրդի պատմությանը` առանց խորապես ցնցվելու նրա մեծ ողբերգությունից։ Հայ ժողովուրդը, հոգատարությամբ պահպանելով իր հին ու ինքնատիպ կուլտուրան, հաջողությամբ զարգացնում է այն՝ նրան տալով չտեսնված փայլ»։ «Մարդկության պատմության մեջ չկա մի բան, որ իր հավասարն ունենա 1915 թ սկսված ջարդերի հետ։ Աբդուլ Համիդի ջարդերը չնչին են այսօրվա թուրքերի արածի համեմատությամբ»։

1928 թ. նա մասնավոր այցով մեկնում է ԱՄՆ, ուր վճարովի դասախոսություններ  կարդում և ողջ հասույթը տրամադրում հայ ժողովրդի խնդիրների լուծմանը, որի արդյունքում շուրջ 7000 գաղթական հայրենադարձվեց Հայաստան:

Նա հրատարակեց  բազմաթիվ հոդվածներ, զեկուցագրեր, ելույթներ` նվիրված Հայաստանին: 1927 թ. նորվեգերեն հրատարակվել է նրա «Հայաստանում» գիրքը, որը թարգմանվել է անգլերեն ու ֆրանսերեն` «Հայաստանը և Մերձավոր Արևելքը», գերմաներեն` «Խաբված ժողովուրդը»:

Կյանքի մայրամուտին Ֆրիտյոֆ Նանսենը նորից գիտությամբ է զբաղվում: Նա նախապատրաստեց երկրորդ` համեմատաբար ավելի մեծ արշավախմբի այցելությունը Արկտիկա, սակայն այդ իղձը իրականություն դարձավ միայն բևեռախույզի մահից հետո:

Մեծ հումանիստը մահացավ 1930 թ. մայիսի 13-ին, Լյուսակերում` իր տան պատշգամբում, թոռնուհու հետ խաղալիս:

Նրա մահից 8 տարի անց Նորվեգիայի Լիլիհամեր քաղաքում բացվեց Նանսենյան ակադեմիան:

«Անհրաժեշտ է, որ դիմացինի նկատմամբ սիրո և ազնվության զգացումը համակի մեր մտքերն ու արարքները, և մենք միշտ պետք է հիշենք, որ սերն ու համբերությունը անտառի ամենագեղեցիկ ծառերն են», – ահա մեծ մարդասերի կյանքի հավատամքը:

Անկախ-ը երեկ անդրադարձել էր Գյումրու ավագանու նիստում բուռն քննարկման առարկա դարձած «Վերածնունդ» փառատոնի համար համանուն ՀԿ-ին 5 մլն դրամ տրամադրելու հարցին: Եվ ինչպես խոստացել էինք,  ներկայացնում ենք փառատոնի կազմակերպիչների մեկնաբանությունը խնդրի շուրջ:

«Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել Գյումրու քաղաքապտին անձամբ և ավագանու անդամներին, որոնք հասկացան, որ այս փառատոնն անցկացվում է Գյումրի քաղաքում, անցկացվում է գյումրեցիների համար և մրցույթ-փառատոնի նպատակը ոչ թե տաշի-տուշին է, այլ քաղաքի մշակութային զարգացումը: Եվ շատ անհարմար է, որ 7-8 տարիների ընթացքում դրսից էլ բարերար չմնաց, էլ մարդ, կազմակերպություն չմնաց, որ օգնեն, ֆինանսապես աջակցեն փառատոնի անցկացմանը: Ամեն փառատոնի 70-80 աշխահահռչակ երաժիշտներ ժյուրիի կազմում անհատույց գալիս իրենց տուրքն են մատուցում Գյումրի քաղաքին, որ երկրաշարժից փլվել է: Ասում են՝ 25 տարի առաջ մենք գումար ենք հավաքել, հիմա էլ հաճույքով ենք գալիս, որ Գյումրիին կարողանանք մի բանով ծառայել, իսկ գյումրեցիները մի լումա մինչև հիմա չեն ծախսել փառատոնի անցկացման համար: Մեր տանը որ հյուրեր են գալիս, ասում ենք՝ թող ծախսը հարևաններն անե՞ն: Ու մի բան էլ մունաթ են գալիս: 7-8 տարի մեր կազմկոմիտեն աշխատում է անվարձահատույց և աշխատում ենք կլոր տարին: Մինչև հիմա դրսի մասնակիցները մուծել են 100 դոլար գումար և գրում են՝ մենք միայն տալիս ենք գալա համերգի մասնակիցների կեցության ծախսերը: Գալա համերգին թող մասնակցի տասը հոգի, այսինքն, ստացվում է, որ 500-600 հոգի դրսից մարդ է գալիս, միայն տասի ծախսե՞րն է կազմկոմիտեն անում: Բայց չէ՞ որ այդ մարդիկ գալիս այստեղ 5-6 օր քնում են քաղաքի բարձրակարգ հյուրանոցներում, սնվում են օրական 3 անգամ… Եվ մնացած բոլոր փաստերը՝ առաջին տառից մինչև վերջին տառը սուտ տեղեկություններ են: Քննադատում են, ասում՝ նալոգ են դրել Գյումրու վրա. ինչի՞ էդ մարդը պարտավո՞ր է Գյումրուն: «Փյունիկ» հիմնադրամն ունի իր կանոնադրական խնդիրները, դա բարեգործական հիմնադրամ է. անձամբ ես եմ տեղյակ, որ Շիրակի մարզի մի քանի դպրոցների մի քանի հազար դոլար արժողության լաբորատոր սարքավորումներ, խաղահրապարակներ է նվիրել, մեր կոնսերվատորիային նվիրել է 30 հազար դոլարանոց «Յամահա» դաշնամուր, ամեն տարի ինքը մեր խնդրանքով է կազմակերպում փառատոնը: Առաջին անգամ, որ ուզում էինք մրցույթն անցկացնել, դիմեցինք քաղաքապետարանին՝ 7 տարի առաջ, դռները փակեցին մեր դիմաց, խնդրեցինք էս մարդուն, ինքն էլ ասաց՝ ես Գյումրու համար պատրաստ եմ օգնել, ու մարդը սկսեց օգնել ու կրակն ընկավ:
Մենք դիմելու ենք, որ Գյումրու քաղաքապետարանը ոչ թե 5 մլն դրամ հատկացնի, այլ մտածի 50 մլն հատկացնելու մասին: Կազմակերպիչը պետք է լինի ոչ թե «Փյունիկ» հիմնադրամը, այլ Գյումրու քաղաքապետարանը, գյումրեցիները, գյումրեցի այն պատգամավորները, որոնք միշտ խոսք են տալիս, թե մեզ ընտրեք՝ սա կանենք, նա կանենք, Գյումրու ավագանու անդամները, որոնք հազար տեսակ խոստումներ են տալիս, թե աշխատատեղեր կստեղծենք, բա թող ստեղծեն, զարգացնեն մշակութային տուրիզմը, մի փառատոնի փոխարենը 10-ը անցկացնեն: Մեր փառատոնին 3000-5000 մարդ է մասնակցում, 2700-ը միայն երաժիշտներ: Ամեն երաժշտի հետ ծնող է գալիս, նվագակցող, ուղեկցող, հարազատ է գալիս… ամեն մեկը քաղաքում գոնե մեկ անգամ սրճարան կմտնի՞, փող կծախսի՞ էս քաղաքի վրա:
Լևոն Բարսեղյան, դու որ էդքան շատ մտածում ես անտունների մասին, քո հասարակական կազմակերպությունից հատկացրա էդ մարդկանց: Ի՞նչ գործ ունես փառատոնի հետ, – թեմայի շուրջ նշում է «Վերածնունդ» փառատոնի փոխնախագահ Աշոտ Պետրոսյանը:
Բանախոսն ասում է, որ «Փյունիկ» հիմնադրամը չի դիմել Գյումրու քաղաքապետին գումար հատկացնելու համար. ««Փյունիկ» հիմնադրամը, որպես կազմակերպիչ Երևանի պետական կոնսերվատորիայի հետ միասին դիմում է աջակցության խնդրանքով: Այդտեղ գումարի մասին որևէ խոսք չկա: Փառատոնը միայն գումար չէ, փառատոնը դրանք դահլիճներ են, քաղաքապետարանն ունի երաժշտական դպրոցներ, որպեսզի դահլիճներ տրամադրի: Այնտեղ խոսք չկա, որ 5 մլն դրամով ինձ օգնեք, դիմել է, որ անցկացնում է փառատոնն հերթական անգամ Գյումրի քաղաքում,  խնդրվում է ցույց տալ աջակցություն: Մենք անցած տարի էլ էինք դիմել քաղաքապետին, նոր էր ընտրվել, այդ ժամանակ ոչ մի աջակցություն չեղավ: Բայց եկան, տեսան ինչ բան է փառատոնը, դրանից Գյումրին ինչով կարող էր շահել և երևի հասկացան, որ փառատոնին կարելի է աջակցել»:

Սննդամթերքի անվտանգության պետական ծառայության պետի հրամանով մինչև փետրվարի 13-ը ՀՀ շուկա հանված ձվի դիտարկում է իրականացվում: Դիտարկման նախնական արդյունքներով` եղել են մի քանի դեպքեր պիտանելության ժամկետն անցած ձվերի իրացման և մի քանի դեպք սխալ մակնշման հետ կապված: Հայտնաբերված խախտումները համատարած բնույթ չեն կրել և ընթացքում վերացվել են: Իսկ ժամկետնանց ձվերը ոչնչացվել են: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ներկայացնելով դիտարկման նախնական արդյունքները` ասաց Սննդամթերքի անվտանգության պետական ծառայության սննդամթերքի արտադրության վերահսկողության բաժնի պետ Վահե Դանիելյանը:

Անդրադառնալով Ուկրաինական ձվերի ներկրման հետ առաջացած խնդիրներին`Վահե Դանիելյանը տեղեկացրեց, որ Ուկրաինայում հաստատված նորմատիվ փատաթղթերի համաձայն` իրենք իրավունք ունեն մակնշել ձվերը մինչև 60 օր ժամկետով: Իսկ մեր հանրապետություն ներկրվելուց հետո պահանջ է դրվել կրկնապիտակների միջոցով սպառողին տեղեկացնել, որ այդ ձվերը կարող են իրացվել միայն 25 օրվա ընթացքում: ՀՀ-ում գործող օրենսդրությամբ՝ 25 օրից ավել չի կարող պիտանելի լինել առաջին կարգի սեղանին դրվող ձուն: Ներկրողները պարտավորվել են սպառողին հասցնել պատշաճ մակարդակի տեղեկատվություն պիտանելիության ժամկետների մասին:

« Ես չեմ կարող ասել, թե ներկրկման պահին պիտանելիության ինչ ժամկետում են գտնվել ձվերը, բայց կարող եմ ասել, որ դրանք սպառվել են 25 օրվա ընթացքում: Մենք տվյալ խմբաքանակի ժամկետնանց ձվեր չենք հայտնաբերել»,- ասաց Վահե Դանիելյանը:

Նրա խոսքով` շուկայում ժամկետնանցի սննդամթերքի, այդ թվում` ձվի հայտնվելը կարող է լինել ինչպես իրացնողի, այնպես էլ վաճառողի անփութության հետևանք: Սննդամթերքի անվտանգության ծառայության կողմից հայտնաբերված խմբաքանակներն այնքան փոքր են եղել, որ այստեղ դիտավորության մասին խոսք լինել չի կարող:

«Ես ձեզ կարող եմ վստահեցնել, որ Հայաստան ժամկետնանց սննդամթերք չի ներկրվել»,- ասաց Վահե Դանիելյանը:

Լուսանկարը` Mes.am-ի

Փետրվարի 12-ին, ժամը 05.56-ին ահազանգ է ստացվել, որ Երևանի Արցախի պողոտայի 4-րդ նրբանցքի թիվ 5 շենքը փլուզվել է:

Դեպքի վայր են մեկնել մեկ մարտական հաշվարկ, փրկարարկան ջոկատը, ՃԿԿ ԱԻ արձագանքման և օպերատիվ խմբերը:

Պարզվել է, որ ոչ բնակելի վթարային երկհարկանի շենքի (Արցախի պողոտայի 4-րդ նրբանցք թիվ 10 շենք, նախկինում` գեղարվեստի ուսումնարան) տանիքն ամբողջությամբ (մոտ 500 քմ) փլուզվել է 1-ին հարկի առաստաղին:

Ելնելով փլուզված տարածքի արտաքին զննումից` զոհեր և տուժածներ չկան:

Փլուզման վտանգի առկայության պատճառով` շինության ներսում զննում չի իրականացվել:

Տեղում իրականացվել է վտանգավոր տարածքի սահմանազատում:

ՀՀ-ոստիկանություն2Փետրվարի 10-ին, ժամը 12.30-ին, ոստիկանության Կոտայքի բաժին է ներկայացել 1971 թ. ծնված Գրիշա Ն.-ն, որը 2013 թ. նոյեմբերի 27-ից ՌԴ Սանկտ-Պետերբուրգի ոստիկանության Պետրոդվարցովի բաժնի կողմից հետախուզվում էր բնակարանային անձեռնմխելիությունը խախտելու մեղադրանքով:

Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ծառայողները փետրվարի 8-ին, ժամը 09.30-ին, Զաքարիա Սարկավագի փողոցի 72 շենքից բերման էին ենթարկել 1970 թ. ծնված Արթուր Հ.-ին, որը փետրվարի 6-ից հետախուզվում էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118 հոդվածի /ծեծ/ մեղադրանքով:
Ձեռնարկված միջոցառումների շնորհիվ պարզվել է, որ նա 2013 թ. նոյեմբերին, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ դռան փականը բացելով` 1966 թ. ծնված Նազանի Խ.-ին պատկանող, նկուղից գողացել է զոդման սարքեր, ապակե տարաներ, ավտոպահեստամասեր և հատակը հղկող սարքեր:
Ոստիկանությունից Անկախին տեղեկացնում են, որ կատարվում է հետաքննություն:

Երևանի մետրոպոլիտենի գլխավոր վարչության շենքի դիմաց այսօր առավոտյան մետրոպոլիտենի մի քանի տասնյակ աշխատակիցներ իրենց բողոքի ձայնն էին բարձրացնում աշխատավարձերից պարտադիր կենսաթոշակային պահումների դեմ: Երկուշաբթի օրը, ստանալով պահումներով աշխատավարձ, աշխատակիցները միավորվել էին և դիմում գրել մետրոպոլիտենի տնօրեն Փայլակ Յայլոյանին` պահանջով, որպեսզի հետ վերադարձնեն իրենցից պահված գումարները: Նամակում նրանք նաև իրենց դժհոգությունն ու անհամաձայնությունն էին հայտնել պարտադիր բաղադրիչի վերաբերյալ:

Նամակը տնօրինությանը հանձնեց մետրոպոլիտենի աշխատակից Անդրանիկ Գևորգյանը, որի վրա, ի դեպ, չի տարածվում համակարգը, սակայն նա ակտիվորեն մասնակցում էր ակցիային` պաշտպանելու իր երիտասարդ գործընկերների իրավունքները:

Նրա խոսքով` տնօրինությունից հայտնել են, որ նամակին կպատասխանեն օրվա վերջում:

Անդրանիկ Գևորգյանը կտրականապես դեմ է պարտադիր բաղադրիչին` գտնելով, որ դա հակասահմանադրական որոշում է. «Պարտադիր չպիտի լինի, մարդու իրավունքները չպետք է սահմանափակվեն, գումարն այստեղ երկրորդական է, մենք չենք ուզում,մ որ մեր իրավունքները սահմանափակվեն»,-ասաց նա:

Չնայած դրան` մետրոպոլիտենի աշխատակիցները դեռևս հստակ չեն որոշել հետագա անելիքները, ասում են` ամեն ինչ կախված կլինի նամակի պատասխանից: Համենայնդեպս, այս պահին նրանք հակված չեն կտրուկ քայլերի` օրինակ, գործադուլի:

Շուտով բողոքի ակցիային միացան նաև «Դեմ եմ» շարժման անդամները: Նրանք եկել էին իրենց աջակցությունը հայտնելու մետրոպոլիտենի աշխսատակիցներին: Դիմելով նրանց` շարժման ակտիվիստներից մեկը նախ ողջունեց նրանց քայլը, ապա հայտարարեց, որ այդ քայլը հուշում է այն մասին, որ կոլեկտիվում առողջացման գործըթնաց է տեղի ունենում. «Նաև իմացանք, որ ղեկավարության կողմից որոշակի ճնշումներ են եղել, և այսօր այստեղ չեն գտնվում այնքան մարդիկ, որքան սպասելի էր, այսինքն ակնհայտ է, որ մարդկանց վախեցրել են: Սակայն միակ ճանապարհը ձեր հարցի լուծման դա ձեր կոլեկտիվ պայքարն ու բողոքն է: Ձեր կողմից պետք է գործատուի վրա ճնշում լինի, որպեսզի չխախտվեն ձեր իրավունքները»:

Ակտիվիստն իր խոսքում նաև նշեց, որ Սահմանադրական դատարանի վերջին պարզաբանման մեջ հստակ նշվում է, որ գործատուները որևէ իրավունք չունեն պահումներ կատարել աշխատողների աշխատավարձից, և օրենքը ոչ մի կերպ հետադարձ ուժ չի ունենալու` անկախ ՍԴ որոշումից: «Այսինքն, անկախ ամեն ինչից, ոչ ոք իրավասու չի լինելու պահելու ձեր հունվար կամ փետրվար ամսվա աշխատավարձերից որևէ վճարներ»,-պարզաբանեց նա:

«Դեմ եմ» շարժման ակտիվիստներից մեկն էլ խոսքն ուղղեց մետրոպոլիտենի ղեկավարությանը` հիշեցնելով, որ վաղուց արդեն անցել են այն ժամանակները, երբ աշխատակցին ճնշում էին աշխատանքից հեռացնելու սպառնալիքով, և որ դա անգամ քրեորեն պատժելի արարք է: «Կոչ եմ անում ձեր ղեկավարությանը լսել ձեր ձայնը, գալ ձեզ ընդառաջ, որովհետև միայն բավարարված, միայն գոհ աշխատողը կարող է աշխատել պատշաճ և օգուտ բերել ընկերությանը»:

Վերջում ակտիվիստները հնչեցրին իրենց կոչը` վանկարկելով. «Դեմ ենք, դեմ ենք, դեմ ենք…»:

Անկախ

Փետրվարի 10-ին, ժամը 18.00-ին, ոստիկանության Կապանի բաժին է դիմել 1962 թ. ծնված Հենրիկ Ա.-ն և հայտնել, որ 1991-1994 թթ. հայ-ադրբեջանական հակամարտության ժամանակներից իր տնամերձ հողամասում մնացել է չօգտագործված արկ:
Օպերատիվ խումբը մեկնել է ահազանգի հետքերով:
Ոստիկանությունից Անկախին տեղեկացնում են, որ կատարվում է հետաքննություն:

Փետրվարի 11-ին, ժամը 00.20-ին, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի ծառայողները Հանրապետության հրապարակից, գողություն կատարելու կասկածանքով, բերման են ենթարկել 1985 թ. ծնված Ռոբերտ Հ.-ին և հրավիրել 1993 թ. ծնված Արթուր Մ.-ին:
Արթուր Մ.-ն հաղորդում է տվել, որ նույն օրը, ժամը 00.10-ին, Ռոբերտ Հ.-ն Վ. Սարգսյանի փողոցում գտնվող մի հյուրանոցի համարներից մեկում, հանդիպման ժամանակ, գողացել է սեղանին դրված իր բջջային հեռախոսը և դիմել փախուստի:
Նշանակվել է դատաապրանքագիտական փորձաքննություն:
Ոստիկանությունից Անկախին տեղեկացնում են, որ կատարվում է հետաքննություն:

Ճանապարհային ոստիկանությունը տեղեկացնում է, որ ԱՊՊԱ պայմանագիր չունեցող անձանց նկատմամբ համակարգչային շտեմարանների ու ծրագրի միջոցով վարչական պատասխանատվություն կիրառելու գործընթացի հետ կապված հարցերով քաղաքացիները կարող են դիմել ինչպես Ճանապարհային ոստիկանության վարչական մաս (ք. Երևան, Ծովակալ Իսակովի 9), այնպես էլ մարզերում տեղակայված Ճանապարհային ոստիկանության տարածքային ստորաբաժանումներ կամ զանգահարել +374 (10) 56-45-88 հեռախոսահամարով:

Ճանապարհային ոստիկանություն

Անսահման ու անեզր ինտերնետ կամ համացանց, երկու անվանումն էլ ճիշտ է ու հասկանալի: Ինտերնետի մասին դեռ մի քանի տարի առաջ շատերը գաղափար չունեին, իսկ այսօր առանց ինտերնետ կյանք չունեն: Մեր ծնողների համար Blog, facebook-ի անձնական էջ, այս բառերը ոչ մի նշանակություն չունեն, իսկ երիտասարդների համար դարձել են կյանքի մի մասնիկ: Ինտերնետը լայն հնարավորություն է տալիս շփվելու ամենատարբեր բնավորությունների տեր մարդկանց, ծանոթ-անծանոթների, հարեւանների, հարազատների, թշնամիների ու «աստղերի» հետ: Նրա շնորհիվ հասանելի է դառնում անհասանելի բարձունքներն ու արգելքները, մենք մի մասնիկն ենք կազմում աշխարհի  մյուս ծայրում կատարվող իրադարձության: Մենք չենք ապրում, շնչում ու արարում առանց ինտերնետ:  Մկնիկի մեկ հարվածով մեր առջեւ բացվում է անսահման լրահոս, անթիվ նյութեր, ֆիլմեր, գրքեր ու նկարներ, մեզ ձեռքով են բարեւում արտասահմանում ապրող մեր հարազատները, մեզ սիրահարվում են օվկիանոսից այն կողմ գտնվող երկրպագուները, մենք բաժանվում, միանում, արտասվում ու ժպտում ենք ինտերնետում, մեզ ճանաչում են, գնահատում, սիրում ու ատում ինտերնետում: Ինտերնետից օգտվում են հիմնականում  երիտասարդները:

Լրագրող Վահե Մակարյանը archive2.ankakh.com-ի հետ զրույցում նշեց, որ ինտերներտը 21-րդ դարում ժամանակակից մարդու, հատկապես հասարակական-քաղաքական գործունեություն ծավալող մարդու համար կենսական նշանակություն ունեցող երևույթ է.

«Այսօր  իսկապես դժվար է նույնիսկ տնային տնտեսուհիների, էլ չեմ ասում՝ ակտիվ գործունեություն ծավալող անձանց համար իենց կյանքը, աշխատանքն ու առօրյան առհասարակ պատկերացնել առանց ինտերնետի, առանց վիրտուալ իրականության:Սակայն պետք է հաշվի առնել, որ «ինտերնետ» կոչվածն իր բոլոր դրական կողմերով հանդերձ՝ հղի է նաև որոշակի վտանգերով և պարունակում է մի շարք բացասական կողմեր, որոնք հաշվի չառնելու և դրանց հետ անզգույշ վարվելու արդյունքում կարելի է կանգնել բավականին լուրջ բացասական հետևանքների առաջ»:

Նրա խոսքով երբ չկար ինտերնետը, չկային նաև այն գաղափարներն ու այն աշխատանքները, որոնք այսօր իրականացվում են հենց ինտերնետի միջոցով: Քարի դարում մարդիկ իրենց նպատակներն ու աշխատանքներն իրականացնում էին քարից պատրաստված գործիքներիվ, այսօր մարդիկ իրենց գաղափարները կյանքի են կոչում ինտերնետի միջոցով: Այնպես որ, տեխնիկան զարգանում է մարդկանց պահանջներին համապատասխան, ու դժվար է այսօր՝ տեխնոկրատիայի այս դարաշրջանում հրաժարվել մի բանից կամ փորձել քեզ պատկերացնել առանց մի բանի, որով դու այսօր ուղղակի ապրում ես, աշխատում, արարում ու ապահովում քո վաղվա օրը:

Երեւանի Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական պետական Մանկավարժական համալսարանի ուսանողուհի Էմմա Ասատրյանի համոզմամբ 21-րդ դարն անհամ ու անգույն կլիներ առանց ինտերնետի: Հայ հասարակության մեծ մասը, եթե ոչ բոլորն այսօր օգտվում են ինտերնետից, անգամ 2-3 տարեկան երեխան գրանցված է սոցիալական ցանցերում ու ավելի արագ է կողմնորոշվում, քան հասուն 45-55 տարեկան գիտակից մարդը.

«Առանց ինտերնետ սուտ է ամեն ինչ, ինքս չեմ պատկերացնում կյանքս առանց ամեն օր ընթերցվող լուրերի, ընկերների հետ շփման, առանց ֆիլմերի, սուր ու աղմկահարույց նյութերի: Հեռուստացույց չեմ դիտում, միայն համակարգիչ` ինտերնետ, սակայն այս ամենին զուգահեռ պետք է գիտակցել, որ վիրտուալ շփումն ու իրականությունը շատ տարբեր են, անհրաժեշտ է քայլել կյանքին համընթաց, ոչ թե կառչել համակարգչից ու օրերով, ժամերով մնալ տանը: Կյանքը գնում է առաջ, իսկ մենք չպետք է վազենք, հասնելու համար, ամեն ինչ պետք է անել ժամանակին ու զգալ ամեն մի ապրած վարկյանի կարեւորությունը»:

Անժելա ՇԱՀՈՒՄՅԱՆ

Ռայսի ու Հյուսիսային Տեխասի համալսարանների մասնագետները սիրահարված զույգերի հետ հարցազրույց են ունեցել, պարզելու, թե որքան կարևոր է բոյը հարաբերություններում:

Պարզվեց, որ ժամանակակից աշխարհում, որտեղ ավանդական շատ հայացքներ ոտնահարվում են,  կանանց մեծամասնությունը, ինչպես և դարեր առաջ, գերադասում են հանդիպել իրնցից բարձրահասակ տղամարդկանց հետ: Գիտնականները բացատրում են, որ նման ցանկությունը պայմնավորված է այն բանով, որ բարձրահասակ տղամարդու հետ կինն ավելի պաշտպանված է զգում, ու այդ ձգտումն ու պահանջը նրա մեջ գենետիկորեն է  դրված:

Ոորոշ կանայք հարցման ընթացքում հայտարարել են, որ իրենց դուր չի գալիս “տղամարդու աչքերի մեջ` ներքև նայել”, որ չեն կարողանում իրենցից ցածրահասակ տղամարդու հետ գեղեցիկ գրկախառնվել ու նման բաներ: Այդպիսով, կանանց համար կարևոր է հարցի գեղագիտական կողմը, մինչդեռ տղամարդկանց համար, մեծ հաշվով, մեկ է, թե աղջկա բոյն ինչքան է:

Հարցված տղամարդկանց ընդամենը 13,5 %-ն է ցանկություն հայտնել հանդիպելու իրենցից ցածր հասակով կանանց հետ: Իսկ մասնակից կանանց գրեթե կեսը հայտարարել է, որ ցանկանում է կողքին բարձրահասակ տղամարդ տենել:

“Զույգը որտեղ տղամարդը կնոջից բոյով է` յուրաքանչյուրը կատարում է իրեն հատկացված  դերը` տղամարդը պաշտպանում ու իշխում է, իսկ կինը ենթարկվում, ջերմություն ու քնքշություն է պարգևում”,-կարծում է Հյուսիսային Տեխասի պրոֆեսոր Ջորջ Յանսին: Գիտնականը նման նախապատվությունները բացատրում է  ավանդական սոցիալական սպասումներով ու գենդերային կարծրատիպերով, որոնք տարիների ընթացքում են դաստիարակվել գեղեցիկ  և ուժեղ սեռերի ներկայացուցիչների մեջ:

Անկախ

ՀՀ տրանսպորտի և կապի նախարարությունը տեղեկացնում է, որ փետրվարի 12–ին` ժամը 09:30–ի դրությամբ, հանրապետության ողջ տարածքում առանց տեղումների եղանակ է:

ՀՀ տրանսպորտի և կապի   նախարարության լրատվական ծառայությունից Անկախին տեղեկացնում են, որ միջպետական և հանրապետական նշանակության ավտոճանապարհները բաց են:

Համացանցը բուռն քննարկում է CNN –ի ռեպորտաժն “Օսկարի” մրցանակաբաշխության նախապատրաստության մասին: Բանն այն է, որ լրագրողները եկել են այն արհեստանոց, որտեղ արձանիկների ցուցանակներն են պատրաստվում, ապա  վերջում հաղորդավարը ձեռքն է վերցնում արձանիկներից մեկը, ու, զգոն հեռուստադիտողները նկատում են, որ այդ ցուցանակի վրա գրված է “Լեոնարդո Դի Կապրիո”, իսկ պարգև նրան   պատրաստվում են տալ Մարտին Սկորսեզեի “Ուոլլ-–սթրիթի գայլը” ֆիլմում տղամարդու  լավագույն դերակատարման համար:

Սենսացիան իսկույն տարածվեց ողջ համացանցում:

Սակայն ժյուրին հայտարարել է, որ քվեարկությունը ազնիվ ու մաքուր է կատարվում, իսկ անվանական “Օսկար” պատրաստվում է ամեն դեպքում, բոլոր թեկնածուների համար, իսկ ոչ պիտանիները հետո ոչնչացվում են: Պատմությանն առանձնահատկություն է հաղորդում այն փաստը, որ Դի Կապրիոն արդեն 4 անգամ  առաջադրվել է Օսկարի, սակայն,  պարգև այդպես էլ նրան չի հասել: Փորձագետների կարծիքով, այս անգամ կրկին նրա շանսերը մեծ չեն:

Անկախ

Մրցանակաբաշխությունը տեղի է ոնենալու մարտի 2-ին:

Տասը խորան ունենալու համար վանքը Խորանաշատ են կոչել: Միջնադարյան հզոր հոգևոր կենտրոնի մասին Չինարիում անցյալով չեն սիրում խոսել: Սրբավայրը հակառակորդի հենակետից ընդամենը 70 մ հեռավորության վրա է` մինչև ատամները զինված ադրբեջանցի դիպուկահարների անմիջական թիրախում:

Խորանաշատից վերջին ու թարմ  լուրերը չինարեցի երիտասարդ Արմեն Պետրոսյանն է սովորաբար գյուղ բերում: Հայրենի բնությունը Արմենին իմաստնացրել է, ամրացրել հայրենի Չինարին պաշտպանելու նրա մղումը: Նա պատմում է, որ վերջին անգամ Խորանաշատ է բարձրացել մի քանի օր առաջ` հունվարի 28-ին, երբ Հայաստանը նշում էր բանակի տարեդարձը: «Ընկերներով առիթ ենք փնտրում, որ վանք գնանք: Ծնունդ լինի թե այլ առիթ, վախ չկա: Եթե ստացվում է` մեքենայով, եթե չէ` ոտքով, դե մեր գյուղից մեկ կիլոմետր է մինչև Խորանաշատ, գնում ենք: Մի քիչ ռիսկային է սրբատեղի տանող հիմնական ճանապարհը, բայց եթե մառախուղ է, հակառակորդի համար տեսադաշտը` փակ, այդ ճանապարհով ենք գնում, եթե չէ, անտառամիջով»,- ասում է Արմենը` ավելացնելով, որ գյուղ այցելած հյուրերին մեծ սիրով Խորանաշատ է ուղեկցում:

Վանքի զորությանը Չինարիում անվերապահորեն հավատում են: 1994 թ. մարտի 28-ին հակառակորդը կրակ բացեց Խորանաշատի ուղղությամբ, կռիվը բարձունքի` Տանձուտի գրավման համար էր: Չինարեցի Սեյրան Պետրոսյանը հենց այստեղ վիրավորվեց` վանքի մոտ: Այն ժամանակ նա 33 տարեկան էր, կորցրեց ոտքը: «Երևի վանքը պահեց, որ փրկվեցի»,- տարիների հեռվից ասում է Սեյրանը, որ ի հեճուկս հակառակորդի` ընտանիքը մեծացրեց. երեխաներ, թոռներ:

Հին հայկական վանքը գերեվարած հակառակորդի դեմ հիմա պայքարում են` ապրելով 7 հոգանոց ընտանիքով, հենց վանքի տակ:  Հունվարի 28-ը Արմենի հետ միասին Խորանաշատում է նշել նաև Սեյրան Պետրոսյանի որդին: Սահմանապահ ընտանիքը հակառակորդի մասին չի էլ հիշում, երբ խոսքը հայրենի Չինարիում մնալուն է վերաբերում, միայն թե ջահելների համար գործ լինի: Ամիսը 2-3 անգամ Խորանաշատ ուխտի գնալը գյուղի ղեկավարի համար պարտադիր է:

Ամեն տարի մայիսին Խորանաշատում հայրենասեր չինարեցիները շաբաթօրյակ են հայտարարում: 15-20 հոգով, ձեռքներին սղոց, գերանդի, եղան, գնում մաքրում, բարեկարգում են սրբավայրն ու նրա տարածքը: «Իհարկե, մեզ շատ են օգնում զինվորական հերթապահություն իրականացնող մեր տղաները:  Անցած տարի ցեմենտ, ավազ էինք հետներս տարել, որոշ հատվածներ ամրացրինք, ընկած քարերը տեղը դրեցինք, մոշի, մասրենու ճյուղերը կտրեցինք, 30 զինվոր էլ մեզ հետ` մաքրեցինք վանքը, տարածքը»,- ասում է Սամվել Սաղոյանը` հավելելով, որ սառնորակ ջուրը 1962-ին վանքի մոտ է հասցրել իր պապը:

Աղբյուրի մոտ հետագայում Սամվել Սաղոյանը ծածկ է ավելացրել, որ ուխտավորները նստելու, մատաղի հնարավորություն ունենան: Չինարիի գյուղապետը հիշում է, որ Խորանաշատում մինչև կռվի տարիները, հատկապես` մայիսի 1-ին  ու  9-ին, մեծ տոնախմբություններ էին կազմակերպվում: Ներկա էին լինում Շամշադինի բոլոր գյուղերի բնակիչները, նաև տարածաշրջանից, Ադրբեջանից` Ալիբեյլիից, Աղդամից ու Ջիրդախանից էին հյուրեր գալիս: «Ես հազար ասեմ, դու երկու հազար ասա, ամբողջ ժողովուրդը հավաքվում էր վանքի մոտ, Խորանաշատում հոգևոր վերազարթոնք էր: Զուռնա-դհոլով ազգային կոխի մրցումներ էին կազմակերպվում, փահլևաններ էին գալիս, երգ, պար, այդպես էինք նշում Աշխատավորության միջազգային օրն ու Մեծ հայրենականի փառավոր հաղթանակի տոնը»,- հիշում է Սամվել Սաղոյանը:

Տոնախմբության ձայները հիմա չկան, ուխտավորները լուռ են գնում վանք, մոմ վառում, աղոթք անում: Միջնադարյան վանական համալիրը հատկապես առաջին գծում ծառայություն իրականացնող զինվորների աղոթատեղին է, նրանք այնտեղ սրբապատկերներ են տարել, հաճախ են մտնում, վառում խաղաղության հանգած մոմերն ու դուրս գալիս` նվիրական պարտքը կատարելու:

Տեր Արամ քահանա Միրզոյանին հոգևոր կրթության, իսկ հետո ծառայության է մղել հայրենի գյուղի դարերին դիմակայած հոյակերտ սրբատեղին: Իր երազանքներից մեկն էր, որ գյուղի ու տարածաշրջանի ծնունդ-կնունքները, պսակները, եկեղեցական տոները անցկացնի Խորանաշատում, որն այսօր գերեվարված է հակառակորդի կողմից: «Առանց Խորանաշատի հնարավոր չէ պատկերացնել հայ միջնադարյան պատմագիտական միտքը: Խորանաշատը գրչության կենտրոն էր, վանքն ունեցել է ժամանակի չափանիշներով գործող համալսարան, հիմնադիրը Մխիթար Գոշի աշակերտներից է` Վանական Վարդապետը: Խորանաշատում ուսանել են Վարդան Արևելցին, Կիրակոս Գանձակեցին, Մաղաքիա Աբեղան, Ատեփանոս Աղթամարցին, շատ այլ նշանավոր դեմքեր»:

Խորանաշատի պատմական նշանակությունն ընդգծելիս Տեր Արամը շարունակում է, որ երբ Հռոմի պապը նամակ է ուղարկում հայոց կաթողիկոսին (որի ժամանակ կաթողիկոսության նստավայրը Սիս քաղաքն էր), հայերի դավանանքի փոփոխության վերաբերյալ, որ հայերը կաթոլիկություն ընդունեն, հայոց կաթողիկոսը Խորանաշատի առաջնորդին` Վանական Վարդապետին է հանձնարարում հայտնել հայերի ու կաթողիկոսության պաշտոնական դիրքորոշումը: Բացի այս հատկանշական պատմական փաստից, Խորանաշատը Մատենադարանին պահ է տվել մոտ 12 ձեռագիր մատյաններ, այդ թվում` ծաղկած ձեռագրեր:  Այս բացահայտումները տեղ են գտել  Տեր  Արամի ավարտաճառում: Տեր Արամն ուխտ էր արել, որ իր պսակադրությունը պետք է կատարվի հայրենի գյուղի սրբավայրում: «2006 թ. օգոստոսի 23-ին զինվորների ուղեկցությամբ գնացինք,  մեր հարսանեկան արարողության ավտոմեքենան հրամանատարի զինվորական վիլիսն էր, բարձրացանք Խորանաշատ, և կայացավ իմ պսակադրությունը: Իհարկե, ռիսկը շատ մեծ էր, և կարող էին մեզ արգելել, բայց երազանքս իրականացավ: Երբ արդեն վերադառնում էինք,  հրամանատարը` Թեմուր Շահմանզարյանը, ասաց, որ այսօր մենք հաղթեցինք թշնամուն»,- նշում է Բերդի տարածաշրջանի հոգևոր հովիվը:

XIII դարի առաջին կեսին կառուցված պատմական այս կոթողն այժմ խոնարհված է: Տեր Արամը վստահ է, որ եթե չլինի անվտանգության հարցը, միջոցներ կհայթայթեն կիսավեր վանքը վերականգնելու համար: Խորանաշատի շուրջը կարկուտի պես ռումբեր են պայթել ու շարունակում են պայթել, սակայն Աստծո պահպանությամբ Խորանաշատն անվնաս է մնում…

Վիքիպեդիայի «Հիմնական տեղեկություններ» բաժնում Խորանաշատի կարգավիճակի մասին գրված է` չգործող: Այս ցավալի իրականությունը փորձում են փոխել չինարեցիները` ռիսկի դիմելով, բայց հասնելով Խորանաշատ, պատարագ չլսելով, բայց մոմ վառելով, լուռ, բայց կիսավեր գմբեթից առ Աստված աղոթք բարձրացնելով:

Հավատավոր գյուղացիները վստահ են` քանի կանգուն է Սուրբ Խորանաշատը` կանգուն կլինի նաև Չինարին: Բնությանը ձուլված վանքի փրկության,  սրբավայրի հոգևոր զարթոնքին սպասող չինարեցիները հավատում են, որ մի օր կվառվեն Խորանաշատի բոլոր հանգած մոմերը…

Մայա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Անկախ

“Դեմ եմ” շարժումը ֆեյսբուքյան էջի միջոցով հայտարարություն է տարածել, որտեղ նշվում է, որ վաղը ժամը 10:00-ին Մետրոպոլիտենի վարչության մոտ տեղի է ունենալու բողոքի ակցիա:

Հաղորդագրության մեջ մասնավորապես գրված է.

“Հարգելի հայրենակիցներ, հարգելի խմբի անդամներ, մեզ հասած տեղեկություններով` ևս մեկ աշխատանքային կոլեկտիվի ինքնասիրություն և սահմանադրական իրավունք է ոտնահարվել: Եվ ողջունելին այն է, որ մադիկ կարողացել են ինքնակազմակերպվել, ոտքի կանգնել և մեկ մարդու նման պայքարել իրենց իրավունքների համար:

Խոսքը Երևանի Մետրոպոլիտենի աշխատակիցների մասին է: Վաղը առավոտյան, ժամը 10:00-ին Երևանի Մետրոպոլիտենի գլխավոր վարչության շենքի մոտ/Մետրո Բարեկամություն/, կհավաքվեն Մետրոպոլիտենի մի քանի տասնյակ աշխատակիցներ, որպեսզի իրենց բողոք դիմումը հանձնեն տնօրինությանը, և ասեն, որ իրենք նույնպես դեմ են պարտադիրին:
Կոչ ենք անում բոլորին միանալ Մետրոպոլիտենի աշխատակիցներին, սատարել նրանց ու միահամուռ կերպով պայքարել մեր բոլորիս ոտնահարված իրավունքների համար”:

Անկախ