Չինաստանը Արևելա-չինական ծովում  Ճապոնիայի հետ վիճելի կղզիների շուրջ բանակցություններ վարելու հիմք չի տեսնում:

Չինաստանի ԱԳ փոխնախարար Լի Բաոդունի խոսքով, Ճապոնիայի   բարձր մակարդակով բանակցելու կոչն անկեղծ չէր:

Ճապոնիայի իշխանությունները տվյալներով, նախօրեին Չինաստանին պատկանող  ափային պաշտպանության 3 նավ է մոտեցել կղզիներին, որոնք հայտնի են որպես Սենկակու` Ճապոնիայում և Ձյաոյույդաո` Չինաստանում:

Անմարդաբնակ  կղզիների  շուրջ հակասությունը սրվել է այն ժամանակ, երբ 2012-ին Ճոպոնիան ազգայնացրեց 5 կղզիներից 3-ը, որոնք մինչ այդ գտնվում էին մասնավոր տիրապետության տակ:

Վենեսուելայի նախագահ Մադուրոն կոչ է արել ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամային հրապարակավ պատասխանելու, թե  արդյոք գիտեր նա իր վրա կատարվելիք մահափորձի մասին:

“Դավադրությունն ԱՄՆ փողոցից է եկել, մենք բավական ապացույցներ ունենք”,-ասել է Մադուրոն ազգային հեռուստաալիքների եթերից: Նրա կարծիքով, այդ դավադրությանը մասնակից է նաև Լուիս Պոսադա Կարիլեսը, որին Կուբայի ու Վենեսուելայի իշխանությունները մեղադրում  են  ահաբեկչության մեջ:

“Նախագահ Օբամա, միթե դուք չգիտեք, որ ԱՄՆ-ում Կարիլեսի խմբավորումը, որը վերահսկում ու ուղղորդում են  (ամերիկյան նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաներ) Օտտո Ռեյչն ու Ռոջեր Նորյեգան, դավադրություն են կազմակերպում, որ ահաբեկչական ակտեր իրականացնեն ու սպանեն Վենեսուելայի բարձրաստիճան  դեմքերի”:

Ավելի վաղ Վենեսուելայի իշխանությունները հայտնել էին  երկու կոլումբիացու ձերբակալման մասին, որոնք կասկածվում են  երկրի ղեկավարի նկատմամբ մահափորձի մեջ: Վենեսուելայի ՆԳՆ-ի տվյալներով, պետության ղեկավարի դեմ մահափորձ կատարելու մեջ  ներքաշված է 10 մարդ:  Ձերբակալվածները 18-22 տարեկան երիտասարդներ են, որոնք գործել են “Դեղին թղթապանակ” գաղտնանունով օպերացիայի շրջանակներում` այդ նպատակով Վենեսուելա ժամանելով օգոստոսի 13-ին:

Հետաքննության տվյալներով, ձերբակալված կոլումբիացիների մոտ օպտիկական նշանոցով 2 զենք է հայտնաբերվել, Մադուրոյի և խորհրդարանի խոսնակ Դիոսդատո Կաբելյոյի լուսանկարը, ինչպես նաև վենեսուելական բանակի զինվորի արտահագուստներ:

Օգոստոսի 26-ին  ԱԻՆ-ում  ահազանգեր են ստացվել հանրապետության տարբեր խոտածածկ տարածքներում բռնկված հրդեհների մասին:

Մասնավորապես` Երևանի Գրիբոյեդով փողոցում այրվել է 500 քմ, Հրազդանի կիրճում՝ 1700 քմ, Դավթաշենի կամրջի տակ՝ 1000 քմ, Երևան-Աբովյան ավտոճանապարհին՝ 450քմ, Երևան-Սևան ավտոճանապարհին՝ 2000 քմ, Նուբարաշեն-Խարբերդ ավտոճանապարհին՝ 205 քմ, Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի Բարեկամության փողոցում՝ 1200 քմ, Նոր Գեղի գյուղի մոտակայքում՝ 200 քմ, Շիրակի մարզի Ախուրյան գյուղում՝ 15 քմ, Վայոց ձորի մարզի Հեր-հեր գյուղի մոտակայքում՝ 4.5 հա, Եղեգնաձոր քաղաքում՝ 20քմ, Արարաատի մարզի Դիմիտրով գյուղում՝ 300քմ, Շահումյան գյուղում՝ 600 քմ խոտածածկ տարածք:
Բոլոր հրդեհները հրշեջ-փրկարարները մեկուսացրել են և մարել:

Ամերիկացի էկոլոգների խումբը Համաշխարհային օդերևութաբանական կազմակերպությանն առաջարկել է փոթորիկները քաղաքական գործիչների անուններով կոչել: Առաջարկվում է մթնոլորտային երևույթներն այն  գործիչների անուններով կոչել, որոնք քամահրանքով են վերաբերվում  կլիմայի փոփոխությունների խնդրին:

Գիտնականների կարծիքով, գլոբալ տաքացումը կարող է ավելի հզոր փոթորիկների պատճառ դառնալ:

Վճարովի ավտոկայանատեղերի ներդրման ժամանակ Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի տրանսպորտի վարչության պետ Հենրիկ Նավասարդյանը «Մեդիամաքս» լրատվական գործակալությանն ասել է, թե ավտոկայանատեղիների կազմակերպման գործընթացը մեկնարկել է հունիսից, նախատեսված է ավտոկայանատեղի ունենալ Երևանի բոլոր թույլատրելի փողոցներում, վարչական շրջաններում, և կոչ է արել վարորդներին չվճարել փողոցներում ավտոմեքենաների կայանման համար ապօրինի գումար գանձող «պարկովշչիկներին»:

Բարի ցանկություն ու մտադրություն կլիներ այս կոչ-ուղերձը Նավասարդյանի կողմից, եթե մի «չնչին մանրուք» հաշվի չառնեինք. բացի տարատեսակ վճարովի կայանատեղերից, Երևանում գոյություն ունեն նաև բազում ու տարատեսակ գրասենյակներ, «էլիտար օբյեկտներ», որոնց առջև կայանելն էլ երբեմն «չի թույլատրվում»: Բնականաբար, «չթույլատրողներն» այդ «էլիտար օֆիս»-ների «էլիտար» ղեկավարներն են, որոնք իրենց հաստատ լավ չեն զգա, երբ իրենց VIP օֆիսի կամ հիմնարկի կամ թեկուզ խանութի առջև կայանի ոչ ավելի, ոչ պակաս մի ինչ-որ «Ժիգուլի» կամ «Վիլիս»:

Շատերը Երևանում, հատկապես` կենտրոնում, բազմիցս առնչված կլինեն այս խնդրին, երբ ինչ-որ գործով պետք է մի տեղ մտնեն, բնականաբար, պետք է կայանեն մեքենան, և փողոցի եզրերը, մայթերն ու մեքենաները կայանելու բոլոր հնարավոր տեղերը զբաղված են լինում, ստիպված կանգնում են մի ինչ-որ էլիտար խանութի, գրասենյակի կամ օբյեկտի առջև: Նման դեպքերում տեղի աշխատողներն անմիջապես զգուշացնում են` մեքենան դուրս բերել այդ տարածքից, քանի որ  այդ տարածքները միայն «իրենց» մեքենաների կամ այցելուների համար են: Նման դեպքերում կա՛մ փողոցի այդ մասերում դրված են լինում «չկայանել»` «No parking» և այլ նման կարգի գրառումներով նշաններ, կա՛մ ինչ-որ մեկն այդտեղ «ստայանշչիկ» է աշխատում ու «խնդրում» այդ տարածքը չզբաղեցնել, կա՛մ ուղղակի կայանելուց հետո ինչ-որ մեկը վազելով հետևից «տեղեկացնում» է, որ այդ տեղն իրենցն է: Մինչև վերջերս, այսինքն` մինչև այն պահը, երբ Երևանի փողոցներում սկսեցին կարմիր գծանշումներով առանձնացնել վճարովի ավտոկայանատեղիները, նման «հատուկ կարգավիճակ» ունեցող տարածքները շատ քիչ էին: Հիմնականում պետական հիմնարկները, մեծ հիմնարկները, որոնք ունեին իրենց մասնավոր տարածքները, կահավորել են համապատասխան ձևով և այդ տարածքներում, բացի իրենց մեքենաներից` այլ մեքենաների կայանումը չեն թույլատրում: Մնացած բոլոր օֆիսների, խանութների, սուպերմարկետների, ռեստորանների և այլ օբյեկտների դիմացի մայթերն ու երթևեկելի փողոցները ոչ ոքի չէին պատկանում: Բայց ոչ ոք նաև չէր էլ հետևում, որ  որևէ գործարար փողոցի` իր օբյեկտի դիմացի հատվածը մասնավոր կայանատեղիի չվերածի:

Ուրեմն ինչ-որ մեկը  պետք է կո՞չ աներ քաղաքապետարանին, որպեսզի նման էլիտար շինություններին  հարող մայթերը կամ թեկուզ երթևեկելի ճանապարհի «օֆիսամերձ» հատվածները բռնազավթած ինքնագլուխներին պատժեին կամ գոնե բացատրեին, որ կարգն այդպես չէ, որ ճանապարհը, մայթը, փողոցը և առհասարակ հանրային տարածքները պատկանում են բոլորին: Բացատրեին, որ երբ իրենց շինությունների փողոցի «սեփականաշնորհված» հատվածում տեղադրում են «No parking» նշաններ, Սահմանադրություն են խախտում, ոտնահարում են քաղաքացիների ազատ տեղաշարժվելու իրավունքը:

Ըստ ՀՀ Սահմանադրության 25-րդ հոդվածի` «Հայաստանի Հանրապետությունում օրինական հիմքերով գտնվող յուրաքանչյուր ոք ունի Հայաստանի Հանրապետության տարածքում ազատ տեղաշարժվելու և բնակավայր ընտրելու իրավունք…»:

ՀՀ քաղաքացիները, բնականաբար, Հայաստանում են գտնվում օրինական հիմքերով: Հետևաբար նրանց, ինչպես նաև այլ երկրների` օրինական հիմքերով Հայաստանում գտնվող քաղաքացիներին կարող են արգելել այս կամ այն տարածքով անցնել, կանգնել, կայանել և այլն, եթե այդ «արգելված» տարածքը մեկ այլ մարդու կամ կազմակերպության սեփականությունն է կամ պետության կողմից հանձնված է նրա տնօրինմանը` համապատասխան կարգով:

Թվում էր, թե վճարովի ավտոկայանատեղերի ստեղծմամբ ու շահագործմամբ մեկընդմիշտ կփակվեր այս հարցը: Սակայն Երևանում դեռ կան այնպիսի փողոցներ ու տարածքներ, որոնք թեև պատկանում են հանրությանը` բոլորին, փողոցի այդ մասերի անկոչ «սեփականատերերը» դեռ շարունակում են չթույլատրել, որ այդտեղ մարդիկ չկայանեն իրենց ավտոմեքենաները:

Բայց նույնիսկ այն դեպքում, երբ խնդրո առարկա տարածքներն իրոք սեփականության կամ նման տնօրինման իրավունքով պատկանում են ինչ-որ մեկին, կարելի է պահանջել, որ հանրային տարածքի հետ շփոթվելու հնարավորություն ներկայացնող բոլոր նման կանգառներում համապատասխան նշաններ տեղադրվեին, որ այսինչ կանգառը պատկանում է այսինչ հիմնարկին: Այն պարզ նպատակով, որ սովորական քաղաքացիները, որոնք այդ նույն «Էլիտար» օբյեկտի տիրոջ հետ միասին հավասար են օրենքի առջև, իմանային, թե որտեղ իրենցից իրավունք ունեն պահանջելու չզբաղեցնել փողոցի համապատասխան հատվածը և որտեղ են ինքնագլուխ որոշել իրենցով անել փողոցի հատվածները: Որովհետև «մի քիչ սիրուն չի», երբ ամեն օր, օրվա տարբեր ժամերին ու ամենաբացահայտ կերպով որոշ մարդիկ խախտում են այլոց սահամանդրական իրավունքը: Առավել ևս, «սիրուն չի», երբ այլոց սահամանդրական իրավունքները խախտելուց հետո էլ պատասխան չեն տալիս, ու դեռ մի բան էլ քաղաքացին, որի իրավունքները խախտվում են, ինքն է «մեղավոր» լինում, որ մուտք է գործել նման ինքնագլուխների գրաված տարածքներ: