“Կապիական հնգյակի” երկրների ԱԳ փոխնախարարները Իրանում հանդիպելու են այս տարվա մայիս-հունիս ամիսներին: Դրա մասին հայտնել է ՌԴ նախագահի`  ԱՊՀ երկրների հետ  սահմանազատման ու սահմանաբաժանման ՌԴ-ի հարցերով  հատուկ ներկայացուցիչ Իգոր Բրատչիկովը: Հատուկ աշխատանքային խմբի հանդիպմանը մասնակցելու են նաև իրավաբան-միջազգայնագետներ:

“Կասպիական հնգյակի” մեջ են Ռուսաստանը, Ադրբեջանը, Իրանը Ղազախստանն ու Թուրքմենստանը: ԽՍՀՄ-ի մասնատումից հետո Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի հարցը խիստ ակտուալ դարձավ, երբ  նոր սուբյեկտներ առաջացան:

“Հնգյակի” 4-րդ գագաթնաժողովը տեղի կունենա Աստրախանում, աշնանը:

Անկախ

Ապրիլի 24-ին Մոսկվայի նորակառույց Սբ.Պայծառակերպության եկեղեցու տարածքում տեղի ունեցավ 1915թ.-ին Օսմանյան կայսրությունում Ցեղասպանությանը զոհ դարձած անմեղ հայերի  հիշատակման արարողությունը:

Ներկաները ծաղկեպսակներ և ծաղիկներ դրեցին եկեղեցու տարածքում կանգնեցված հուշակոթողի մոտ, այնուհետև մայր տաճարում Հայ Առաքելական եկեղեցու Նոր Նախիջևանի և Ռուսաստանի Հայոց թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տեր Եզրաս Արքեպիսկոպոս Ներսիսյանի կողմից մատուցվեց հոգեհանգստի պատարագ:

Հայոց Ցեղասպանության 99-րդ տարելիցին նվիրված հիշատակման արարողությանը մասնակցեցին ՌԴ-ում  ՀՀ դեսպան Օլեգ Եսայանը,  ՀԱՊԿ-ում ՀՀ մշտական ներկայացուցիչ Արա Բադալյանը, Մոսկվայում ԼՂՀ  ներկայացուցիչ Ալբերտ Անդրյանը, Մոսկվայի հայ համայնքի հասարակական կազմակերպությունների մի շարք ղեկավարներ, գործարար շրջանակների ներկայացուցիչներ, մշակույթի և գիտության մոսկվայաբնակ հայազգի գործիչներ, մոսկովյան առաջատար ԲՈՒՀ-ի հայ ուսանողներ:

Դիմելով ներկաներին և հիշատակելով դարեսկզբի ողբերգալի իրադարձությունները՝ Եզրաս Սրբազանը, մասնավորապես, իր խոսքում նշեց. «Ինչպես Քրիստոսը հաղթեց մահը իր Հարությամբ, այնպես էլ մենք ենք հաղթել չարիքը մեր գոյությամբ, քանի որ ողջ ենք այսօր, քանի որ կան Հայ ազգի արժանի զավակներ: Մեր կյանքը և գոյությունը լավագույն պատասխանն է ցեղասպանություն գործածներին: Թող Աստված օրհնի Հայ ազգին»:

Պատարագից հետո Եկեղեցու առաջնորդարանում կայացավ Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված ցուցահանդեսի բացման արարողությունը, որտեղ ներկայացված էին 1915թ իրադարձություններին վերաբերող լուսանկարներ, պատմական արժեք ներկայացնող փաստաթղթեր և այլ գրականություն:

2001-ից սկսած ապրիլի 26-ին նշվում է Ինտելեկտուալ սեփականության համաշխարհային օրը:

Ինտելեկտուլ սեփականության համաշխարհային կազմակերպության գլխավոր ասամբլեան (World Intellectual Property Organization, WIPO) 1999-ին  օրը նշելու որոշում ընդունեց: Ամեն տարի այս օրը նվիրվում է տարբեր թեմաների.այս տարվա թեման է` «Ստեղծագործություն.կինեմատոգրաֆի համաշխարհային մշակույթ»-ը:

Ինտելեկտուալ սեփականության միջազգային օրը հնարավորություն է ընձեռում ընդգծելու առօրյայում  ու հասարակության կատարելագործման մեջ ինովացիայի դերը:

Անկախ

Այսօր, ապրիլի 26-ին Չեռնոբիլյան ատոմակայանում տեղի ունեցած աղետի հերթական տարելիցն է: Ուղիղ 28 տարի  է անցել աղետի պահից, որի հետևանքները ողջ աշխարհի մասնագետները վերացնում են մինչ օրս:

Ռուսաստանում 2012-ից նշվում է Ռադիացիոն վթարների ու աղետների հետևանքով զոհերի ու հետևանքները  վերացնողների օրը: «Չեռնոբիլ» միության տվյալներով, 2014-ի ապրիլի 9-ի դրությամբ, վթարի հետևանքները վերացնողներից 9 հազար մարդ է մահացել, 55 հազարը հաշմանդամ է դարձել: Ուկրաինայի, Բելառուսի ու Ռուսաստանի աղտոտված տարածաշրջաններում շուրջ 5 մլն մարդ է բնակվում:

1986-ի ապրիլի 26-ի գիշերը, ՉԱԷԿ-ի 4-րդ էներգաբլոկում ջերմային մի շարք բռնկումների հետևանքով ռեակտորն ավերվեց; Այդ վթարը ժամանակակից աշխարհի խոշորագույն տեխնածին-էկոլոգիական աղետը դարձավ:

Փորձագետների տվյալներով, Չեռնոբիլյան ԱԷԿ-ի հանրագումարային արտանետումը կազմում էր 50 մլն կյուրի, ինչը հավասարազոր էր 1945-ին Հիրոսիմայի վրա նետված ռումբի 500-ապատիկի ազդեցությանը: Դրա հետևանքով ռադիոակտիվ աղտոտման ենթարկվեց 6 մլն 945 հազար բնակչով 155 հազար քկմ տարածք:

1986-87-ին աղետի հետևանքների վերացմանը մասնակցած 200 հազար աշխատող ճառագայթման բարձր չափաբաժին ստացավ: Պաշտոնական տվյալներով, ընդհանուր առմամբ, Չեռնոբիլյան աղետի հետևանքով տուժեց 5 մլն մարդ:

Անկախ

Երևանի Քաղաքապետարանից «Անկախին» հայտնեցին, որ մայրաքաղաքի կանաչապատման աշխատանքների շրջանակում վարչական բոլոր շրջաններում ընթանում են ծառերի կրապատման և սիզամարգերի ճմապատման աշխատանքներ։

Քաղաքապետարանի աշխատակազմի բնապահպանության վարչությունից տեղեկացրել են, որ արդեն կրապատվել է շուրջ 15 հազար ծառ։ Կրապատումը կարևոր միջոցառում է ծառերի առողջության ու պահպանման առումով:

ՀՀ մարզերից Երևան է ներկրվել և արդեն տեղադրվել ավելի քան 3500 քմ ճիմ։

Աշխատանքներն իրականացվում են վարչական շրջանների կանաչապատման ձեռնարկությունների կողմից, իսկ բակային հատվածներում՝ համատիրությունների ուժերով։

Կրապատումը, ինչպես նաև ճմապատման աշխատանքները, շարունակվելու են:

Ավազակային հարձակում կատարելու կասկածանքով բերման ենթարկվածի մոտ գաղտնի փականով դանակ է հայտնաբերվել

Ապրիլի 24-ին, ժամը 05.00-ին, ոստիկանության Նոր Նորքի բաժնի ծառայողները Ռուբինյանց փողոցից, ավազակային հարձակում կատարելու կասկածանքով, բերման են ենթարկել 1995 թ. ծնված Արմեն Ա.-ին: Խուզարկությամբ նրա գրպանից հայտնաբերվել է գաղտնի փականով դանակ` ընդհանուր երկարությունը` 18,5 սմ, բռնակի երկարությունը` 10 սմ, շեղբի երկարությունը` 8 սմ:
Առգրավվածն ուղարկվել է փորձաքննության:
Արմեն Ա.-ն ձերբակալված է:
Կատարվում է նախաքննություն:

Ներարկիչ` ծոցագրպանից

Հարավկորեական ուղևորատար «Սևոլ»  նավում ջրասուզակները նավախցեր են հայտնաբերել, որոնք լեցուն են զոհերի դիակներով:

Հաղորդվել է, որ 30 ուղևորի համար նախատեսված նավախցում հայտնաբերել են 48 աղջկա դիակ` փրկարարական բաճկոնները հագին:

Ներկայում ջրասուզակները փորձում են հասնել ընդհանուր նավախցերից մեկը, ուր հույս ունեն գտնել առնվազն 50 երեխաների:

Հրամանատարա-որոնողական օպերացիայի տեղեկացմամբ, նավը ծովի հատակում է: Նավի ներսում ստեղծված առանց այդ էլ  բարդ պայմանները խտացնում են լողացող զանազան օբյեկտները, որոնք խոչընդոտում են անցմանը: Շատ դռներ ջրի ճնշման պատճառով բացել չի հաջողվում: Ջրասուզակները ստիպված են կոտրել իլյումինատորները` նավի որոշ հատվածներ մտնելու նպատակով:

Անկախ

Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…
Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…
Ապրիլի 25-ը յուրահատուկ էր մեր կրթական համակարգի համար. Հանրապետության 1420 դպրոցներում, նույն ժամին դասարաններ մտան… ոստիկանության ծառայողները՝ ոստիկանության կոլեգիայի անդամներ, ստորաբաժանումների ղեկավարներ, բարձրաստիճան սպաներ, որոնք ոչ միայն ի պաշտոնե, այլև առաքելությամբ կոչված են լինել երեխաների կողքին, նրանց հետ, նրանց մեջ:
Ոստիկանի այս մուտքը դպրոց կոչվում է «Դասը վարում է ոստիկանը», ավելին՝ օ՛րն է այդպես կոչվում, քանզի ողջ օրը և՛ աշակերտների ու մանկավարժների, և՛ ոստիկանների համար հագեցած է սպասված հանդիպման ոգով:
Ոստիկանական դասերը, որ արդեն հրաշալի ավանդույթ են, լրջագույն հոգեբանական ու գործնական արժեք ունեն: Պատանիներն ու աղջիկներն այն տարիքում են, երբ հարցերն ավելի շատ են, քան պատասխանները, և նրանք որոնում են այն մարդուն, որին կվստահեն իրենց երազանքը, փնտրտուքը, նաև մտահոգությունն ու տագնապը, միասին պատասխաններ գտնելու, միասին ապագան տեսնելու վստահությունն ու պատիվը:
Այսօր հավատի ու վստահության, բարեկամության ու ընկերության, կյանքով հարստացած փորձի ու կյանք մտնողի հասունացող խորհրդածության օր էր հանրապետության ավագ դպրոցներում:
Օր էր ոստիկանի ազդեցիկ ու վստահելի կերպարի և որպես մարդ ու քաղաքացի կերպավորվող պարմանու հանդիպման: Եվ Հանդիպումը կայացավ: Դասը վարում էր ոստիկանը: Պարզապես հարցեր չէր, որ տալիս էին երեխաները, պարզապես պատասխաններ չէին ստանում համազգեստավոր մարդկանցից: Կյանքի՛ դաս էր, անցյալի և ապագայի՛ դաս, սխրանքի և անձնվիրությա՛ն դաս, որ տալիս էին այդ սխրանքի կրողները և առնում էին նրանք, որ վաղն են սխրանք գործելու:
Կյանքի դասը ոստիկանն էր վարում այսօր, և հազարավոր աշակերտների, մանկավարժների, ծնողների համար նյութականացավ «Ծառայելով օրենքին՝ ծառայում ենք ժողովրդին» բանաձևը՝ որպես ոգու, կամքի, իմաստնության ծառայություն ապագայի տերերին, որ մեր երեխաներն են:
Երեխաները հրաշք են ի սկզբանե, իսկ ոստիկանն այսպիսի յուրաքանչյուր հանդիպումից ավելի խոհուն, տեսունակ, կոչված, այսինքն՝ ավելի՛ ոստիկան է դառնում:
Այս պայծառ խորհուրդով անցավ ոստիկանության ու դպրոցի օրը ապրիլի 25-ին, իսկ հետո սպասումն է, երբ դարձյալ կհստակվեն պարմանու հարցերը, ու ոստիկանը կպատասխանի դրանց իր ամենօրյա աշխատանք-սխրանքով, մինչ նորից կհանդիպեն ներկան ու ապագան, մինչ նորից դասը կվարի ոստիկանը…

Նախագահ Սերժ Սարգսյանը ցավակցական հեռագիր է հղել Օրբելյանների ընտանիքին` մեր օրերի մեծ երաժիշտ, ԽՍՀՄ և Հայաստանի ժողովրդական արտիստ, Պատվո և Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշանների ասպետ Կոնստանտին Օրբելյանի մահվան կապակցությամբ:

«Մեծ է մաեստրո Օրբելյանի ավանդը հայ ժամանակակից երաժշտարվեստի զարգացման և տարածման գործում: Նա երեսունվեց տարի ղեկավարել է Հայաստանի պետական էստրադային նվագախումբը՝ նոր որակ և ավյուն հաղորդելով երաժշտախմբին: Նրա երգերը մշտապես սիրված են եղել ունկնդրի կողմից և իրավամբ դարձել ժողովրդի սեփականությունը:
‎
Կոնստանտին Օրբելյանի ստեղծագործական արարումները մշտապես կմնան հայ երաժշտարվեստի պատմության էջերում և սերունդների հիշողության մեջ:

Խորին ցավակցություն եմ հայտնում ձեզ և կիսում ձեր վիշտը»,-ասված է ՀՀ Նախագահի ցավակցական հեռագրում:

Սիդնեյում անցկացվող շախմատի միջազգային մրցաշարում, որում խաղում է 16 երկրի 72 շախմատիստ, գրոսմայստեր Հրանտ Մելքումյանը վաստակած 4,5 միավորով  4-րդ տեղում  է: Հայաստանի պատվիրակն առաջատարին՝ Ավստրալիան ներկայացնող միջազգային վարպետ Լի Մուլֆունից ետ է մնում 1 միավորով:

2-3-րդ տեղերում են 5-ական միավոր հավաքած ռումինացի Լիվյու-Դիտեր Նիսիպիանուն և Ավստրալիայի ներկայացուցիչ Յունտա Իկեդան:

Ինչպես հայտնի է, Թել Ավիվում կազմակերպված Եվրոպայի ծանրամարտի առաջնությունում մեր երկրի 10 մասնակիցներից (7 մարզիկ և 3 մարզուհի) գերծանրքաշային Ռուբեն Ալեքսանյանը, Վանիկ Ավետիսյանը (69 կգ) երկամարտում դարձել են արծաթե մեդալակիր, 56 կգ քաշային Սմբատ Մարգարյանն էլ բրոնզե պարգևի է տիրացել: Մերոնք տուն են վերադարձել 7 մեդալով` ևս 4-ին արժանանալով առանձին վարժություններում:

Տիգրան Մարտիրոսյանը (77 կգ) պոկում վարժությունում տիրացել է ոսկե մեդալի, Մարգարյանը ոսկե մեդալի է արժանացել հրում վարժությունում, Ավետիսյանը, Ալեքսանյանը նույն վարժությունում դարձել են արծաթե մեդալակիր: Վերջին շրջանում Հայաստանի ծանրորդների անհաջողություններից հետո այս ամենն այնքան տպավորիչ է, որ Հայաստանի սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարար, լեգենդար ծանրորդ Յուրի Վարդանյանը, ընդունելով մեր երկրի պատվիրակներին, գոհունակություն հայտնեց: Չէին եկել միայն Մարտիրոսյանը և նույն քաշային կարգում ոչնչով չուրախացրած, 10-րդ տեղը գրաված, Եվրոպայի նախկին չեմպիոն Առաքել Միրզոյանը: Բացակայում էր նաև նրա հայրը` օլիմպիական խաղերի չեմպիոն Օգսեն Միրզոյանը, որը որդու մարզիչն է:

Ի դեպ, Միրզոյանը հայտնել է, որ Առաքելի այդ արդյունքից բավարարված է, նաև նշել է, որ որդին երբեք չի մարզվի հավաքականի անդամների հետ միասին: Ստացվում է, որ ծանրորդը հավաքականի գլխավոր մարզչի ուշադրությունից հեռու պետք է լինի: Իսկ եթե Պողոս Պողոսյանը չվստահի նրան և հավաքականում չընդգրկի՞…

Թեև Իսրայելից վերադարձի ճանապարհին, Մոսկվայից Երևան չվերթ կատարող ինքնաթիռի տեղ հասնելուց հետո մեր պատվիրակները տհաճ անակնկալ ունեցան, այնքան էլ սրտնեղած չէին և սիրով հայտնեցին իրենց տպավորությունները: Իսկ տհաճ անակնկալն այն էր, որ ոչ բոլորի ուղեբեռն էր տեղ հասել, ոմանց ճամպրուկներն էլ լավ քրքրել էին, ամեն ինչ իրար խառնել: Թե ինչու էր այդ վիճակը, պարզ չէ:

Պողոս Պողոսյան (Հայաստանի ծանրամարտի տղամարդկանց հավաքականի գլխավոր մարզիչ)

– Ուսումնամարզական հավաքների ժամանակ ծանրորդները լավ մարզավիճակ էին ձեռք բերել, այդուհանդերձ, խոստումներ չեմ տվել: Ասել եմ, որ եթե հնարավորություն լինի, մերոնք կպայքարեն մեդալների համար: Այդպես էլ եղավ: Թիմի ընդհանուր մասնակցությունից գոհ եմ: Խնդիր էր դրված, որ մարզիկները հնարավորինս շատ մոտեցումներ կատարեն ծանրաձողին և այն բարձրացնեն: Բոլորն էլ ցույց տվեցին այն արդյունքները, ինչին պատրաստ էին, և մարզիչներս բավարարված ենք: Մեր գերխնդիրն այն է, որ ավելի լուրջ թիմով և հաջող մասնակցենք նոյեմբերին Ղազախստանում կայանալիք աշխարհի առաջնությանը, քանի որ այն վարկանշային է օլիմպիական խաղերի համար: Անհրաժեշտ է շատ միավորներ վաստակել, որպեսզի 2016-ի օլիմպիական խաղերում 4-5 ծանրորդ ունենանք: 77 կգ քաշային երկու տիտղոսակիր մարզիկ ունեինք: Նրանցից մեկը Հայաստանի առաջնությանը կիսատ էր մասնակցել, մյուսը` բաց էր թողել այն, այնուամենայնիվ. երկուսին էլ հավաքականում ընդգրկել էինք: Օլիմպիական խաղերի մրցանակակիր, աշխարհի չեմպիոն Տիգրան Մարտիրոսյանի մրցելույթը նորմալ եմ համարում: Նա երկար ժամանակ մրցահարթակ դուրս չէր եկել: Դա զգացնել տվեց, թեև երկամարտում Տիգրանը 4-րդն էր, բայց պոկում վարժությունում ուժեղագույն ճանաչվեց: Իհարկե, նրանից ավելին էինք սպասում, բայց եղածն էլ այժմ բավարար է: Ինչ վերաբերում է Եվրոպայի նախկին չեմպիոն Առաքել Միրզոյանին, ապա նա նույնպես երկար ժամանակ մրցման չէր մասնակցել: Ինքս դժգոհ եմ նրա մրցելույթից, սակայն ավելի լավ է այդ մասին նրա անձնական մարզիչը և հայրը` Օգսեն Միրզոյանը պարզաբանում տա:

Քաշային կարգեր կային, որոնցում Եվրոպայի առաջնությունում երկուական մարզիկ ունինք: Եթե հույսեր ներշնչող մարզիկներ ենք ունենում, ապա չենք խուսափում, որ նրանք նաև միմյանց հետ մրցեն ներկայացուցչական ստուգատեսներում: Երկամարտում 4-րդ տեղ գրաված 85 կգ քաշային Աղասի Աղասյանը պոկում վարժությունում թերացավ, չկարողացավ հաղթահարել այն ծանրությունը, որին ի վիճակի է: Բայց հրում վարժությունում գոհացրեց: Նույնը կարելի է ասել 105 կգ քաշային Հայկ Հակոբյանի մասին: Նա ուսումնամարզական հավաքի վերջում ոտքի վնասվածք ուներ, մրցման օրն էլ կոտրվածք ստացավ, այդ է պատճառը, լիովին չդրսևորեց իրեն: Գերծանրքաշային Ռուբեն Ալեքսանյանը ևս 2010-ից հետո ոչ մի խոշոր միջազգային մրցաշարի չէր մասնակցել, բայց նա կարողացավ կենտրոնանալ, պատկառելի ծանրություններ բարձրացնել: Ռուբենն արեց ավելին, քան մարզումների ժամանակ էր հաղթահարում: Նա աճելու տեղ ունի, պարզապես դրա համար պետք է նպատակաուղղված մարզվի: Հայաստանում հույսեր ներշնչող մարզիկներ կան: Հավաքականի դռները բաց են, այնպես որ լավ արդյունք ցույց տվողները թիմում իրենց տեղը կգտնեն: Մասնավորապես, Արա Խաչատրյանը մարզվում է, և երբ իր լավագույն մարզավիճակը վերագտնի, անպայման հավաքականի կազմը կհամալրի:

Արտաշես Ներսիսյան (Հայաստանի ծանրամարտի կանանց հավաքականի գլխավոր մարզիչ)

– Հռիփսիմե Խուրշուդյանը մայր դառնալուց հետո երկար ժամանակ չէր մարզվել և միջազգային մրցումների չէր մասնակցել: Նրա մրցելույթից գոհ ենք, նպատակ ունեինք, որ նա հնարավորինս շատ մոտեցում կատարի: Ծանրորդուհին երկու-երեք ամիս էր մարզվել և չէր կարող իր նախկին արդյունքները ցույց տալ: Աշնանը Խուրշուդյանն ավելի լավ մարզավիճակում կլինի, իսկ 2015-ի այս մրցահատվածում նախատեսվում է, որ գերազանց պատրաստվածություն ունենա: Նա պետք է իր քաշն ավելացնի, դա կօգնի, որ ուժեղ մրցակիցների հետ հեշտ պայքարի: Նրա քաշի պակասը գլխավոր խանգարող հանգամանքն է: Մյուս մարզուհիները ևս` Էլեն Գրիգորյանը, Աննա Գովելյանը, երկար ժամանակ միջազգային մրցահարթակ դուրս չէին եկել, նրանք էլ պետք է փորձեին շատ մոտեցումներ կատարել: Մելինե Դալուզյանն էլ առողջական խնդիր ուներ, մրցավայր չեկավ: Կարող էինք նրան տանել, բայց փորձեցինք զերծ մնալ բարդություններից, ավելորդ համարձակ քայլերից:
Մարզուհիները խնդիր ունեն, պետք է քաշային կարգերը փոխեն: Աշնանն ամեն ինչ պարզ կլինի, աշխարհի առաջնության վարկանիշային մրցաշարին բոլորն էլ պետք է նորմալ մասնակցեն, ավելացնեն իրենց արդյունքները: Նախատեսում ենք, որ օլիմպիական խաղերի 2-3 ուղեգիր կունենանք: Դրա համար պետք է պայքարենք:

Ռուբեն Ալեքսանյան (2014-ի Եվրոպայի առաջնության արծաթե մեդալակիր)

– Վերջին անգամ մրցահարթակ դուրս էի եկել 2011-ի աշխարհի առաջնությունում և ձախողվել էի` չբարձրացնելով պատվիրած ծանրությունը, ստացել էի 0: Մարզումների ժամանակ բարձր կիլոգրամներ էի հաղթահարել և վաստահ էի ուժերիս: Թել Ավիվում պոկում վարժության կատարման ժամանակ վնասվածք ստացա, դա էլ խանգարեց հրում վարժությունն ավելի լավ կատարել: Եվրոպայի առաջնությունում կշռում էի 147 կգ: Սովորաբար 150 կգ քաշ եմ ունենում, բայց մրցումներից առաջ մի փոքր քաշ եմ գցում: Անձնական ծանրությունն ինձ չի նեղում, նորմալ եմ զգում: Առանձին սննդի ռեժիմ չեմ պահպանում: Դժվարանում եմ ասել, թե օրական ինչքան միս եմ օգտագործում: Աշխարհի առաջնությանը կփորձեմ հնարավորինս լավ մասնակցել, խաղարկված պարգևներից անմասն չմնալ: Գլխավոր նպատակը 2016-ի օլիմպիական խաղերին հաջող մասնակցելն է: 24 տարեկան եմ, չեմ շտապում ընտանիք կազմել, ընկերուհի չունեմ: Այդ ամենի մասին կմտածեմ օլիմպիական խաղերից հետո: Առայժմ, բացի մարզումներից և մրցումների մասնակցելուց, չեմ ցանկանում այլ խնդիրներով զբաղվել:

Հռիփսիմե Խուրշուդյան (օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր)

Կարոտով վերադարձա մրցահարթակ: Անձնական քաշս չի բարձրանում, նպատակ եմ դրել, որ կիլոգրամներս ավելացնեմ: Միայն դրանից հետո կկարողանամ մեդալների համար պայքարել Չինաստանը և Ռուսաստանը ներկայացնող հիմնական մրցակիցներիս հետ: Նրանք անձնական քաշերով ինձ զգալիորեն գերազանցում են: Եվրոպայի առաջնությունում կաշկանդվածություն չէի զգում: Շատ կարոտում էի որդուս` Աշոտին, որին տանն էի թողել: Բացը լրացնելու համար անընդհատ հեռախոսակապ էի պահպանում: Նա ինձ արդեն ճանաչում է, ուրիշ ոչ ոքի մոտ չի ցանկանում մնալ: Օլիմպիական խաղերում առնվազն կփորձեմ կրկնել իմ նախորդ հաջողությունը, բրոնզե պարգևի արժանանալ: Իսկ աշխարհի առաջնությունում խնդիր ունեմ պայքարել մեդալի համար:

Փաշիկ Ալավերդյան (Հայաստանի ծանրամարտի ֆեդերացիայի գլխավոր քարտուղար)

Եվրոպայի առաջնության սկզբում անսպասելի բաներ կատարվեցին: Մասնավորապես, սխալ կշռաքարեր էին տեղադրվել, և մրցելույթ ունեցած մարզիկը երջանիկ պատահականությամբ վնասվածք չստացավ: Համակարգչային համակարգն էր խափանվում, թյուրիմացություններ էին առաջանում: Իսրայելի ներկայացուցիչները մեղք չունեին: Եվրոպայի ծանրամարտի ֆեդերացիան էր այդ ամենի պատասխանատուն: Մնացած ամեն ինչ նորմալ էր: