“Եթե Ալեն Դելոնը կին լիներ, նա հենց այսպիսին կլիներ”,-ասել է 29-ամյա  մոդել Էլիսոն լե Բորժի լուսանկարիչը, չկասկածելով անգամ, որ նա Ալեն Դելոնի թոռնուհին է: Աղջկա նմանությունն անվանի պապի հետ պարզապես ապշեցուցիչ է, հատկապես երկնագույն աչքերը:

Էլիսոնը, Էնթնի Դելոնի ու Crazy Horse կաբարեի պարուհի Մարի Էլեն լը Բորժի դուստրն է, որը հանրահայտ պապիկի հետքերով չի գնացել: Միակ կինոնակարը, որտեղ նա նկարահանվել է` Նադին Տրենտինյանի “Երկնագույն կղզին” է: Դելոնի թոռնուհին գերադասել է մոդելի կարիերան.նրա լուսանկարները զարդարում են Flavor և իտալական Grazia ամսագրերը, իսկ  2010-ին նա դարձավ Intimissimi-ի դեմքը:

Հանգստյան օրերին կայացան ֆուտբոլի Հայաստանի բարձրագույն խմբի առաջնության 10-րդ տուրի հանդիպումները:

Առաջատարը` «Արարատը», մնում է բարձունքին: Թիմը վաստակած 20 միավորով շարունակում է գլխավորել մրցաշարային աղյուսակը:

«Փյունիկն» ունի 16 միավոր: Ապա հաջորդում են` Կապանի «Գանձասարը»՝ 13, Գյումրիի «Շիրակը», «Միկան»՝ 12-ական, «Բանանցը»՝ 11, «Ուլիսը»՝ 6,  «Ալաշկերտը»՝ 3 միավոր:

Տեխնիկական արդյունքներ

«Ալաշկերտ» – «Փյունիկ»՝ 0:5

Սարգիս Բալոյան, 5, 33, Կամո Հովհաննիսյան, 24, Վիուլեն Այվազյան, 76, 90+2

«Արարատ» – «Ուլիս»՝ 2:0

Գևորգ Նռանյան, 18, Դավիթ Գրիգորյան, 21

«Բանանց» – «Շիրակ»՝ 1:0

Ռումյան Հովսեփյան, 87

«Գանձասար» – «Միկա»՝ 1:1

Նարեկ Բեգլարյան, 76 – Արման Հակոբյան, 80

Կանադական Մոնրեալի 5-րդ դասարանցին խոստովանել է, որ աշխատել է աշխարհում ճանաչված   Anonymous կազմակերպության համար:

Դպրոցականն աշխատել է  Anonymous-ի համար ու դրա դիմաց,  անվճար տեսախաղեր ստացել է   որպես խրախուսանք: Հայտնի է, որ “աշխատանքի” ընթացքում տղան հասցրել է կոտրել Մոնրեալի ոստիկանության, Քվեբեքի առողջապահության ու նույնիսկ Չիլիի կառավարության  կայքերը:

Ընդհանուր հաշվով, նրա գործողությունների հետևանքով հասցված վնասը հաշվվում է 60 հազար դոլար:

Դատական նիստում, որտեղ տղայի գործն էր քննվում, նա հայտնել է, որ կայքերը կոտրելը հեշտ է, սակայն քեզ անպայման կհայտնաբերեն, եթե դու դրանում խորացել ես: 12-ամյա տղայի հայրը դատարանին հավատացրել է, որ որդու  արարքը ” քաղաքական բնույթ” չունի:

Նախօրեին Վրաստանում կայացած նախագահական ընտրություններում մեծ տարբերությամբ առաջատար է կառավարող “Վրացական երազանք” կոալիցիայի թեկնածու Գեորգի Մարգվելաշվիլին:

ԿԸՀ-ի նախնական տվյալների համաձայն, Մարգվելաշիլին ստացել է ձայների 60%-ը:

Ակնհայտ տարբերությամբ նրանից հետո Միացյալ ազգային շարժման ներկայացուցիչ Դավիթ Բաքրաձեն է ու “Միացյալ Վրաստան` դեմոկրատական շարժում” կոալիցիայի առաջնորդ Նինո Բուրջանաձեն:

Տեղեկություն կա, որ “Վրացական երազանքի” կողմնակիցներն արդեն փողոց են ելել նշելու իրենց հաղթանակը:

ԱՄՆ-ում 4 բանտարկյալ պատժավայրից փախել է բաղնիքի դիտահորով:

Նրանց փախուստի մասին Օկլահոմա նահանգի Կադո մարզում իմացել են միայն այն ժամանակ, երբ տեղի բնակիչները տեսել են հանցագործներին նարնջագույն տարբերահագուստով:

Հանցագործները պատիժ էին կրում տարբեր հոդվածներով. անօրինական զենք, թմրանութեր ու  թալան:

Դրանից առաջ Ֆլորիդայում 2 բանտարկյալ էր փախել, որոնց հաջողվեց հայտնաբերել:Փախուստի համար նրանք իրենց պատիժը մեղմացնող կեղծ փաստաթուղթ էին ուղարկել բանտի ղեկավարությանը:

Մոտալուտ փոթորկի պատճառով հոլանդական ավիաուղիները հետաձգել են բոլոր չվերթերը: Հզոր փոթորիկը, որն անվանել են դժբախտների հովանավոր անունով, մոտենում է Եվրոպայի հյուսիսին: Դրա հետ կապված, հոլանդական KLM ավիաընկերությունը ստիպված հետաձգել է միջազգային 18 և ներպետական 25  թռիչք:

Կանխատեսումներ կան , որ հոկտեմբերի 28-ին սպսավող  “Սբ Հուդան” իր ուժով մոտ կլինի Մեծ փոթորկին, որը եղել է 1987-ին, ու խլել 22 մարդու կյանք:

Երեք  երեխաների հայր և հինգ թոռնիկների պապ, 53-ամյա  Թաթուլ Կարապետյանն արցախյան շարժման առաջամարտիկներից է եղել: Միջին տարիքի մարտունեցիները  նրա գործունեության մասին հիացմունքով են խոսում: Սակայն  երիտասարդներից քչերը գիտեն Կարապետյանի վաստակի մասին. նա պարզապես չի սիրում խոսել իր արածի մասին:

80-ականների վերջին Թաթուլ Կարապետյանը Մարտունու երաժշտական դպրոցում երեխաներին դուդուկ նվագել էր սովորեցնում, ուներ  իր ընտանիքը. արդեն երեք երեխաների հայր էր: Երբ հնարավորություն է ստեղծվում  պատմական հայրենիքից մի փոքր մաս անգամ վերադարձնելու, Կարապետյանն առանց մտածելու, ոգևորությամբ  գործի է անցնում:

1987-ի ամռանն արդեն նա Մարտունիում ստորագրություններ էր հավաքում Ղարաբաղի` Հայաստանին միանալու օգտին: 1987-ի վերջին Երևանում ստեղծվում է «Հայ դատ» հասարակական-քաղաքական կազմակերպությունը: Մարտունիում կազմակերպության մասնաճյուղը ղեկավարում է Կարապետյանը: Հիշում է, որ իրենց շտաբ կոչվածը մի սենյակ էր Մշակույթի պալատում: Պատին ամրացրել էր Հայաստանի քարտեզը, որը կլիներ, եթե կյանքի կոչվեր Սևրի պայմանագիրը: Ասում է, որ հայոց պատմության մասին զրույցներից հետո հանկարծ մարդիկ, որոնցից չէր էլ սպասում, հայտարարում էին, որ իրենք էլ են զինվորագրվում:

1988-ի փետրվարի 25-ին Կարապետյանի ջանքերով Մարտունիում կազմակերպվում է քաղաքի պատմության մեջ առաջին բազմահազարանոց ցույցը: Նույն գիշերը տուն են այցելում ոստիկանները և Կարապետյանին բաժին տանում: Անփորձ երիտասարդը փորձության առջև է կանգնում. չգիտեր` ինչպես իրեն պահի, որ հարցին պատասխանի և որին` ոչ: Մեղադրում էին հակասովետական քարոզչության մեջ: Մեղադրականը, սակայն, հրաժարվում է ստորագրել: Մի քանի ժամ հարցաքննությունից հետո բաց են թողնում, սակայն հետագայում պարբերաբար կանչում են:

«Երբ նպատակ կա, էլ բռնելն աչքիդ չի գալիս»,- ասում է Կարապետյանը` խոսելով իրավիճակի մասին, երբ ամեն վայրկյան որպես հակապետական գործիչ կարող էր ազատազրկվել:

1988-ի նոյեմբերի 24-ին Վարդենիսի Շաֆակ գյուղում թուրքերը կրակել էին մարտունեցիների մեքենաների վրա:  Երբ լուրը Մարտունի է հասնում, բնակչությունը հավաքվում է` ամեն գնով Վարդենիս հասնելու մտադրությամբ: Կարապետյանը հանգստացնում է բնակչությանը և խումբ ուղարկում Շաֆակ` իրավիճակը պարզելու:

Շտապ սկսում են հավաքագրել որսորդական հրացանները: Այս շրջանում զենքի պակասն ինչ-որ կերպ լրացնելու համար գործարաններում սկսում են ինքնաշեն նռնակ պատրաստելու փորձեր անել Երևանից բերված մի նռնակի օրինակով: «Ուազ» մակնիշի  մեքենայի վրա էլ ալազան տիպի հրթիռ են հավաքում, որը կիրառվում է Նոյեմբերյանի ինքնապաշտպանական մարտերում:

Մեկ-երկու օրվա ընթացքում 60-70 հոգանոց խումբ է ձևավորվում` զինված որսորդական հրացաններով: Խումբը  կազմ-պատրաստ սպասում է Արծվանիստում` հարկ եղած դեպքում լեռներով Վարդենիսի հայությանն օգնության հասնելու համար (ռուսական կայազորը փակել էր ճանապարհը Կարճաղբյուր գյուղի մոտ և թույլ չէր տալիս անցուդարձ անել):

Նույն ամսում էլ  Հայ դատի Մարտունու գրասենյակը ձեռնամուխ է լինում հարևան Վարդենիսի տարածաշրջանը ադրբեջանցիներից  մաքրելու ծրագրին: Համագործակցում են Վարդենիսի ռայկոմի երկրորդ քարտուղար Կորյուն Հակոբյանի հետ: Քննարկում և որոշում են, որ ադրբեջանցիները պետք է հնարավորինս հանգիստ ու անվնաս հեռանան, որպեսզի հանկարծ Մոսկվան չմիջամտի: Դեկտեմբերի 2-ին արդեն ադրբեջանցիների  բեռներով վերջին մեքենաներն են հեռանում Վարդենիսից: Հայերը մեքենաներով նրանց  ուղեկցում են մինչև սահման` հնարավոր բախումները բացառելու համար:

«Օրհասական էր Հայաստանի մաքրումը: Իրենք ամենուր էին ու բազմապատիկ արագ բազմանում էին: Մասիսում, Վարդենիսում, Ամասիայում ու այլ տեղերում թուրքեր էին, մեր բոլոր սահմաններին իրենք էին ապրում: Այնքան էին շատացել, որ Վարդենիսում գործկոմի նախագահը պարտադիր թուրք էր լինում,- ասում է Կարապետյանը և հայերի զսպվածությունը, թուրքերին անվնաս ճանապարհելն այսպես բացատրում:- Եթե Վարդենիսի շրջանից 40-50 հազար թուրք հեռանում են, ընդունենք` երկուսը սատկել են, ի՞նչ է փոխում դա, ոչ մի բան: Փոխեց էն, որ այսօր այդ տարածքում հայեր են ապրում, թուրքեր չկան»:

Ադրբեջանցիներին  հեռացնելուց հետո ձեռնամուխ են լինում  սահմանների պաշտպանությանը` սկսելով հենց Վարդենիսից:

1989-ին օգնության խնդրանքով «Հայ դատին»  են դիմում ԼՂԻՄ-ի  Շուշիի շրջանի Բերդաձորի ենթաշրջանի գյուղերը: Մարտունեցիների կամավորների  առաջնային նպատակն է  դառնում Բերդաձորի չորս հայկական գյուղերի անվտանգությունն ապահովելը, որը և պատվով կատարում են:

«Բերդաձորը չորս կողմից թուրքերի շրջապատման մեջ էր: Մինչև Գորիսի սահմանը բոլորը թուրքեր էին ապրում: Մենք էլ հասկանում էինք, որ Բերդաձորը կորցնելու դեպքում Գորիսից մինչև Ստեփանակերտ այլևս հայեր չեն լինի: Չորս փոքր գյուղեր էին, բայց հայեր էին ապրում,- ասում  է Կարապետյանը:- Մենք ստանձնեցինք Բերդաձորի ենթաշրջանի հայկական գյուղերի պաշտպանությունը, ինչը ենթադրում էր  զինված խմբեր, պարբերաբար իրականացվող  հերթափոխ,  ուղղաթիռային թռիչքներ, քանի որ որևէ այլ տրանսպորտով հնարավոր չէր գնալ Բերդաձոր, ամենուր թուրքեր էին, դա նշանակում էր սնունդ, գրականություն և ամեն ինչ տեղի բնակիչների համար»:

Նախ Բերդաձոր էին ուղարկում խմբի անձնագրերը` տեղի գրանցում ապահովելու համար, հետո արդեն խումբն էր ուղղաթիռով մեկնում: «Կոլցո» օպերացիայի ժամանակ այնպես է ստացվում, որ պաշտպանող խմբից ոչ ոք Բերդաձորում չի լինում: Ադրբեջանցիները բացահայտում են զենքի թաքստոցները, գյուղից 5 ակտիվիստների էլ իրենց հետ են տանում: Նրանցից երկուսը խոշտանգումներից մահանում են:

Իրավիճակի թեժացմանը համընթաց` Մարտունեցի կամավորների խումբը  մասնակցում է նաև Նոյեմբերյանի, Խաչիկի և այլ բնակավայրերի պաշտպանությանը, հետո արդեն Արցախում  մասնակցում են մարտերին  Քաշաթաղում, Մարտակերտում, Քարվաճառում:

92-ից արդեն կամավորներին են միանում նոր կազմավորվող բանակի առաջին զինվորները: Կարապետյանն ասում է, որ երիտասարդ զինվորներն իրենց քաջությամբ ու մարտական ոգով չէին զիջում:

«Քարվաճառում մի դիրք կար, որին  անընդհատ ականանետներով հարվածում էին: Բայց մեր երիտասարդ զինվորներից և ոչ մեկը չթողեց դիրքը: Նույն դիրքում մի օրվա ընթացքում երեք մարտունեցի զոհվեց,- հիշում է նա:- Մի անգամ էլ մայրաքաղաքային գնդից 10-15 զինվոր մեզ մոտ եկան, պայթեցումներ պիտի անեինք: Գիշերը զինվորներին պատմեցի 1901-ի Առաքելոց վանքի կռվի մասին: Մյուս օրը բեռներով ու զենքով մինչև 3500 մետր բարձրության հասանք, այդ  երեխաներն իրենց բեռը ոչ մեկին չտվեցին. ֆիդայիների պատմությամբ ոգևորված էին»:

Երբ պատերազմն ավարտվում է, Կարապետյանը հայրենի օջախ է վերադառնում` հրաժարվելով կապիտանի կոչումից, որ ցանկանում էին շնորհել իրեն: Որոշ ժամանակ շարունակում է դասավանդել երաժշտական դպրոցում, ապա  նշանակվում է շրջանի մշակույթի բաժնի վարիչ, հետո` Գավառում` մարզպետարանում,  համապատասխան բաժնի գլխավոր մասնագետ: 2002-ից «Մարտունի  ՋՕԸ»-ի տնօրենն է:

Խոսելով 1988-ի և ներկայում տիրող մթոնոլորտի մասին` Կարապետյանն ասում է, որ այն ժամանակվա միասնությանը  գուցե էլ չկարողանանք հասնել: Ասում է, որ այն ժամանակ հեռուստատեսությունը, տպագիր միջոցները, դպրոցն ազգային արժեքներ ու մշակույթ էին քարոզում, ինչն էլ ազգային զարթոնքի հիմք դարձավ: Մինչդեռ այսօր ոչ միայն ազգայինը չի քարոզվում, այլև «ամեն վատ բանի վրա ազգայինի պիտակն են կպցնում, որ մարդ հիասթափվի ու հրաժարվի ազգայինից»:

Կալիֆոռնիայի Վալիեխո քաղաքում միկրոավտոբուսի վարորդը սկսել ե կրակել մայթին կանգնած մի խումբ պատանիների վրա: Մեկը տեղում մահացել է,յոթը` վիրավորվել: Ոստիկանությունը փնտրում է կրակողին, հաղորդում է  ИТАР-ТАСС-ը վկայակոչելով տեղական ԶԼՄ-ները:

NEWS.am

Այսօր Կոմպոզիտորների միության դահլիճում շարունակվում է Կոմպոզիտորների միության համագումարը, որը մեկնարկել էր երեկ`  ՀՀ Ֆիլհարմոնիայի մեծ դահլիճում`  Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համերգով:

Միության նախագահ Ռոբերտ Ամիրխանյանն իր ելույթի ժամանակ հայտարարել էր, որ վայր է դնում նախագահի իր լիազորությունները, իսկ թե երբ տեղի կունենան միության նոր նախագահի ընտրություններ, հստակ հայտնի չէր եղել: Ամիրխանյանը նշել էր, որ չի ցանկանում համագումարը սահմանափակել մեկ օրվա մեջ, հնարավոր է, որ այն տևի երեք օր:

Կոմպոզիտորների միության նախագահի պաշտոնի թեկնածուներն են Ռոբերտ Ամիրխանյանն ու նրա թիվ մեկ ընդդիմախոս կոմպոզիտոր Արամ Սաթյանը:

Երեկ, մինչ համագումարի մեկնարկը, Ամիրխանյանը ճեպազրույց էր ունեցել լրագրողների հետ, որտեղ ոչ հաստատել, ոչ բացառել էր միության նախագահի պաշտոնում իր թեկնածության առաջադրումը. «Իմ նպատակը չէ միության նախագահը լինել, իմ նպատակն այն է, որ միությունը կարողանա ապրել: Հակառակ դեպքում, ես իմ երաժշտությունն ունեմ: Ես չեմ որոշում, որ մնամ, որոշողը միության անդամներն են»:

Համագումարն անցել էր լարված մթնոլորտում, այսօր էլ այն զերծ չի եղել լարվածությունից և փոխադարձ մեղադրանքներից:

Ավելի վաղ «Անկախ»-ին տված հարցազրույցում, անդրադառնալով վերջին շրջանում իր հասցեին հնչող քննադատություններին, Ռոբերտ Ամիրխանյանն ասել էր. «Այդ կռիվը նոր չէ, դա շարունակվում է արդեն 22 տարի: Երբ ես 1991 թ. ընտրվեցի միության ղեկավար, մի քանի հոգի նետեցին իրենց անդամատոմսերը և հեռացան: 22 տարի հետո էլ նույն մարդիկ են: Պարզապես հիմա վարկաբեկելու նոր միջոցներ են փնտրում: Ինձ անհանգստացնում է այն կեցվածքը, որ այսօր իմ կոլեգաներն ընդունել են: Նրանք, այնուամենայնիվ, մեր ընկերներն են, և ես հույս ունեմ, որ կվերանայեն իրենց քաղաքականությունը` հասկանալով, որ մարդուն սևացնելով` որևէ բանի չես հասնի: Հարկավոր է գաղափարական կռիվ տանել և ոչ թե մեղադրելով հասարակության աչքում փորձել ցածրացնել: Սովորաբար նման դեպքում հենց ինքդ էլ ցածրանում ես: Ես կոչ կանեի նրանց խոհեմ լինել և մեր տան կռիվը, որը նոր չէ, լուծել ինքներս: Ասեմ նաև, որ ինձ պաշտոնապես որևէ մեկը չի դիմել և որևէ առաջարկ չի արել: Ես միայն կողքից եմ լսում այս կամ այն բանի մասին»:

Հարցին, թե դե՞մ եք, որ Դիլիջանի Կոմպոզիտորների տունն անվանակոչվի Էդուարդ Միրզոյանի անվամբ, Ռոբերտ Ամիրխանյանն ասել էր. «Ոչ, ինչո՞ւ պետք է դեմ լինեմ: Ես դեմ եմ այն մեթոդներին, որ իմ հանդեպ կիրառում են: Եթե դեմ լինեի, Էդուարդ Միրզոյանի հուղարկավորության կազմակերպման  կառավարական հանձնաժողովի նիստի ժամանակ վարչապետի և նախարարների ներկայությամբ չէի առաջարկի, որ Դիլիջանի տան դահլիճն անվանակոչվի նրա անվամբ: Եթե դա առաջարկել եմ, ինչո՞ւ պետք է դեմ լինեմ նաև Դիլիջանի Կոմպոզիտորների տունը նրա անունով անվանակոչելուն: Բայց այդ որոշումը պետք է կայացնի միությունը համագումարում, որն առաջիկայում տեղի կունենա: Մի՞թե ես այդքան ցածր մարդ եմ, որ մեր ուսուցչի հանդեպ նման վերաբերմունք ունենամ, գլուխս չի մտնում էդ բանը…»:

Ատլանտիկ Սիթիում IBF վարկածով կիսածանր քաշային պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկների աշխարհի չեպիոն Բեռնարդ Հոպկինսը մրցեց Կարո Մուրադի հետ:

12 ռաունդանոց մրցամարտում 42-ամյա Հոպկինսը հաղթեց միավորներով և պահպանեց չեմպիոնական գոտին`117:110, 119:108, 119:108:

Գերմանիայի Օլդենբուրգ քաղաքի մարզապալատում կայացած մրցամարտում գերմիջին քաշային կարգի պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկների աշխարհի նախկին չեմպիոն Արթուր վստահորեն հաղթեց իտալացի 29-ամյա մարզիկ Ջիովանի Դե Կարոլիսին:

Մեր հայրենակիցը, որը ներկայումս  մարզվում և մրցելույթներ է ունենում Գերմանիայում, ակնհայտ առավելություն ուներ: Ի վերջո, 12 ռաունդանոց մրցամարտն նա իր օգտին գրանցեց  միավորների առավելությամբ` 120:108. 119:109, 119:109 հաշիվներով:

Հոկտեմբերի 27 -ին Վրաստանում նախագահական ընտրություններ են: Միխայիլ Սահակաշվիլին չի մասնակցում այդ ընտրություններին, բայց հայտնվել է քաղաքական աղմուկի կենտրոնում, հաղորդում է  “Россия 24”հեռուստաալիքը:

Հայտնի է դարձել նախորդ տարբեր մակարդակի ընտրություններում նախապատրաստված զանգվածային կեղծիքները: Ձերբակալվել է այդ ամենի մեջ կասկածվող Վրաստանի ՆԳՆ  նախկին պաշտոնյա Թեյմուրազ Պատարիձեն:  2008-2012թթ. նա արտադրել է կեղծ անձնագրեր “ընտրական կարուսելների” համար ի օգուտ “Միասնական ազգային շարժման” և նրա թեկնածուների: Խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել են հազարավոր անձնական քարտեր և դրանք պատրաստելու սարքեր:

Բոլորն անհամբերությամբ էին սպասում Երևանի փառաբանված «Արարատ» ֆուտբոլային թիմի ԽՍՀՄ գավաթակիր և չեմպիոն դառնալու 40-ամյա հոբելյանին:

Բայց ի պատիվ լեգենդար թիմի համաժողովրդական տոնախմբություն չկազմակերպվեց: Հոբելյանը նշվեց նեղ «կրուգում»:  

Ի դեպ, մտավախություն կար, որ փառապանծ թիմի հոբելյանը կարող է ոչ պատշաճ կազմակերպվել: Այժմ կարելի է ասել, որ այդ տագնապներն անհիմն չէին: Նախ արձագանքեց Հայաստանի հանրային խորհրդի տուրիզմի, առողջ ապրելակերպի և կուրորտների հարցերի ենթահանձնաժողովը: Ընդլայնված նիստում  քննարկվել և հավանության էր արժանացրել հոբելյանը շուքով նշելու և մայրաքաղաքի «Հրազդան» մարզադաշտի հարևանությամբ հուշահամալիր կառուցելու մտահղացումը: Սակայն հոբելյանն անցավ գրեթե աննկատ, հուշահամալիրն էլ չկառուցվեց:

Որևէ վայրում համընդհանուր տոնախմբություն չկազմակերպվեց, մարզասերները հայտնվեցին իրադարձություններից դուրս, «Արարատի» այն տարիների գլխավոր մարզիչ Նիկիտա Սիմոնյանը Երևան չեկավ և այլն:

Փորձեցինք պարզել, թե գո՞հ է հոբելյանի առիթով կազմակերպված միջոցառումներից «Արարատի» այն տարիների պետ Հովհաննես Աբրահամյանը:

– Իհարկե, շնորհակալ ենք այն ղեկավար դիրք զբաղեցնող պաշտոնյաներից, որոնք հիշեցին, ֆուտբոլիստներին մեծարեցին, պարգևներ հանձնեցին: Բայց ամեն ինչ չէ, որ հաջող էր, թեև թիմի ներկայացուցիչները հրավիրվեցին «Հարսնաքար» ռեստորան, մեդալներ ստացան: Մինչև այդ Ագարակ գյուղում  «Արարատի» հաջողությունների պատվին հուշարձան էր տեղադրվել: Ներկա էր նաև Հայաստանի սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարար Յուրի Վարդանյանը:

 – Թերևս նկատի ունեք, որ մեր ժողովուրդն անմասն մնաց այդ իրադարձություններից: Մարզասերները ցանկանում էին հանդիպել հերոսացած թիմի ներկայացուցիչներին, նրանց խոսքը լսել, տեսնել: Գուցե մարզադաշտում որևէ միջոցառում կարելի էր կազմակերպել կամ որևէ մեծ դահլիճում` հանդիսավոր արարողություն: Առավել ևս, որ խաղացողներից ոմանք հեռավոր երկրներից էին եկել: Թերևս նրանց բաղձալի նպատակը չէր ՀՖՖ նախագահի ռեստորանում ճաշկերույթի մասնակցելը, չնայած ներկա էր նաև երկրի նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Ինչո՞ւ այդպես եղավ, ծրագիր չկա՞ր:

– «Արարատի» վետերանների խորհուրդը գլխավորող Սերգեյ Պողոսյանը հնարավորն արել էր, որ ամեն ինչ տեղը-տեղին կազմակերպվի, բայց իրագործելի էր այդքանը: Հավանաբար նա աջակցության էր սպասում, սակայն Հայաստանի սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարության  և Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի ղեկավարներն այլ ծրագրեր ունեին: ԱՄՆ-ից, Ռուսաստանից եկած արարատցիները վերադարձան: Նրանք և մյուսները միջոցառումներից գոհ էին, թե ոչ, դժվարանում եմ ասել: Ընդհանրապես լեգենդար թիմի խաղացողները շատ են ուրախանում, երբ կրկին միասին հավաքվելու առիթ է լինում: 

– Եվ հետևանքը եղավ այն, որ տուժեց ֆուտբոլասերը:

– Ինքս կոշտ արտահայտություններ չեմ ցանկանում անել, քանի որ իմ ասածները որոշ մարդիկ ծանր են տանում: Պարզապես թողնում եմ առանց մեկնաբանության…

 – Ֆուտբոլիստների միջև միշտ էլ դժգոհություններ են լինում, երբ նրանցից որևէ մեկը  ավելի մեծ պարգևավճար է ստանում: Այս անգամ էլ  կարծես շատ ու քչի տարբերություն եղավ. ոմանք համեմատաբար ավելի բարձր պարգևների արժանացան, քան մյուսները:

– Իհարկե, բոլորն էլ ամենայն մեծարանքի էին արժանի: Ոմանք նեղացան, եղան դժգոհողներ, ոմանք էլ գոհ մնացին: Մամուլում էլ նշվել է, որ ֆուտբոլիստներին ՀՀ սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարար Յուրի Վարդանյանի շնորհած Հայաստանի միջազգային կարգի սպորտի վարպետի կոչումը գոյություն չունի, չկա, հորինված է:

 – Կա այդպիսի կոչում, կան նաև այլ կոչումներ: Հավանաբար չիմացությունից կամ կրակի վրա յուղ լցնելու ցանկությունից է այդպիսի մեկնաբանություն արվել:

– Ուրեմն, ուրախալի է, որ թեև ուշացումով, բայց մեր ֆուտբոլիստներն այդպիսի պատվի են արժանացել:

 – Իսկ Երևանի «Հրազդան» մարզադաշտի հարևանությամբ կառուցվելիք հուշահամալիրի մասին ի՞նչ կասեք: Ինչո՞ւ այդ մտահղացումն էլ չի իրականացվում:

– Այդպիսի ցանկություն կար, բայց խոչընդոտներ առաջացան: «Հրազդան» մարզադաշտը պատականում է Աշոտ Աղաբաբյանին: Նա էլ իր համաձայնությունն է տվել: Այդուհանդերձ, այժմ հայտնվել ենք փակուղում: Անհրաժեշտ է լուծել կառուցման թույլտվության հարցը, նաև ֆինանսների կարիք կա:

Ինչպես կառուցել փառաբանված թիմի հուշահամալիրը

Զրուցեցինք նաև Հակոբ Փոթիկյանի հետ, որը պատրաստել է հուշահամալիրի մանրակերտը: Նախ նրան խնդրեցինք պատմել իր մասին:

– Նախկինում ֆուտբոլիստ եմ եղել, 1960-ականներին խաղացել եմ Ֆրունզեի «Ալգա», Դրեզդենի ԳՍՎԳ  բանակային թիմերում: Հետո ղեկավարել եմ Երևանի ֆուտբոլի դպրոցը: Այնուհետև բնակություն  եմ հաստատել ԱՄՆ-ում, բայց  նորից վերադարձել եմ: Հայրս` Սերգեյը, բազմաշնորհ մարդ էր` շինարար, քանդակագործ, Երևանում մի շարք խոշոր կառույցներ է կյանքի կոչել: Այնպես որ մանկուց եմ տեսել, սովորել, ժառանգաբար այդ ամենն իմ մեջ արմատավորված է: Հովհաննես Աբրահամյանի ծննդյան 80-ամյա  հոբելանի առիթով, մեկ տարի առաջ նրա կիսանդրին էի պատրաստել: Աբրահամյանն էլ առաջարկեց բոլոր արարատցիների համար նույն բանն անել և հուշարձանախումբ ստեղծել: Այդպես էլ ծնվեց հուշհամալիր ստեղծելու մտահղացումը: Կոմպոզիցիան այսպիսին է. «Արարատի» նվաճած ԽՍՀՄ բյուրեղապակյա երկու գավաթներն են, ԽՍՀՄ առաջնության ոսկե և արծաթե մեդալները: 18 դիմաքանդակ է: Երկու մարզիչներներն են` Նիկիտա Սիմոնյանը, Հարություն Քեհյանը, թիմի պետը` Հովհաննես Աբրահամյանը և մեդալներ ստացած «Արարատի» 15 խաղացողները: Վերևում Արարատ լեռն է, որի անունով կոչվում է թիմը: Առջևում խորհրդանշական մարզադաշտ է, կան նստատեղեր: Զբոսաշրջիկները կարող են արարատցիների դիմաքանդակների առջև նստել և լուսանկարվել:  Այդ ամենը պատմություն է, մարդկանց կհետաքրքրի: «Հրազդանի» ղեկավարությունն առաջարկել է, որ հուշահամալիրը տեղադրվի տոմսարկղերի ձախ մասում: Անհրաժեշտ է 25-30 հազար դոլար: Մնում է, որ հովանավոր գտնվի: 

– Դիմե՞լ եք «Արարատ» ակումբի արտասահմանցի ղեկավարներին` մեծահարուստ Վարդան Սրմաքեշին, Հրաչ Կապրիելյանին:

– Առայժմ ոչ: Հանրային խորհրդի ենթահանձնաժողովի քննարկումից հետո խնդրին ծանոթացել է վարչապետը, տեղյակ է նաև Հայաստանի սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարը: Սպասում ենք…

 – Անկախ ամենի ինչից, եթե հանգանակություն կազմակերպվի, ժողովուրդն էլ կարող է աջակցել:

– Եթե թույլատրվի և համապատասխան հանձնաժողով ստեղծվի, հնարավոր է նաև այդ քայլին դիմել: Կասկած չկա, որ մեծ թվով աջակիցներ կլինեն:

– Վստա՞հ եք, որ արարատցիների դիմաքանդակները բնականին նման կլինեն, խոսակցությունների տեղիք չե՞ն տա:

– Իհարկե, պետք քանդակներն իրենց հերոսների նման լինեն: Դա կարևոր նախապայման է: Ի դեպ, աշխատանքում ես մենակ չեմ լինելու: Օգնելու են երկու ճանաչված քանդակագործներ: Ցանկալի է, որ դիմաքանդակները բրոնզաձույլ լինեն: Հնարավոր է, որ դրանք պատրաստվեն մարմարից: Ամեն ինչ կախված կլինի ֆինանսական հնարավորություններից: Հուշարձանը 8,5 մ երկարություն և 4,5 մ բարձրություն է ունենալու:

Սիցիլայում ժայթքել է Եվրոպայի ամենամեծ Էթնա հրաբուխը, որի արձակած մոխրի սյունը տեսանելի է արևելայն Սիցիլաիայի մեծ մասում:

Էթնան հաճախակի չի ժայթքում՝ նրա վերջին խոշոր ժայթքումը տեղի է ունեցել 1992թ-ին:

Կատանիայի օդանավակայանից հայտնում են, որ շաբաթ օրը՝ նախքան արևածագը, ժայթքման պատճառով իրենք ստիպված են եղել փակել մոտակա օդային տարածքը, սակայն առավոտյան իշխանությունների տեղեկություններով՝ այն արդեն բաց է եղել:

Լեռան լանջերին մի շարք բնակեցված գյուղեր են տեղակայված, սակայն, չնայած լավայի հոսելուն, տարհանումների կարիք չի առաջացել:

Այսօր Ղազախստանի Ալմաթի քաղաքի ռինգում կայացան բռնցքամարտի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ հանդիպումները:

Ռուսաստանի դրոշի ներք հանդես եկող 52 կգ քաշային Միշա Ալոյանը վճռական հանդիպումում 29:28, 29:28, 28:29 հաշվով հաղթեց Ուզբեկստանի ներկայացուցիչ Յասուրբեկ Լապիտովին:

Ալոյանը երկրորդ անգամ ուժեղագույն ճանաչվեց  աշխարհում: Նա նախկինում աշխարհի չեմպիոն էր դարձել 2011-ին:

Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ ձեռքերը լվանալու գործընթացը մեզ ավելի լավատես է դարձնում ձախողումից հետո:

Քյոլնի համալսարանի պրոֆեսոր Կայ Կասպարը ուսումնասիրել է վատ իրադարձությունից հետո ֆիզիկապես մաքրվելու ազդեցությունը մարդու վրա:

Նա պարզել է, որ այն մարդիկ, որոնք ձախողումից հետո լվանում են իրենց ձեռքերը ավելի լավատես են դառնում ապագայում նույն առաջադրանքը հաջողությամբ կատարելու նկատմամբ:

Կասպարը 98 մարդու բաժանել է երկու խմբերի և նրանց անլուծելի առաջադրանք տվել, որից հետո առաջդրանքը ձախողած մի խմբի անդաները լվացել են ձեռքերը, իսկ մյուս խումբը՝ ոչ:

Առաջադրանքը ձախողելուց հետո երկու խմբերը լավատես են եղել, որ ապագայում կարող են առաջադրանքը ավելի լավ կատարել, սակայն ձեռքերը լվացած խումբը շատ ավելի լավատես է եղել:

Այստեղ հակասություն է առաջացնում այն փաստը, որ ձեռքերը լվանալուց հետո մարդիկ ավելի լավ են զգում, սակայն ավելի քիչ հավանական է, որ նրանք հաջորդ անգամ ավելի լավ կկատարեն առաջադրանքը:

Ըստ պրոֆեսորի՝ ձախողումից հետո ֆիզիկապես մաքրվելը վերացնում է բացասական զգացողությունները, ինչի հետևանքով մարդու մոտ նվազում է նոր առաջադրանքի համար ավելի լավ պատրաստվելու ձգտումը:

Սակայն ձեռքերը չլվացած մարդիկ հետագայում ավելի լավ են կատարել առաջադրանք:

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Social Psychological and Personality Science ամսագրում:

Միչիգանի համալսարանում նախկինում իրականացված հետազոտության արդյունքում պարզվել էր, որ ձեռքերը լավանալը մաքրում է ֆիզիկապես և հոգեպես:

Հոգեբանների խումբը հայտնել էր, որ ձեռքերը լվանալու պարզ գործընթացից հետո մարդիկ ավելի լավ են զգում իրենց կայացրած որոշումների համար:

Ֆուտբոլի Հայաստանի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանի թիմը Դորտմունդի «Բորուսիան» Գերմանիայի առաջնության 10-րդ տուրում արտագնա հանդիպում անցկացրեց  «Շալկեի» հետ: Հանդիպումն ավարտվեց հյուրերի հաղթանակով՝ 3:1 հաշվով: Հենրիխն իր թիմի մեկնարկային կազմում էր և մասնակցեց ամբողջ հանդիպմանը:

Մխիթարյանը գոլային  երկու փոխանցում կատարեց` Նուրի Շահինին և Յակուբ Բլաշչիկովսկիին:

Հավելենք, որ 30-րդ րոպեին «Բորուսիայի» դարպասին նշանակված 11 մետրանոցը չկարողացավ իրացնել Քևին-Պրինս Բոատենգը:

Տեխնիկական արդյունքներ

«Շալկե»-«Բորուսիա»՝ 1:3

Գոլերը՝  Մեյեր 61 –  Օբամեյանգ 14, Շահին 51, Բլաշչիկովսկի 74

«Բորուսիան»  25 միավորով երկրորդ տեղում է: Այն մեկ միավորով է զիջում Մյունխենի «Բավարիային»: «Շալկեն» 14 միավորով չորրորդ հորիզոնականում է: