Այսօր ՀՀ բանակի կազմավորման 22-րդ տարեդարձն է: YerevanNeews.am-ն առանձնացրել է այն պաշտոնյաներին, ովքեր չեն ծառայել բանակում, սակայն պարգևատրվել են, օրինակ, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար», «Սպարապետ Վազգեն Սարգսյան», «Անդրանիկ Օզանյան», «Գարեգին Նժդեհ» և այլ նման մեդալներով: Այս ամենը տարօրինակ չէր թվա այն դեպքում , եթե Արցախյան պատերազմի բոլոր հերոսները նույնպես պարգևատրված լինեին նման մեդալներով, սակայն դա իրականում այդպես չէ: Վառ օրինակ է Դուշման Վարդանը, ով առաջին օրերից մասնակցել է պատերազմի, հակառակորդի կողմից վաստակել Դուշման մականունը, սակայն ոչ ՀՀ, ոչ ԼՂՀ –ի կողմից չի ստացել ազգային հերոսի կոչում: Վառ օրինակ է նաև Արկադի Տեր-Թադևոսյանը, ով միայն պարգևատրվել է առաջին աստիճանի Հայաստանի Հանրապետության Մարտական խաչ շքանշանով:

Շարունակությունը` սկզբնաղբյուր կայքում:

Անկախ

Հունվարի 23-ին հակառակորդի արձակած կրակոցներից վիրավորված այգեպարցի 16-ամյա Լիանան 3-4 օրից դուրս կգրվի հոսպիտալից: Այդ մասին Անկախ-ի թղթակցին տեղեկացրել է Բերդի հոսպիտալի պետ Էդուարդ Գրիգորյանը:

Գլխավոր բժշկի խոսքով` աղջկա վիճակն արդեն լավ է, նա մի քանի օր է` բժիշկների օգնությամբ կանգնում է, նաև փորձում` քայլել: Վիրահատության ընթացքում աղջկա ոտքերում տեղադրված ռետինե խողովակներն այսօր հանվել են: Եվ, ըստ բժիշկ Գրիգորյանի, մի քանի օրից Լիանան ինքնուրույն կարող է քայլել:

Անկախ

«Դրանց պետք է վախեցնել, որ խելքները գլուխները հավաքեն». Չինարիի գյուղապետ Սամվել Սաղոյանի խոսքով` հունվարի 22-ին և 23-ին հակառակորդը լռել է, երբ մեր դիրքապահնեը «նրանց պորտը տեղն են դրել»: Այդ օրերի խիզախության և նաև Բանակի օրվա առիթով չինարեցիները շնորհավորում և շնորհակալություն են հայտնում մեր հենակետերում ծառայող բոլոր զինվորներին: Նրանք նախատեսում են այցելել «Մեհրաբ» զորամաս, որտեղ գյուղապետը պատվոգրեր կհանձնի զինվորներին:

Առավոտյան սահմանամերձ Չինարիում` «Արծիվ մահապարտ» հուշարձանի մոտ, հարգանքի տուրք է մատուցվել Հայաստանում ու Արցախում նահատակված բոլոր ազատամարտիկների հիշատակին: Իսկ սահմանամերձ Պառավաքար համայնքի ղեկավարի հետ տոնական հանդիպմանը մեր դիրքապահները սահմանային հենակետերից փոխանցել են, որ այս պահին Հայաստանի հյուսիսարևելյան սահմանին իրավիճակը հանգիստ է և վերահսկելի, մեր բանակայինները` պատրաստ հակառակորդի ցանկացած ոտնձգությանը տալու արժանի հակահարված: Ինչ վերաբերում է Վազաշեն-Պառավաքար ճանապարհին, ապա Պառավաքարի գյուղապետ Ռոլանդ Մարգարյանն Անկախ-ի թղթակցին հայտնեց, որ ճանապարհն այս պահին էլ, թեև երթևեկելի է, բայց ռիսկային է: Նախօրեին Տավուշից Երևան հիվանդ տեղափոխելիս գնդակոծված ճանապարհատվածն անցնելու հետ կապված դժվարություններ էին առաջացել: Ճանապարհը վերահսկող պաշտպանության նախարարության աշխատակիցները նախ արգելել էին անցնել վտանգավոր հատվածով, ապա երկար բանակցություններից հետո, երբ նրանց տեղեկացվել էր, որ հիվանդ են տեղափոխում, թույլատրվել էր անցնել:

Անկախ

Հացուպանրի տոպրակը միշտ թախտի ոտքից կախված էր: Ամեն րոպե հավանական էր ստիպված տնից փախչելը, տեղափոխվելը հատուկ կացարաններ` ապաստարաններ, գիշերը կամ գուցե մի քանի օր այնտեղ մնալը: Կռիվ սկսելու համար ադրբեջանական կողմի համար ժամ-պատարագ չկար: Մի անգամ հողը հերկելն էր կիսատ մնում, մեկ ուրիշ անգամ` խաղողաքաղը, մեկ այլ դեպքում ադրբեջանական գնդացիրը դպրոցական դասերն էր անավարտ թողնում, կամ էլ գյուղի մշակույթի տան ամանորյա հանդեսի երգերի ձայներն էին խլանում հակառակորդի կրակահերթի տակ: Ու եթե Բերդի ռադիոն այդ օրը լռում էր վիրավորների կամ զոհերի մասին, նշանակում էր` կարելի է լույսը բացվելուն պես շարունակել գյուղական առօրյան, ապրել ու ապրեցնել հայրենիքի այդ հողակտորը:

Ադրբեջանի հետ Հայաստանի ամենաերկար սահմանը հյուսիսարևելյան դարպասն է` Տավուշի մարզը: Ապաստարաններում միայն կանայք, երեխաներն ու պապիկ–տատիկներն էին: Տղամարդիկ դիրքերում էին, կամավոր, զենքը ձեռքին: Ասկյարը հենց որոշ ժամանակ կտրում էր ձայնը, գյուղի ամենաընդարձակ ապաստարանը` դպրոցի նկուղը, միանգամից դատարկվում էր: Եթե ոչ, ապա մեծերը զրուցում էին, փոքրերը հայրենասիրական երգերը բարձր ձայնով երգում: Խմբակային համերգը կուլ էր տալիս գյուղի վրա թափվող անգամ ամենամեծ տրամաչափի զենքի` գրադի դղրդացող աղմուկը:

90-ականների պատերազմական իրավիճակում շատերը չէին էլ գիտակցում այն նվիրական գործը, որ կատարեցին նոր ծնվող հայկական բանակն ու կամավորական ջոկատներն անկախացող Հայաստանի կայացման ու հետագա ընթացքի համար: Այդ օրը նենգ թշնամին առանց նախնական փոքր կրակոցների, միանգամից սկսեց Տավուշի ուղղությամբ խոշոր տրամաչափի զինատեսակներով գնդակոծումը: Հացուպանրի տոպրակը մնաց թախտի ոտքից կախ… Ապաստարան չկարողացանք հասնել: Բոլորի տան պատուհանները փակված էին ավազով լի մի քանի պարկերով. այդպես ավելի անվտանգ էինք զգում: Մտել էինք սեղանի տակ ու ձեռքերով ամուր փակել ականջները: Հակառակորդը դադարեցնում էր կրակահերթը, երբ մերոնք մի լավ պատասխան էին տալիս, ու մենք գիտեինք` որոնք են մեր կողմից տրվող հակահարվածները, անգամ մեր զենքերի ձայնն էինք տարբերում…

Նման մի օր էր, երբ խոզերին կերակրելիս Ռուբեն պապիկը խփվեց, գնդակից հրդեհված խոտի դեզը փրկելիս Տիգրան պապիկի ոտքը ջարդվեց, հնգամյա Ավետիքը ծանր վիրավորվեց, երիտասարդ Վարսիկին հացի հերթում այլևս չտեսանք: Երբ կրակը մի քիչ դադարեց, սեղանն ազատ թողեցինք ու բակ դուրս եկանք: Տատիկս մինչև այգու ծայրը հասավ ու արագ էլ վերադարձավ. «Վարուժը, Սաշայի տղա Վարուժը…»: Տատ, Վարուժն ի՞նչ…

1992-ի ամառն էր` օգոստոսի առաջին օրը: Տավուշի ամբողջ սահմանագծում լարված իրավիճակ էր: Վարուժան Պողոսյանն ընդամենը 19 տարեկան էր, բայց հասցրել էր արդեն Հադրութում բազկի ուժը ցույց տալ, ապա վերադառնալ հայրենի գյուղ, մտնել կամավորական ջոկատ ու դառնալ զինվորական, հագնել հայրենիքի պաշտպանի համազգեստը: Այգեպարի ուղեկալում էր, Վարուժանը եղավ նաև Պառավաքարի, Մովսեսի, Ներքին Կարմիրաղբյուրի սահմանագծում: Վարուժանի տատը` Խանում տատիկը, հետո, արցունքները սրբելով, պետք է պատմեր, որ կես ժամով թոռը եկավ տուն, ինչքան համոզեց` իր պատրաստած կարտոֆիլի տապակայից մի քիչ գոնե ուտի, նոր գնա, զինվոր թոռը չլսեց, շտապում էր, դիրքեր պետք է բարձրանար: Հին գերեզմանոցի տարածքը հիմա էլ Այգեպարի ամենավտանգավոր հատվածն է: Հակառակորդը սկսեց Մովսեսից, այնուհետև Այգեպարի սահմանագծում հարձակման անցավ: Վարուժանն ու նրա մարտական ընկերները` թովուզցի Աշոտը, վերինկարմիրաղբյուրցի Ռոբերտը, նավուրցի Հրաչն ու այգեպարցի Դավիթը, հակահարաձակման անցան: Դավիթ Անիկյանը, որ այժմ Պառավաքարի գումարտակի հրամանատարն է, ասում է, որ իրավիճակն առավել քան լարված էր: Թշնամին ընդամենը հարյուր մետրի վրա էր, դիրքը` խաչաձև կրակի տակ: Այն տարիներին այստեղ խրամատներ չկային, տղաները ցրված էին, քարերի հետևից դիմագրավում էին հակառակորդի առաջախաղացումը: Դավիթն ամենամոտն էր Վարուժանին: Երբ փամփուշտները սպառվեցին, Դավիթն իջավ լիցքավորելու զենքը: Մի քանի մետր էր հեռացել մարտական ընկերոջից: Թշնամին նախ տանկն էր գործի դրել, ապա հետևակը:

Տանկը դեռ չէր մոտեցել, Վարուժանը նռնականետով հետ շպրտեց դավադիր հակառակորդին: Իսկ տանկի դեմ տղաների պայքարը վերածվեց հերասամարտի: Ադրբեջանցիների առաջխաղացումը կանխվեց: Դավիթը հիշում է` Վարուժանը ծնկաչոք մարտնչում էր: Վարուժանը կյանքի գնով պաշտպանեց հայրենի հողը` կասեցնելով ադրբեջանցիների ներթափանցումը: Լսված վերջին բառերը` վայ, խփվեցի… Մենք այլևս չտեսանք հարևան Վարուժանին: Վստահ էինք, որ հենց խաղաղվի, նրա հարսանիքն է լինելու: Բակի հինգ-վեց երեխաներով չարաճճիությամբ հետևում էինք, գիտեինք, որ Վարուժանն ընտրած հարսնացու ունի: Նրանց այլևս չտեսանք:

Հիմա մեծ է գիտակցությունը, թե որքան թանկ է զինվորի սխրանքը, որի արդյունքն այժմ անկախ Հայաստանն է ու նրա ամուր բանակը, անվտանգ սահմաններն ու հայրենիքի խաղաղ լուսաբացները: Վարուժանի աճյունն ամփոփված է հայրենի գյուղի գերեզմանատանը: Հայացքը հայրենի եզերքին, հպարտ կանգնած, դեմ դիմաց Ղարադաշին, որը հիմա հակառակորդի համար Տավուշի ուղղությամբ գլխավոր դիտակետն է:

Արմեն Հովհաննիսյան

Դարանակալած թշնամին զգուշանում է, քանի դեռ քաջարի մարտիկի հայրենիքում Վարուժանի օրինակը ոգեշնչում է անընդհատ հզորացող Հայկական բանակ զորակոչվող նոր զինվորին: Այս դեպքից անցել է ուղիղ 22 տարի, շատ բան է փոխվել, բայց հայ զինվորի ոգին մնացել է նույնը: Վարուժանը ևս 19 տարեկան էր, ինչպես և Արմեն Հովհաննիսյանը: Երիտասարդության սահմանագիծը նոր-նոր հատող, հայրենիքի պաշտպանի համազգեստով տղաների սխրանքի շնորհիվ թշնամին նահանջեց: Վարուժանն ու Արմենը գիտակցված մահով կերտեցին իրենց անմահությունը…

Մայա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Անկախ

Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան Գևորգ Ղազարյանը  Ղազախստանի «Կայրաթի» կազմում չի մեկնել Թուրքիա:

25-ամյա ֆուտբոլիստը կրել է Կարագանդայի «Շախտյորի» մարզագեստը, սակայն ցանկանում է տեղափոխվել նոր ակումբ:

Նա վերջերս ԱՄԷ-ում միացել էր «Կայրաթի» խաղացողներին:

Այդուհանդերձ, կողմերը պայմանագիր չստորագրեցին:

«Պետք է դպրոցը, բուհն ու բանակը դարձնել արատավոր երևույթների դեմ պայքարի ամրոցներ և միասնական պատերազմ հայտարարել փողոցային արատավոր բարքերի դեմ»: Ահա սա է 2014 թվականի հայոց ազգային բանակի առաջնահերթ խնդիրը:

Թերևս մի քիչ ուշացած, բայց ուրախալի և ողջունելի է, որ կարևորվում է ազգային ոգու, գաղափարախոսության ամրապնդման անհրաժեշտությունը` դրվելով բանակի կազմակերպչական աշխատանքների հիմքում, քանի որ հակառակ դեպքում մենք կարող ենք կորցնել մեր բանակի ամենակարևոր, ամենաանհրաժեշտ և ամենաարժեքավոր պաշարը` ոգին: Իսկ դա մեզ օդ ու ջրի պես է անհրաժեշտ, քանի որ ոգին է հաղթում պատերազմում, հատկապես` անհավասար պատերազմում, որին առայժմ մեր բանակն ամեն վայրկյան պետք է պատրաստ լինի:

«Եթե Ադրբեջանը պատերազմի պատրաստ լինի, միշտ էլ պատրվակ կգտնի դա հայտարարելու»,- մի անգամ ասաց Վազգեն Մանուկյանը` նշելով, որ  բանակի ուժը գնահատելիս հաշվի են առնում երկու փակագծերի արտադրյալը:- Մի փակագծում այն է, թե ինչքան բնակչություն ունի երկիրդ, որքան և ինչ ռազմատեխնիկա, քանի զինվոր, ինչպիսին են տնտեսական ցուցանիշներդ, ՀՆԱ մակարդակը և այլն: Երկրորդ փակագծում այն է, թե որքանով են զինվորներդ նվիրված ազգային գաղափարներին, ինչ զոհաբերությունների են պատրաստ հանուն այդ գաղափարների, ինչքանով են համոզված, որ արդար գործ են անում, ինչքանով են միասնական, ինչքանով են կարողանում կարգուկանոն ապահովել և այլն»:

Այդ ամենն էլ ձևավորում են բանակի մարտական ոգին, և Արցախյան հաղթանակն էլ այդ ոգու շնորհիվ էր: Այդ ոգին է, որ այսօր հակառակորդին զգաստացնում է ու զսպում պատերազմի վերսկսումը:

Սակայն, Արցախյան պատերազմի ժամանակ մեր նորաստեղծ կամավորական բանակի ոգին բարձր էր նախ և առաջ պատերազմին նախորդած իրադարձությունների շնորհիվ, երբ մեր ժողովուրդը հավաքական, միասնական, գաղափարական պայքարի մի կուռ բռունցք էր:

Անցել է 22 տարի: Շատ բան է փոխվել այդ պայքարից հետո, և որքան էլ ցավալի է, այսօր չունենք այն խանդավառ հասարակությունը, որն իրականություն դարձրեց մեր երազանքը` Անկախ Հայաստանն ու Արցախը:

Հասարակության մի զգալի հատված այսօր անտարբեր է ամեն ինչի հանդեպ, ոչ ադեկվատ իրականությանը, ապրում է ֆիզիկական գոյությամբ, մի կողմ թողած գաղափարներն ու երազանքները: Իսկ երիտասարդական միջավայրը մեծ մասամբ լի է փողոցային բարքերով ու «գողական» մտածելակերպով, որից ծնունդ առած երիտասարդներն էլ համալրում են Ազգային բանակի շարքերը: Եվ որքան էլ բանակն իր ներքին կանոնակարգով խստապահանջ լինի, միևնույն է, փողոցային «կանոնակարգը» սրբորեն պաշտող երիտասարդին վերադաստիարակելը հեշտ գործ չէ:

«Հայ ժողովրդի անվտանգությունը լիարժեքորեն ապահովելու համար մեծ արդյունք կտա Ազգային բանակի վերջնական ձևավորումը` հիմնված, մի կողմից, հայ ազգային ավանդույթների, մեր և միջազգային փորձի վրա, մյուս կողմից` մարդկային գործոնի, որը հնարավորություն կտա հաստատելու միջանձնային հարաբերությունների առողջ մթնոլորտ, բարձր մարտական ոգի և մեկընդմիշտ ամրապնդելու բանակի կարգապահությունը»,- 2014 թվականի տարեմուտի իր ուղերձում նշում է ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը:- Նաև նորություն չէ, որ սրանք այն գործոններն են, որոնց շնորհիվ մենք հաղթել ենք: Չվերարժևորել ու հենվելով դրանց վրա` չհասնել վերջնական նպատակին, նշանակում է չհարգել անցյալը և ապագայի նկատմամբ էլ անպատասխանատու լինել»:

Պաշտպանության նախարարը հայ զինվորին հիշեցնում է, որ իր երկիրը երբեք անարդար պատերազմ չի մղել, չի պղծել գերեզմաններ ու սրբավայրեր, որ ինքը վարձկան չէ, քնած մարդուն կացնահարող չէ, այլ իր երկիրը, իր հարազատներին է պաշտպանում թշնամուց  և կռվում է նաև այն պատմական անարդարության, ապօրինի որոշման դեմ, որով մեկին թույլատրվել է առնել մի ողջ ժողովրդի դարավոր սեփականությունը և տալ ուրիշին:

Նախարարի մտահղացմամբ` զինված ուժերում գործարկված արգելքների հաղթահարման և վճռական գործողությունների ու նորմացույցների ուսուցման «Վահագն» համակարգն առաջին հերթին հենց գաղափարական նշանակություն ունի: Անվանումն էլ պատահական չէ` հայոց դիցարանի պատերազմի աստված Վիշապաքաղ Վահագնը, որի անվան համապատասխան տառերով սկսվում են հետևյալ գաղափարները` Վարպետություն, Անձնուրացություն, Հանդգնություն, Արագություն, Գերազանցություն, Նպատակասլացություն:

Երկար տարիների զինվորական ծառայության ընթացքում մտածելով զինված ուժերում արտակարգ դեպքերի կանխարգելման և կարգապահության ամրապնդման մասին` Սեյրան Օհանյանը եզրակացրել է, որ կարգապահության ուղղությամբ գերազանց արդյունքի միայնակ հասնել հնարավոր չէ:

Իսկ որո՞նք են արտակարգ պատահարների պատճառները. անվտանգության կանոնների խախտում, զգոնության թուլացում և ոչ կանոնադրական միջանձնային հարաբերություններ:

Նախարարը վստահ է, որ առաջին երկու պատճառների կանխարգելմանն ուղղված աշխատանքներում իրենց հաջողվել է բարձր արդյունքներ ստանալ և պատահարների հավանականությունը մոտեցնել նվազագույնի: Իսկ ահա միջանձնային ոչ կանոնադրական հարաբերությունները նա հիմնականում համարում է բանակ «ներխուժած» փողոցային արատավոր բարքերի հետևանք, որոնց դեմ արդյունավետ պայքար մղելու և իսպառ վերացնելու համար պետք է հասարակության օգնությունը. «Պետք է գործի լծվենք ազգովի: Չէ՞ որ մեր բանակն առաջին հերթին ազգային բանակ է, որը ձևավորվել է հանուն հայ ժողովրդի լինելության, նրա միասնական ջանքերով, հերոս զավակների մաքառմամբ և հաղթանակ տարել հենց ազգային ոգու, հային բնորոշ արժանիքների շնորհիվ: Հիմա նորից փորձության առաջ ենք և եթե չկարողանանք այն հաղթահարել, դավաճանած կլինենք ինքներս մեզ: Միավորվե´նք,- կոչ է անում նախարարը,- հիմա´ է ծնվել այս գաղափարը, ոչ թե 10 տարի առաջ, ոչ թե 2 տարի առաջ, այլ հենց հիմա´: Նշանակում է` եկել է համաժողովրդական միասնության միջոցով հերթական անգամ հաղթանակի հասնելու ժամանակը»:

Մեր բանակը պիտի մաքրվի ներքին բացասական երևույթներից, որպեսզի կարողանա ջանքերը  կենտրոնացնել դեպի դրսի ուժերը: Իսկ այդ բացասական երևույթներից մաքրվելու համար պաշտպանության նախարարությունն օգնության ձեռք է խնդրում իր դաշնակիցներից` դպրոցից, բուհից, հասարակական և պետական մյուս կառույցներից, ինչպես նաև ծնողներից և յուրաքանչյուր գիտակից ու հայրենասեր, իր երկրով մտահոգ հայ մարդուց:

«Բանակը մեր տունն է, մեր ամրոցը, որտեղ բոլորը պետք է ապրեն այդ ամրոցի համար ընդհանուր, բոլորի համար միևնույն օրենքներով: Իսկ ով չցանկանա ապրել մեր բերդ-ամրոցի օրենքներով, դատապարտված է այլ բերդում` քրեակատարողական հիմնարկում այնտեղի օրենքներով ապրելուն»,- ասում է նախարարը` վստահեցնելով, որ հասարակության կողմից տրվածն իրենք վերադարձնելու են բազմապատկված, քանի որ, եթե դաստիարակված, հայրենասեր սերունդ են ընդունում բանակ, ապա շատ ավելի է մեծանում հրամանատարների պատասխանատվության չափը` կառուցելու և´ պատրաստությամբ, և´ կարգապահությամբ իդեալական բանակ ու հասարակությանը տալու պիտանի անդամ` իր ուժով, հայրենասիրությամբ, սկզբունքայնությամբ, կարգապահությամբ ու բարեկրթությամբ:

Անի Գասպարյան

Անկախ

Գերմանիայի Մյունխեն քաղաքում անցկացվող հրաձգության միջազգային մրցաշարում, որին մասնակցում են երեք տասնյակ երկրների ներկայացուցիչներ, Հայաստանից հանդես է գալիս երեք մարզիկ:

Զավեն Իգիթյանը  երիտասարդների մրցաշարում օդամղիչ ատրճանակով 10 մ հեռավորությունից 60 կրակահերթում  խոցել է 558 միավոր և 67 մրցակիցների պայքարում գրավել 41-րդ տեղը:

Հրաչիկ Բաբայանը (նկարում) երիտասարդների օդամղիչ հրացանով 10 մ հեռավորությունից 60  կրակահերթում 73 մրցակիցների պայքարում հավաքած 619,9 միավորով գրավել է 14-րդ տեղը: Նույն մրցաձևի մեծահասակների պայքարում Քրիստիան Լաուերը 619,4 միավորով 78 մրցակիցների պայքարում գրավել է 55-րդ տեղը:

Ուկրաինայի վարչապետ Նիկոլայ Ազարովը պաշտոնից հեռանալու դիմում է ներկայացրել:

Դրա մասին հայտնել են Ուկրաինայի կառավարության մամլո ծառայությունից: Նա իր դիմումի մեջ նշել է, որ այդ քայլին է դիմում հանուն երկրում ստեղծված քաղաքական ճգնաժամի խաղաղ լուծման:

“Պետությունոմ ստեղծված իրավիճակը սպառնում է Ուկրաինայի  տնտեսական ու սոցիալական զարգացմանը, իր մեջ սպառնալիք է պարունակում հասարակության ու յուրաքանչյուր քաղաքացու նկատմամբ: Հակամարտության ժամանակ կառավարությունն ամեն ինչ արել է հակասությունը խաղաղ լուծելու համար: Մենք արել ու անում ենք ամեն ինչ, որ արյունահեղություն , բնակչության տեղաշարժ ու քաղաքացու իրավունքների խախտում չլինի: Կառավարությունն ապահովել է  էքստրեմալ պայմաններում տնտեսական ու սոցիալական պաշտպանության գործունեությունը, սակայն, հակասության սրությունն ու վտանգավորությունը լրացուցիչ պատասխանատու քայլեր է պահանջում:

Հակասությունների խաղաղ ճանապարհով կարգավորման նպատակով լրացուցիչ հնարավորությունների ստեղծման համար ես անձամբ որոշում եմ կայացրել Ուկրաինայի նախագահին խնդրելու, որ ինձ ազատի վարչապետի պաշտոնից:… Այսօր ամենակարևորը Ուկրաինայի միասնությունն ու ամբողջականությունը պահպանելն է: Դա շատ ավելի կարևոր է, քան ինչ որ անձնական պլանները և հավակնությունները: Դրա համար էլ ես ընդունել եմ այդ որոշումը”,ասվում է Ազարովի դիմումում:

Ավելի վաղ տեղեկություն կար, որ Տարածաշրջանային կուսակցությունների ֆրակցիան հունվարի 28-ին խորհրդարանի արտահերթ նիստում պետք է քվեարկի Նիկոլայ Ազարովի կառավորությունը  ցրելու համար:

Անկախ

Սիրելի հայրենակիցներ,

Այսօր մեր ժողովուրդը նշում է  Հայոց բանակի օրը:

Բանակ, որի ձևավորումը ճակատագրի բերումով ընթացավ պատմական մեր հայրենիքի մաս կազմող Արցախ աշխարհի ազատագրման համար մղվող մարտական գործողություններին զուգահեռ: Թերևս նաև դա է պատճառը, որ հաղթանակած մեր բանակն այսօր տարածաշրջանի ամենամարտունակ բանակի պատվաբեր համարումն ունի, իսկ նրա տոնը՝ մեր ժողովրդի ամենանվիրական տոներից մեկն է:

Բանակի կայացումն, անշուշտ, մեր անկախ պետության ամենանշանակալի ձեռքբերումներից մեկն է, որի բոլոր օղակների շնորհիվ է՝ լինի շարքային զինվոր թե հրամանատար,  որ այսօր կայուն իրավիճակ ու խաղաղություն է ոչ միայն մեր երկրում , այլև ողջ տարածաշրջանում: Եվ փառք ու պատիվ բոլոր ազատամարտիկներին, որ իրենց անշահախնդիր լուման բերեցին Հայոց բանակի կայացման գործում: Փառք նաև բոլոր այն նվիրյալների, ովքեր անձնվիրաբար մարտնչեցին ու կյանքի գնով վերանվաճեցին թե’ մեր պատմական հայրենիքի մի մասը, և թե’ Հայոց հաղթական բանակի համբավը։

Սիրելի զինվորներ, պարոնայք սպաներ,

Ձեզ էլ շնորհավորելով մաղթում եմ, որ ռազմական ձեր գիտելիքներն ու կարողությունները հնարավորինս ցուցաբերեք միայն զորավարժությունների ժամանակ՝ խաղաղ ու անամպ երկնքի ներքո: Քաջառողջություն, ուժ ու կորով ձեզ՝ հանուն հայրենիքի և մեր ժողովրդի անվտանգության ու բարօրության գիշեր ու զօր տարվող ձեր պատասխանատու և պատվաբեր ծառայության գործում։

Երևանի քաղաքապետ
ՏԱՐՈՆ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

Անկախ

Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանը հերթական անգամ է արժանացել մամուլի քննադատությանը, սակայն այս անգամ` ոչ թե իր քաղաքական սուր արտահայտությունների, այլ հարազատ Ֆելչուտե գյուղում օդանավակայան կառուցելու որոշման համար ( շուրջ 1800 բնակիչ ունեցող բնակավայրը գտնվում է Բուդապեշտից ոչ հեռու):

“Օրբանի սնափառության մոլուցքը սահման չունի,-նշում է մի հրատարակություն, հիշեցնելով, որ այդ գյուղում արդեն մի քանի խոշոր շինարարական նախագծեր են իրականացվում: Մասնավորապես, տեղի իշխանությունները վերջերս մի մարզադահլիճ կառուցելու  որոշում են ընդունել, որում կտեղավորվեն նման երկու բնակավայրի բնակչություն:

Բացի այդ, 2009-ին Ֆելչուտե գյուղում, Օրբանի  հարազատ տնից ոչ հեռու, Ֆերենց Պուշկաշի անունը կրող Ֆուտբոլային ակադեմիա է սկսել գործել, որը 8 դաշտ ունի: Տեղի ԶԼՄ-ների տվյալներով, օդանավակայան կառուցելու թույլտվություն ավիացիոն իշխանությունների  ու շրջակա միջավայրի պաշտպանության պատասխանատու վարչություններից արդեն ստացվել է:

Մեկնաբաններն այս ամենին մի բացատրություն են գտնում.ըստ ամենայնի, Օրբանը ֆուտբոլային խաղերին ցանկանում հետևել իր տանը` թռչնի թռիչքի բարձրությունից:

Անկախ

Լուսնոտությունը կարող է մեծ խնդիր լինել, եթե չկա մեկը, որ հետևի նման խնդիր ունեցողին: Այդ իմաստով բրիտանուհի Մորագ Ֆիշերի բախտը չի բերել.նա ընկերների տանն է մնացել գիշերելու, ու  “կույր զբոսանքի” ժամանակ ընկել է աստիճաններից:

37-ամյա կինը գլորվել է աստիճաններից, վնասել պարանոցն ու թիկունքը, կոտրվել է մի քանի կողոսկր, այտոսկրը, ծնոտն ու դաստակը:

Երբ  ընկերուհին գտավ Մորագին աստիճանների մոտ, վերջինս ասես մեռած լիներ: Սակայն, հիվանդանոցում անցկացրած մի քանի շաբաթից հետո` վերադարձավ տուն: Բժիշկների կանխատեսմամբ, նրա լրիվ կվերականգնվի:

Երբ  նա վերջապես համարձակվեց իրեն հայելում նայել, սարսափեց. “արյունոտ զանգված տեսա: Ես չէի կարողանում ինքս ինձ նայել: Հիմա որ նայում եմ, հասկանում  եմ` բախտս բերել է, որ կարողանում եմ քայլել”:

Նա պատմել է, որ սովորաբար վեր է կենում գիշերը, մի քիչ քայլում, ապա կրկին պառկում է: Սակայն, 2013-ի նոյեմբերին, չգիտես ինչու, ավելի  հեռու է գնացել: Բժիշկներն ապշել են, որ իրենց հիվանդը սկսել է ապաքինվել: Նրանք ենթադրում էին, որ Մորագն անդամալույծ կդառնա: Սակայն այսօր լրիվ ինքնուրույն տեղաշարժվել է կարողանում, չնայած, ստիպված է հատուկ սեղմիրան կրել, իսկ դաստակներում մետաղական ամրակներ են: Բացի այդ, վիրաբույժները մի լավ տանջվել են դեմքը վերականգնելու համար:

Կինը պատմում է, որ ընկնելու պահից ոչինչ չի հիշում, իսկ երբ ուշքի է եկել` ընկերների սարսափած դեմքերն է տեսել.”Երբ ես հիվանդանոց ընկա, բժշկին հարցրի` կարող եմ նույն օրը տուն վերադառնալ: Ես հիշում եմ, թե ինչպես նա նայեց ինձ վրա”:

Սակայն, անգամ լուրջ վնասվածքները չեն խանգարում, որ Մորագը գիշերները շրջի: Նա խոստովանել է, ողջ կյանքում լուսնոտությամբ է տառապել, ինչը հատկապես սրվում է սթրեսի ժամանակ:

Վիճակագրության համաձայն, Մեծ Բրիտանիայում 10 մլն մարդ նման խանգարում ունի:

Անկախ

Բանակի օրվա առթիվ Նախագահ Սերժ Սարգսյանը ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի հետ և ՀՀ բարձրագույն ղեկավարության ու Հայոց հոգևոր դասի ներկայացուցիչների ուղեկցությամբ այսօր այցելել է «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոն և հարգանքի տուրք մատուցել իրենց կյանքը Հայրենիքի անկախության համար զոհաբերած հայորդիների հիշատակին:

Անկախ

Այս տարվա մայիս ամսին Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդը պաշտոնական այցով կմեկնի Ադրբեջան, հաղորդում է ադրբեջանական “ԱՊԱ” գործակալությունը:

Նախատեսվում է, որ նախքան Ֆրանսիայի նախագահի այցը` մարտին, Ադրբեջան կժամանի արտգործնախարար Լորան Ֆաբիուսը: Այս այցի շրջանակներում քննարկվելու են  ադրբեջանաֆրանսիական հարաբերությունների զարգացման հեռանկարները:

Հավելենք, որ Ֆրանսուա  Օլանդը հունվարի 27-ին այցելել էր Թուրքիա: Օլանդը Ֆրանսիայի առաջին նախագահն է, ով վերջին 22 տարիների ընթացքում այցելել է Թուրքիա:

Անկախ

Դոնդողե հատիկավորներ արտադրող ամերիկյան ընկերությունը երեխաների հարցում մեծ սխալ է թույլ տվել` արտադրելով գարեջրի համով մարմելադ: Արտադրողները կարծում էին, որ նոր մարմելադը երեխաների շրջանում կսիրվի, սակայն այդ արտադրանքը խանութի ցուցադարակներից ակնթարթորեն սպառվելու փոխարեն` մեծ գլխացավանք է դարձել:

Ծնողները գրոհել են հրուշակեղենի կալիֆոռնիական Jelly Belly  ընկերության Facebook-էջի վրա, անմիջապես:  Այդ արտադրանքի մեջ սպիրտ, ալկոհոլ, չի պարունակվում, այնուամենայնիվ, շատերը համոզված են, որ նման անվտանգ տեսքով “գարեջուր” համտեսած երեխաների մեջ ցանկություն կառաջանա իմանալու, թե ինչ համ ունի իրականում այն.”Դուք պետք է ամաչեք, որ փոքր տարիքից երեխաներին ալկոհոլամոլություն եք սովորեցնում”,-գրում է նրանցից մեկը:

Ի դեպ, ընկերությունն ալկոհոլի համով դոնդող է արտադրում 1977-ից: Մինչև այժմ էլ շատ խանութներում վաճառվում են այդ ապրանքանիշի` բրենդիի, կոկտեյլների համով դոնդողներ:

Քաղցրավենիքն արտադրողներն էլ իրենց պաշտպանության համար ասել են, որ դրանք մեծ տուփերով չեն վաճառվելու ու նշել են, որ տվյալ արտադրանքը մեծահասակների համար է:

Անկախ

Արևելյան Չինաստանի Չժեցզյան նահանգի Չժոուշան քաղաքի մոտ  կայանած հնդկական նավթալցանավում այսօր առավոտյան հզոր պայթյուն է եղել, ապա հրդեհ է բռնկվել, որը ընդամենը ժամեր անց է հաջողվել մարել: Պատահարի հետևանքով 2 մարդ է զոհվել. 3-ն անհետ կորած են ճանաչվել:

Նախնական տվյալներով, պայթյունը կատարվել է այն  ժամանակ, երբ 7 աշխատակից նավի նորոգման աշխատանքներ էին կատարում: Ներկայում տեղում փրկարարա-որոնողական աշխատանքներ են տարվում, սակայն կենդանի մնացածների հայտնաբերել չի հաջողվել: Զոհերի անձն է ահստատվում ու սկսվել է կատարվածքի հետաքննությունը:

Անկախ

Դաժան ողբերգություն է կատարվել Բիրմինգհեմում, երիտասարդ բրիտանացիների ընտանիքում: 2 երեխաների 31-ամյա մայրը` Ջեմմա Սինքլերը մահացել է ամուսնու ձեռքերում, երբ անկողնում են եղել: Ինչ որ մի պահ կինը սկսել է տարօրինակ ձայներ արձակել, խռխռոցի նմսն, ինչն ամուսինը կատակ  է կարծել:

“Ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու էր նա նման ծիծաղելի ձայներ հանում: Ես կարծում էի, թե նա ինձ հետ կատակ է անում, սակայն, բառացիորեն մեկ րոպե հետո Ջեման մահացավ իմ ձեռքերի վրա: Պարզվեց, որ դա սրտի նոպա էր: Նա չէր գոռում, օգնություն չէր կանչում, լաց չէր լինում”,- պատմել է նրա 33-ամյա ամուսինը:

Բժիշկներն այդպես էլ չկարողացան պարզել, թե ինչ է կատարվել կնոջ հետ: Նրանց կարծիքով, մահը բնական պատճառներով է վրա հասել; Իսկ ամուսինն ասում է, որ երբեք իր կինը չի բողոքել առողջական խնդիրներից:

Զույգը երկար տարիներ էր միասին ապրում, հասցրել են 2 երեխա մեծացնել, սակայն լիարժեք հանգստի համար միայն հիմա էին գումար կուտակել: Երկար սպասված արձակուրդը բրիտանուհու համար, փաստորեն,  վերջինը դարձավ:

Անկախ

Պերուի ու Չիլիի միջև   տարածքային բազմամյա վեճը վերջապես լուծվել է: Հաագայում, ՄԱԿ-ի միջազգային դատարանը հստակեցրել է ծովային նոր սահմանը 2 երկրների միջև, ընդ, որում, 2 պետություններն էլ գոհ են մնացել:

Լիմային մոտ 50 հազար քկմ ջրային տարածք է բաժին հասել: Այդ տարածքը հարավամերիկյան պետությունը կորցրել էր 19-րդ դարի վերջում, Խաղաղօվկիանոսյան կռվի հետևանքով: Սանտյագոն կարողացավ իրեն պահել ձկնով հարուստ առափնյա տարածքը:

Բոլիվիան, Պերուի օրինակով, նույնպես տարածքային հայց է  ներկայացրել Չիլիին: Պետությունը պահանջում է վերադարձնել մուտքը դեպի ծով, որը կորցրել է նույն զինված  հակամարտությունների ժամանակ:

Անկախ

Հունվարի 28-ին, ժամը 03.23-ին ահազանգ է ստացվել, որ Արագածոտնի մարզի Ալագյազ գյուղի մոտակայքում ավտոմեքենա է արգելափակվել ձնակույտի մեջ. անհրաժեշտ է փրկարարների օգնությունը: